I SA/Wa 2508/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia odrzucić skargę. W dniu 24 września 2010 r. J. M. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Przedmiotowa skarga została przesłana przez tutejszy Sąd w dniu 15 listopada 2010 r. do Ministra Skarbu Państwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarżąca wnosząc skargę bezpośrednio do Sądu nie zastosowała się do obowiązku, o którym została pouczona w zaskarżonej decyzji a wynikającym z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej w dniu 4 sierpnia 2010 r., co wynika z akt sprawy. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nadał skargę do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w dniu 15 listopada 2010 r., który to dzień należy uznać za dzień wniesienia skargi. Jak wynika z zestawienia daty doręczenia skarżącej przedmiotowej decyzji i daty złożenia skargi do organu, skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 w/w ustawy, bowiem ostatnim dniem terminu do wniesienia wskazanej skargi był 3 września 2010 r. Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie z art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.