I SA/Wa 254/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Prezydenta Miasta P. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia 1 grudnia 2010 r. nr BO4i-787-WP-478/09 w sprawie ze skarg [...] Zarządu Infrastruktury w P. i Prezydenta Miasta P. wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Prezydent Miasta P. wykonujący zdawania z zakresu administracji rządowej w skardze z dnia 7 stycznia 2011 r. wniósł o wstrzymanie wykonania stanowiącej przedmiot zaskarżenia decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, iż problematyka prowadzonych postępowań wskazuje, że strony, na rzecz których stwierdzono nieważność orzeczenia o wywłaszczeniu, zbywają odzyskaną nieruchomość jeszcze w trakcie trwającego postępowania przed sądem administracyjnym, skutkiem czego, nawet w przypadku uchylenia przez sąd zaskarżonej decyzji, odzyskanie przez Miasto P. czy Skarb Państwa rzeczonej nieruchomości staje się niemożliwe (stanowi ona już wówczas własność osoby trzeciej). Biorąc zaś po zaś pod uwagę czasokres, w jakim rozpoznawane są sprawy przed sądem oraz wartość zwracanej nieruchomości, odmowa wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może, zdaniem strony, wywołać nieodwracalne skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Infrastruktury, po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej własną decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważność decyzji Odwoławczej Komisji Wywłaszczeniowej przy Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z [...] kwietnia 1954 r. oraz utrzymanego przez nią w mocy orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w P. z [...] listopada 1953 r., w części dotyczącej wywłaszczenia działki oznaczonej obecnie nr [...] oraz stwierdzeniu wydania tych rozstrzygnięć z naruszeniem prawa w stosunku do działek oznaczonych obecnie nr [...] i nr [...], uchylił swoją decyzję w części dotyczącej działki nr [...] oraz [...] i umorzył postępowanie w części dotyczącej działki nr [...], natomiast w zakresie dotyczącym działki nr [...] stwierdził, że decyzje z [...] listopada 1953 r. oraz [...] kwietnia 1954 r. wydane zostały z naruszeniem prawa. Jednocześnie Minister utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie w części dotyczącej wydania z naruszeniem prawa ww. orzeczeń wywłaszczeniowych w stosunku do nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 powołanej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowania prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Celem tego przepisu jest udzielenie ochrony tymczasowej skarżącemu przed trudnymi, czy wręcz niemożliwymi do odwrócenia skutkami jakie może wywołać kwestionowana decyzja lub inny wydany w granicach tej sprawy akty, w sytuacji gdy ostatecznie na skutek prawomocnego orzeczenia sądowego zostanie on wyeliminowany z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzależnione jest do charakteru decyzji (czy ma ona cechy wykonalności) oraz od wykazania przez stronę skarżącą, że konsekwencją jej wykonania mogą być skutki, o których mowa w tym przepisie. W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [....] grudnia 2010 r., skarżący uzasadnił dostrzeżonymi przypadkami zbywania przez strony, na rzecz których stwierdzono nieważność orzeczenia wywłaszczeniowego, odzyskanych przez nie nieruchomości jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Zważyć jednak należy, że zaskarżoną decyzją (której wstrzymania wykonania domaga się strona) Minister nie orzekł o nieważności orzeczeń wywłaszczeniowych z dnia [...] listopada 1953 oraz z dnia [...] kwietnia 1954 r., ale stwierdził jedynie (po uchyleniu swojego poprzedniego rozstrzygnięcia), że w części dotyczącej wywłaszczonych nieruchomości obejmujących obecne działek nr [...] oraz nr [...] wspomniane wyżej orzeczenia wydane zostały z naruszeniem prawa, a zakresie dotyczącym obecnej działki nr [...] umorzył postępowanie nieważnościowe. Tego rodzaju decyzja nie rodzi zaś skutku w postaci zmian stosunków własnościowych istniejących na przedmiotowej nieruchomości. Decyzja ta ma charakter deklaratoryjny, a jedynym jej skutkiem prawnym jest aktualizacja roszczeń odszkodowawczych po stronie osób dotkniętych niezgodnym z prawem orzeczeniem. Nie eliminuje ona zatem z obrotu prawnego orzeczeń wywłaszczeniowych, a tym samym nie powoduje restytucji mienia. Skoro zaś kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury nie skutkuje odzyskaniem przez dawnego właściciela (jego następców prawnych) wywłaszczonej nieruchomości, to tym samym wykonanie tej decyzji nie może wywołać nawet hipotetycznego zagrożenie, na które w swoim wniosku powołuje się Prezydent Miasta P., tj. możliwości wyrządzenia Miastu P. lub Skarbowi Państwa znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, poprzez zbycie nieruchomości przez jej byłych właścicieli (spadkobierców) na rzecz osób trzecich. Oznacza to, że wniosek strony o wstrzymanie jej wykonania nie ma usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak sentencji postanowienia.