I SA/Wa 2447/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2014 r. sprawy ze skargi T. J. na Prezydenta W. w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny w związku z niewykonaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 416/13 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 500 (pięćset) złotych; 2. zasądza od Prezydenta W. na rzecz T. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi T. J. na bezczynność Prezydenta W., wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 416/13, zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. W dniu 3 lutego 2014 r. akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem sądu z dnia 14 listopada 2013 r. zostały zwrócone W.. W związku nierozpoznawaniem przez organ wniosku odszkodowawczego, T. J. pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. wezwał organ w trybie art. 154 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do wykonaniu wyroku Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. Jak wynika z akt sprawy organ nie wydał w sprawie rozstrzygnięcia, co skutkowało wniesieniem przez T. J. w dniu 10 kwietnia 2014 r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na niewykonanie ww wyroku. Prezydent W., odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie wskazując, że ze względu na konieczność zgromadzenia dokumentów zwłaszcza tych, o które wystąpiono ponownymi pismami z dnia 29 lipca 2014 r. do Archiwum Państwowego i Wydziału Architektury i Budownictwa, nie jest w stanie rozpatrzeć sprawy w terminie określonym w wyroku z dnia 14 listopada 2013 r. Jednocześnie organ wskazał, że pismem z dnia 29 lipca 2014 r. poinformował skarżącego o przyczynach niedotrzymania terminu oraz przewidywanym terminie zakończenia postępowania do dnia 31 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, co skutkować musi wymierzeniem Prezydentowi W. grzywny. Przedmiotowa skarga została złożona w trybie art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) powoływana dalej jako: "p.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny (do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - 154 § 6 p.p.s.a). Z powołanego powyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., wynikają zatem dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie zaś, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. akt I SAB/Wa 416/13, zobowiązał Prezydenta W. do rozpatrzenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Podkreślić należy, że kwestię terminu załatwienia sprawy po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu reguluje art. 286 § 2 p.p.s.a, zgodnie z którym termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi. W przedmiotowej sprawie akta wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. wpłynęły do organu w dniu 3 lutego 2014 r. Wskazać należy również, że w sprawie spełniony został także drugi warunek dopuszczalności skargi, określony w powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a., a dotyczący uprzedniego pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku sądu. Skarżąc pismem z dnia 4 kwietnia 2014 r. skarżący wezwał bowiem Prezydenta W. do wykonania wyroku z dnia 14 listopada 2013 r. Zważyć należy, że niewykonywanie wyroków sądów w demokratycznym państwie prawnym nie może być akceptowane. W szczególności nie można zaakceptować, czy też usprawiedliwiać sytuacji, gdy wyroki sądów nie są respektowane przez organy władzy publicznej. Taka sytuacja prowadzić do podważania zaufania jednostek do tych organów, jak też szerzej do samej władzy publicznej. Świadczy przy tym o braku poszanowania prawa przez organy, które same zobowiązane są do jego stosowania. Skoro zatem Prezydent W. w terminie wyznaczonym wyrokiem Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. sprawy nie załatwił, a wyrok ten zobowiązywał organ nie tylko do rozstrzygnięcia sprawy, ale i do dokonania tego w określonym w nim terminie, to w tym stanie rzeczy wniosek o wymierzenie Prezydentowi W. grzywny, jest niewątpliwie uzasadniony. W realiach niniejszej sprawy skład orzekający ocenił, iż wystarczająco represyjną jak też dyscyplinującą funkcję spełni grzywna w wysokości 500 złotych, która to kwota mieści się w wymiarze grzywny określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. i jest adekwatna z punktu widzenia wielkości przekroczenia terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez Sąd. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.