I SA/Wa 2515/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] października 2019 r. skarżący – [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione. Zaskarżonym postanowieniem Minister po rozpatrzeniu zażalenia [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. na bezczynność Wojewody [...] w sprawie nr [...] o wyłączenie Starosty [...] od prowadzenia postepowania administracyjnego nr [...] dotyczącej zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obr. [...], na podstawie art. 37 § 2 w zw. z art. 123 K.p.a. uznał złożone zażalenie za nieuzasadnione. Odpowiadając na skargę Minister wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie. Wskazał, że w niniejszej sprawie ma miejsce przypadek przedmiotowej niedopuszczalności środka zaskarżenia jakim jest skarga na postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Podkreślił, że z pouczenia ww. postanowienia z dnia [...] marca 2015 r. wynika, iż jest ono niezaskarżalne, tj. nie przysługuje na nie ani zażalenie ani skarga do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga polega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.),powoływanej dalej jako "P.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2) oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Będące przedmiotem niniejszego postępowania postanowienie zostało wydane na podstawie art. 37 § 2 K.p.a. Postanowieniem tym Minister uznał zażalenie za nieuzasadnione. Zgodnie z art. 37 § 1 K.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Stosownie do art. 37 § 6 K.p.a. organ rozpatrujący ponaglenie wydaje postanowienie, w którym: 1) wskazuje, czy organ rozpatrujący sprawę dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, stwierdzając jednocześnie, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2) w przypadku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłości: a) zobowiązuje organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone, b) zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. Podnieść należy, że stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 K.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 K.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego w trybie administracyjnym i stanowi warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność (art. 52 P.p.s.a.). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Nie jest to również żadne z postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. W świetle powyższego należy stwierdzić, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 K.p.a. nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Natomiast niezależnie od pozytywnego lub negatywnego, tak jak w niniejszej sprawie, stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może podnosić zarzuty co do stanowiska organu wyrażonego w trybie art. 37 K.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.