I SA/Wa 2462/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Marta Kołtun-Kulik Protokolant specjalista Ewelina Dębna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokat N. G., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. J. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. W uzasadnieniu wskazał, że domaga się uchylenia decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] wydanej dla [...] Spółdzielni Mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta O. wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, wskazując, że J. L. nie jest stroną postępowania zakończonego ww. decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Wskazać należy, że w myśl przepisu art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie zaś do brzmienia art. 52 § 2-4 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Zatem z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez Sąd kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie wypowiedziały się organy obu instancji. Wskutek tego sąd administracyjny może ocenić całość ich postępowania. Ograniczenie zakresu kontroli Sądu wyłącznie do działalności organu pierwszej instancji oznaczałoby, że Sąd nie tyle "dokonuje kontroli działalności administracji publicznej", ile wkracza w tok postępowania organów administracji, zastępując niejako w kompetencjach organ administracji II instancji. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy zauważyć, że jak wynika z treści skargi J. L. wniósł skargę decyzję Prezydenta Miasta O. z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...], którą organ orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w O. przy ul. [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków m. [...] numerem [...] o powierzchni [...] ha. W treści decyzji organ zawarł pouczenie, iż stronie przysługuje prawo złożenia odwołania za jego pośrednictwem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. w terminie 14 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji. Stąd też należy uznać, że w niniejszym postępowaniu J. L. skarży decyzję organu I instancji, na którą w administracyjnym toku instancji przysługuje środek zaskarżenia w postaci odwołania zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego możliwe jest dopiero na ostateczne rozstrzygnięcie organu administracji II instancji, wydane w wyniku rozpoznania odwołania strony. Wobec powyższego należy uznać, że skarga J. L. jest niedopuszczalna. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 ustawy p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy.