I SA/Wa 253/16

Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Przemysław Żmich po rozpoznaniu w dniu 16 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu J. L. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2016 r. sygn. akt I SA/Wa 253/16 odmawiającego przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 31 maja 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata – w sprawie ze skargi strony skarżącej na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Starszy referendarz sądowy wskazał, że strona skarżąca pomimo wezwania do uzupełnienia wniosku o dodatkowe dokumenty i oświadczenia nie wykonała w wyznaczonym terminie wezwania w związku z czym uniemożliwiła dokonanie rzeczywistej i pełnej oceny swojego stanu majątkowego i możliwości płatniczych. W sprzeciwie z [...] czerwca 2016 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie zarządzenia w całości. Oświadczając, że nie posiada kont bankowych a jedynym źródłem jej dochodów są emerytury rolnicze otrzymywane przekazem pocztowym. Zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2016 strona skarżąca została wezwana do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy: • stosownych dokumentów potwierdzających wysokość dochodów uzyskiwanych przez skarżącego oraz pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym żonę skarżącego, • wyciągów lub wykazów z posiadanych przez skarżącego oraz jego żonę, rachunków bankowych, w tym kont i lokat dewizowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, • dokumentów potwierdzających wysokość wydatków ponoszonych w związku z leczeniem i utrzymaniem, • oświadczenia wskazującego czy skarżący wraz żoną prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z synem, u którego mieszkają, • oświadczenia czy syn osiąga jakikolwiek dochód, a jeżeli tak - to w jakiej wysokości oraz z jakiego tytułu oraz nadesłania stosownych dokumentów potwierdzających powyższe. Powyższe wezwanie wnioskodawca odebrał 22 lipca 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – karta [...] akt sądowych) i mimo upływy wyznaczonego terminu wezwanie nie zostało wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") - w brzmieniu znajdującym zastosowanie do spraw, w których skargi wniesiono po dniu 14 sierpnia 2015 r. - rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy uzależnione jest jednak od spełnienia przesłanek określonych w art. 246 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 pkt 2 tego artykułu osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, iż znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania prawa pomocy. W ocenie Sądu zaskarżone sprzeciwem postanowienie starszego referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 31 maja 2016 r. wydane zostało prawidłowo. Strona skarżąca pomimo wezwania do udokumentowania swojego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, nie złożyła żadnych dokumentów ani wyjaśnień, w związku, z czym starszy referendarz sądowy uznał słusznie, że wnioskodawca nie wykazał należycie, iż znajduje się w sytuacji materialnej kwalifikującej go do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Również w sprzeciwie od postanowienia, wnioskodawca nie załączył żadnych dokumentów uprawdopodabniających jego rzeczywistą sytuację majątkową i pomimo ponownego wezwania do udokumentowania swojego stanu majątkowego i możliwości płatniczych nie złożył stosownych dokumentów. W ocenie Sądu same informacje zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie są wystarczające do pełnej oceny sytuacji materialnej wnioskodawcy. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a.