I SA/Wa 2561/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R.L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi R.L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2561/12 odrzucił skargę R.L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z powodu nieuiszczenia wpisu sądowego od skargi w wyznaczonym przez Sąd siedmiodniowym terminie. Odpis postanowienia doręczony został skarżącemu w dniu 3 czerwca 2013 r. W dniu 10 czerwca 2013 r. do Sądu wpłynął z kolei wniosek R.L. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że nie miał możliwości zapoznania się z zarządzeniem wzywającym do uiszczenia wpisu, bowiem ani w dniu 22 marca 2013 r., ani w dniu 2 kwietnia 2013 r. nie został mu doręczony na adres zamieszkania list lub awizo zawierające przesyłkę. Skarżący zaznaczył, że jest osobą w podeszłym wieku i nie opuszcza miejsca zamieszkania, tym samym niezrozumiały jest fakt, iż przesyłka sądowa była dwukrotnie awizowana. Wskazał ponadto, że ostatnie pismo jakie otrzymał w sprawie, było to postanowienie z dnia 21 lutego 2013 r. W tej sytuacji skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, głównie w oparciu o zasady współżycia społecznego, gdyż jako osoba starsza dopiero w dniu doręczenia postanowienia z dnia 16 maja 2013 r., co miało miejsce w dniu 3 czerwca 2013 r., uzyskał informację, że były do niego kierowane inne pisma w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego lub zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Przy ocenie braku winy przyjmuje się obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy, przy uwzględnieniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem. O braku winy w uchybieniu terminu można zaś mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wykaże, iż niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie - w ocenie Sądu – skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Nie można bowiem uznać, że powołane we wniosku okoliczności, tj. kwestionowanie faktu doręczenia mu przesyłki zawierającej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego (listu lub awizo), stanowią wystarczającą przesłankę uprawdopodobniającą brak winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim zauważyć trzeba, że z analizy akt wynika, iż przesyłka sądowa zawierająca odpis zarządzenia z dnia 15 marca 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, została doręczona skarżącemu w trybie art. 73 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 73 § 1 powołanej ustawy, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl art. 73 § 2 tej ustawy, zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Przepis art. 73 § 3 stanowi, że w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Stosownie zaś do art. 73 § 4 ustawy doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z powołanego art. 73 wynika zatem, że w razie niemożności doręczenia pisma adresatowi z powodu jego nieobecności w mieszkaniu, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej. Przesyłka jest w tym czasie dwukrotnie awizowana. Nieodbierający pisma adresat jest zatem dwukrotnie, w formie awiza pozostawianego w oddawczej skrzynce pocztowej, informowany o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej. Jeżeli natomiast w terminie czternastu dni od dnia złożenia pisma, nie zostanie ono odebrane, zgodnie z art. 73 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego terminu. Jak wynika z analizy koperty zawierającej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, przesyłka ta ze względu na "niezastanie adresata", pozostawiona została w dniu 22 marca 2013 r. w placówce pocztowej, a zawiadomienie o korespondencji pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej. Przedmiotowa przesyłka awizowana była ponownie w dniu 2 kwietnia 2013 r., a następnie w dniu 10 kwietnia 2013 r. nastąpił jej zwrot do nadawcy. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymogi skutecznego doręczenia określone w powołanym wyżej art. 73 zostały zachowane. Doręczenie zarządzenia, stosownie do treści art. 73 § 1 i § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nastąpiło skutecznie w dniu 5 kwietnia 2013 r. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniami skarżącego, że przedmiotowe zarządzenie z dnia 15 marca 2013 r. nie zostało mu doręczone. Nieodebranie korespondencji, w świetle powołanych wyżej przepisów, nie jest jednoznaczne z brakiem doręczenia przesyłki. W ocenie Sądu fakt nieodebrania przez skarżącego korespondencji nie stanowi przesłanki uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu. Zwłaszcza, że – jak wyżej wskazano – z analizy przesyłki wynika, że była ona prawidłowo, dwukrotnie awizowana. Występując z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący nie wskazał przy tym żadnych okoliczności, które fakt ten by podważały, podnosząc jedynie, że nie opuszcza miejsca zamieszkania i fakt, iż przesyłka była dwukrotnie awizowana jest niezrozumiały. W świetle powyższego stwierdzić należy, że R.L. nie przedstawił argumentacji uzasadniającej uwzględnienie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Tym samym złożony wniosek jest bezzasadny i brak jest podstaw do jego uwzględnienia. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji.