I SA/Wa 25/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Dargas po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Banku [...] S.A. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Banku [...] S.A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Bank [...] S.A. z siedzibą w W. pismem z dnia 4 grudnia 2017 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w całości oraz stwierdzającą, że zespół pałacowo-parkowy płożony w obrębie aktualnej działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] (objętej księgą wieczystą KW nr [...]), o pow. [...] ha, położonej przy ul. [...] w miejscowości L., gmina L., nie podlegał pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 ze zm.). Skarżący wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, motywując wniosek szczególną dolegliwością decyzji dla skarżącego i możliwości wystąpienia szczególnie dotkliwych konsekwencji dla skarżącego w sferze prawa cywilnego. Wykonanie decyzji prowadzić będzie do powstania oczywistej szkody dla skarżącego. Zaskarżona decyzja ma walor ostateczności i otwiera uczestnikom postępowania możliwość wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia [...] lipca 1992 r. nr [...], na mocy której skarżący uzyskał prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność znajdujących się na gruncie budynków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Celem przewidzianej w tym przepisie ochrony tymczasowej jest uchronienie skarżącego przed skutkami wykonania zakwestionowanego aktu, które mogą być trudne do odwrócenia, po ewentualnym jego uchyleniu przez Sąd. Z treści tego przepisu wynika więc, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realne niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z konstrukcji ww. normy prawnej wynika, że to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, skarżący nie wykazał, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie, że zaskarżona decyzja daje uczestnikom postępowania możliwość wystąpienia o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, na mocy której skarżący uzyskał prawo użytkowania wieczystego gruntu i własność znajdujących się na gruncie budynków, jest niewystarczającą podstawą do zastosowania przez Sąd instytucji ochrony tymczasowej. Kwestia ewentualnych postępowań administracyjnych, których przedmiotem może być opisana nieruchomość nie uzasadnia w żaden sposób wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu dopiero wydanie ostatecznej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji, na mocy której skarżący uzyskał prawo użytkowania wieczystego i własność znajdujących się na gruncie budynków, mogłoby powodować wystąpienie realnego niebezpieczeństwa zaistnienia znacznej szkody u skarżącego lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość wystąpienia w nieokreślonej przyszłości negatywnych skutków w sferze prawa cywilnego u skarżącego nie uzasadnia w żaden sposób wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w przedmiotowym postępowaniu. Podkreślić należy, że wnioskodawca obowiązany jest wykazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie decyzji może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji winien być wnikliwie uzasadniony, zawierać argumentację popartą faktami wraz z odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu. Uzasadnianie wniosku skarżącego nie może stanowić czysto hipotetycznej ewentualności. Wobec tego musi istnieć realne i wymierne zagrożenie wyrządzenia szkody. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą nie mogą stanowić podstawy do pozytywnego rozpatrzenia wniosku. Stwierdzić więc należy, że skarżący nie przedstawił argumentów, które przemawiałyby za istnieniem okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.