I SA/Wa 2502/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Dargas Sędzia WSA Emilia Lewandowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2011 r. sprawy ze skargi Starosty [...] wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieodpłatnego nabycia z mocy prawa przez gminę nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] października 2010 r., Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa, po rozpatrzeniu odwołania Starosty [...], utrzymała w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską [...] prawa własności nieruchomości gruntowych położonych w obrębie ewidencyjnym [...], oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki: nr [...] arkusz mapy [...], uregulowanej aktualnie w księdze wieczystej nr [...], oraz nr [...] arkusz mapy [...], uregulowanej aktualnie w księdze wieczystej nr [...]. Decyzja powyższa wydana została w następującym stanie faktycznym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. przez gminę miejską I. prawa własności nieruchomości gruntowych oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr [...], oraz nr [...]. Uzasadniając odmowę organ pierwszej instancji podał że według stanu z dnia 27 maja 1990 r. działki powyższe stanowiły grunt położony pod ulicą [...], która zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 11 września 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. z 1986 nr 35 poz. 179 ze zm.), zaliczona została do kategorii drogi wojewódzkiej miejskiej na terenie miasta I. Jednocześnie organ wskazał, że rozporządzenie powyższe nie określa precyzyjnie przebiegu niniejszej drogi. Ponadto również działania organu zmierzające do uzgodnienia tej kwestii nie dały pozytywnego rezultatu. W związku z powyższym organ przyjął, że skoro obie sporne działki: nr [...] i [...] znajdowały się pod ulicą [...], która cytowanym rozporządzeniem zaliczona była do dróg wojewódzkich zarządzanych przez organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego to nie mogły podlegać komunalizacji na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32, poz. 191 ze zm.) – dalej ustawa komunalizacyjna. Odwołując się od powyższej decyzji Wojewody [...] Starosta [...] wskazał, że z metryki przedmiotowej drogi wynika, że całkowita jej długość wynosi [...] km. Natomiast poszczególne jej odcinki mają charakter ulicy lokalnej, co potwierdzają dane ujęte w protokole zdawczo-odbiorczym z dnia [...] grudnia 1998 r. dotyczącym przekazania powiatowi [...] zarządu dotychczasowymi drogami wojewódzkimi położonymi w granicach miasta I. Zdaniem odwołującego się Starosty [...] funkcja jaką pełniła w sieci dróg sporna część ulicy [...] znacznie odbiega od określonej w definicji drogi wojewódzkiej, gdyż jest w tej części drogą gruntową bez urządzonej jezdni. Odcinek ten winien być zatem zaliczony do kategorii drogi gminnej lub jako droga wewnętrzna zarządzana przez miasto. Po rozpoznaniu odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazała, że z akt sprawy bezspornie wynika, że sporne działki w dniu 27 maja 1990 r. istniały i stanowiły grunt pod ulicą [...] w I., zaliczoną do kategorii dróg wojewódzkich miejskich na terenie miasta I. W związku z powyższym sporne działki, zdaniem organu, wyłączone były z komunalizacji następującej z mocy prawa na podstawie art. 11 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy komunalizacyjnej i to niezależnie od ich ówczesnego stanu własnościowego, gdyż stanowiły grunt pod drogą wojewódzką. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, Starosta [...] reprezentujący Skarb Państwa wniósł - za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił, że pismem z dnia 4 sierpnia 2009 r. wnosiła o wszczęcie postępowania w sprawie nieodpłatnego nabycia z mocy prawa z dniem 27 maja 1990 r. w trybie art. 17a ust. 3 i art. 5 ust. 1 ustawy komunalizacyjnej, natomiast organ wojewódzki oparł swe rozstrzygnięcie na przepisie art. 5 ust. 1 niniejszej ustawy. Ponadto podtrzymał argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, wznosząc jednocześnie o uchylenie decyzji organów obu instancji. W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując jednocześnie argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela w całości pogląd wyrażony przez Krajową Komisją Uwłaszczeniową w zaskarżonej decyzji, że kwestią pierwszoplanową w toku postępowania zmierzającego do komunalizacji, jest obowiązek zbadania przez organ przesłanek, które ewentualnie będą prowadziły do jej wyłączenia. Wniosek taki wywieść można wprost z treści art. 5 ust. 1 pkt.1 ustawy z dnia 10.05.1990r.przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. 1990. Nr 32 poz. 191 ze zm.) Stanowi on, że potwierdzenie nabycia prawa własności danego mienia przez gminę uwarunkowane jest zaistnieniem przesłanek : a) został uwzględniony stan faktyczny i prawny komunalizowanego mienia w dniu wejścia tego przepisu w życie b) mienie wnioskowane do skomunalizowania stanowi własność Skarbu Państwa i należy do jednego z podmiotów wymienionych w tym przepisie c) mienie to nie podlega wyłączeniu z komunalizacji na podstawie dalszych przepisów cytowanej ustawy W spawie niniejszej nie było między stronami sporne, że stosownie do treści Rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 11.09.1986r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. z 1986r nr 35 poz. 179 ze zm.), że będąca przedmiotem rozważań ul. [...] w I., została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich miejskich. Nie budzi także wątpliwości, że wymienione wyżej rozporządzenie nie zawiera żadnych ograniczeń odnośnie ewentualnego wyłączenia jakichkolwiek części tej ulicy z kategorii drogi wojewódzkiej. Słusznie, w ocenie Sądu, wskazano w zaskarżonej decyzji, że wiąże ono tym samym orzekające organy administracji w sposób bezwzględny, w zakresie odnoszącym się do całości gruntów usytuowanych pod ulicą na całej jej powierzchni. Tym samym uznać należy, że badane działki o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w dniu na, który stan ich użytkowania był badany tj. 27.05.1990r. były drogą wojewódzką. Służyły wymienionemu organowi administracji państwowej stopnia wojewódzkiego do wykonywania jego zadań publicznych jako zarządcy drogi a co za tym idzie były wyłączone z komunalizacji z mocy prawa w oparciu o treść art. 11 ust. 1 pkt.1 wymienionej ustawy. Wobec powyższego nie zasługuje na akceptację zarzut skargi, że nie cała ulica [...] stanowiła w badanej dacie drogę wojewódzką. Nietrafnie także wywiódł skarżący, iż w toku postępowania administracyjnego został pominięty dowód w postaci metryki drogi oraz schematu drogi, z którego wynika, że całkowita długość spornej ulicy wynosi [...] m, w tym [...] m to droga wojewódzka , [...] m ulica zakładowa a [...] m ulica lokalna. Po pierwsze bowiem wskazane dokumenty nie zawierają treści, które uzurpuje Starosta [...] a po wtóre pozostają bez wpływu na prawidłowość dokonanego rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga bowiem, że sygnalizowana w skardze metryka drogi ulicy [...] datowana na 1968r. nie przesądza o jej kategorii. Stanowi jedynie (także niepełny) dowód jej stanu technicznego i urządzenia. W oparciu o analizę wskazanej metryki nie można odtworzyć przebiegu ulicy. Także schematyczny rysunek ul. [...] wykonany w 1988r. nie może stanowić dowodu na okoliczności wskazane przez skarżącego jako, że niezależnie od wskazanych wyżej argumentów, nie jest on opatrzony żadnymi urzędowymi pieczęciami ani podpisami. Analiza powyższych okoliczności prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy w wyniku właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie i zastosowania obowiązujących przepisów prawa. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.