I SA/Wa 2499/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Sawa (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi BNP Paribas Bank Polska Spółka Akcyjna w W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego BNP Paribas Bank Polska Spółka Akcyjna w W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewoda[...] (dalej jako "Wojewoda" lub "organ") postanowieniem z [...] września 2021 r. nr [...] stwierdził uchybienie przez [...] S.A. (dalej jako "skarżąca") terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] (dalej jako "Starosta") z [...] lipca 2021 r. nr [...] ustalającej na rzecz B. M. odszkodowanie w wysokości [...] zł za nieruchomość oznaczoną jako dz. nr [...] o pow. [...] ha, położoną w obrębie [...] gm. [...]. Postanowienie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta decyzją z [...] czerwca 2021 r. nr [...] ([...]) stwierdził wygaśnięcie w całości własnej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. ustalającej odszkodowanie w wysokości [...] zł za przedmiotową nieruchomość, objętą decyzją tego organu z [...] października 2020 r. nr [...]o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, pn. "Rozbudowa drogi powiatowej Nr [...]". Następnie decyzją z [...] lipca 2021 r. Starosta ponowienie ustalił na rzecz B. M. odszkodowanie w wysokości [...] zł za przedmiotową nieruchomość. W odwołaniu z [...] sierpnia 2021 r. od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie zarzucając Staroście naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego poprzez błędne ustalenie, że "wierzytelność z tytułu umowy kredytowej została spłacona i nie przyznanie Bankowi odszkodowania za przedmiotową nieruchomość". Wojewoda postanowieniem z [...] września 2021 r. stwierdził uchybienie przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że zgodnie z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), powoływanej dalej jako "K.p.a." odwołanie od decyzji wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W zaskarżonej decyzji zawarto prawidłowe pouczenie o trybie oraz o terminie złożenia odwołania. Z akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej przez operatora pocztowego w dniu [...] lipca 2021 r. Taka data widnie zarówno na duplikacie potwierdzenia odbioru wraz z podpisem odbiorcy przesyłki, jak i wydruku z monitoringu "Śledzenie przesyłek". Zdaniem organu, sposób doręczenia decyzji spełnia zatem wymóg art. 39, art. 40 § 1 i art. 46 § 1 K.p.a. W tej sytuacji 14-dniowy termin na wniesienie odwołania upłynął w dniu [...] sierpnia 2021 r. Odwołanie to nadane zostało natomiast w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem po terminie. Wraz z odwołaniem skarżąca nie wniosła przy tym prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje natomiast bezskuteczność odwołania. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie skarżąca wniosła o jego uchylenie, wskazując, że wbrew twierdzeniom Wojewody, decyzja Starosty nie została jej prawidłowo doręczona, bowiem przesłano ją na niewłaściwy adres. Jedynym adresem do korespondencji wskazywanym przez skarżącą w toku postępowania był adres centrali Banku, tj. [...],[...]. Decyzja Starosty została natomiast, z niezrozumiałych przyczyn, doręczona do oddziału Banku przy ul. [...] , [...]. Do centrali Banku w [...], a więc na adres podany przez przedstawiciela Banku, decyzja została przekazana dopiero w dniu [...] lipca 2021 r. (w załączeniu przedłożono przedmiotową decyzję opatrzoną pieczęcią biura podawczego Banku). Tym samym, wbrew twierdzeniom organu, sposób doręczenia decyzji nie spełniał wymogów określonych w art. 39, art. 40 i art. 46 K.p.a., a wniesione przez Bank odwołanie uznać należy za złożone w terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu skargi stwierdził, że co prawda decyzja Starosty została przesłana na adres w [...], niemniej jednak została ona doręczona [...] S.A., co potwierdzono w skardze. Na potwierdzeniu odbioru decyzji widnieje data odbioru [...] lipca 2021 r. i podpis osoby już wcześniej kwitującej odbiór przesyłek w sprawie. Jak podniesiono w skardze, do centrali Banku w [...], decyzja wpłynęła w dniu [...] lipca 2021 r. Tym samym Bank nie wykazał się należytą starannością w dochowaniu terminu wniesienia odwołania, bowiem termin do wniesienia odwołania dla strony upłynął w dniu [...] sierpnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona, bowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Stanowiący podstawę prawną kontrolowanego postanowienia art. 134 K.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Cytowany wyżej przepis nakłada na organy administracji obowiązek przeprowadzenia kontroli danego środka odwoławczego pod względem formalnym. Inaczej mówiąc pierwszą czynnością jaką winien podjąć organ po otrzymaniu odwołania jest sprawdzenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny i czy został wniesiony w przepisanym terminie. Stwierdzenie przez organ odwoławczy, że przysługujący stronie środek zaskarżenia został wniesiony z uchybieniem terminu, powoduje bezskuteczność odwołania czego następstwem jest ostateczność decyzji wykluczająca merytoryczną kognicję organu odwoławczego. Wskazać również należy, że kategoryczne określenie "organ odwoławczy stwierdza" oznacza obowiązek organu odwoławczego stwierdzenia uchybienia terminu w sytuacji, gdy odwołanie zostało wniesione po jego upływie. Nie jest to zależne od swobodnego uznania organu, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 maja 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 333/08; z 31 października 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 492/08; https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Pamiętać jednak należy, że stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania na podstawie art. 134 K.p.a. winno być poprzedzone dokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego, co do tego, czy strona odwołująca się z całą pewnością przekroczyła termin określony w art. 129 § 2 K.p.a. W niniejszej sprawie Wojewoda stwierdzając, że skarżąca [...] z siedzibą w [...] uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Starosty wskazał, że z akt sprawy wynika, że odpis kwestionowanej decyzji został skutecznie doręczony skarżącej w dniu [...] lipca 2021 r. Tym samym 14-dniowy termin, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. rozpoczął swój bieg w dniu [...] lipca 2021 r. i upłynął w dniu [...] sierpnia 2021 r. Natomiast odwołanie skarżącej zostało nadane w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie)., a więc z uchybieniem terminu. Jednocześnie strona nie wnosiła o przywrócenie terminu. W ocenie Sądu, powyższe stanowisko Wojewody uznać należy za nieprawidłowe. Zauważyć bowiem należy, że z akt sprawy wnika, że skarżąca pismem, które wpłynęło do Starostwa w dniu [...] czerwca 2021 r. wskazała, że w związku ze zmianą siedziby Banku prosi o kierowanie wszelkiej korespondencji na adres centrali, tj. ul. [...],[...]. Starosta uwzględniając powyższy wniosek, wydaną przez siebie decyzję z [...] czerwca 2021 r., którą stwierdził wygaśnięcie w całości własnej decyzji z [...] kwietnia 2021 r. ustalającej odszkodowanie, doręczył na adres centrali Banku w [...] przy ul. [...]. Jednak już decyzję z [...] lipca 2021 r. ustalającą ponownie odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość (a która zaskarżona została przez skarżącą odwołaniem), przesłał na adres oddziału Banku w [...] przy ul. [...], nie zaś na adres, o którego uwzględnienie wnioskowała wcześniej skarżąca. W konsekwencji decyzja z [...] lipca 2021 r. odebrana została w oddziale Banku w dniu [...] lipca 2021 r., zaś na prawidłowy adres w [...] przekazana została dopiero w dniu [...] lipca 2021 r. (co wynika z załączonej do skargi kopii decyzji z oznaczoną datą wpływu do centrali). Powyższa okoliczność została całkowicie pominięta przez Wojewodę, który w udzielonej odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, stwierdził jedynie, że skoro decyzja przekazana została na prawidłowy adres centrali Banku w dniu [...] lipca 2021 r., to tym samym skarżąca nie wykazała się należytą starannością w dochowaniu terminu wniesienia odwołania, bowiem termin do jego wniesienia upłynął dla skarżącej w dniu [...] sierpnia 2021 r. Z takim stanowiskiem organu nie sposób się zgodzić, bowiem skoro decyzja Starosty z [...] lipca 2021 r. na prawidłowy adres skarżącej w [...] przekazana została w dniu [...] lipca 2021 r., to w tej dopiero dacie nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji i od tej daty rozpoczął bieg 14-dniowy termin do wniesienia odwołania. Odwołanie to nadane zostało natomiast w polskiej placówce pocztowej w dniu [...] sierpnia 2021 r. (data stempla pocztowego na kopercie), a zatem zostało wniesione w terminie, o którym mowa w art. 129 § 2 K.p.a. W tej sytuacji brak było podstaw do wydania na podstawie art. 134 K.p.a., postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia przez skarżącą odwołania. Powyższe skutkowało uchyleniem zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z naruszeniem ww. przepisu. Ponownie rozpoznając sprawę Wojewoda, biorąc pod uwagę stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku, rozpozna wniesione w terminie odwołanie skarżącej od decyzji Starosty z [...] lipca 2021 r. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 ww. ustawy. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.