I SA/Wa 2565/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Zarządu Województwa [...] na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. I. Stan faktyczny 1. Nieruchomość położona w gminie Z , obręb [...] oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha decyzją Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. znak: [...] została przeznaczona pod realizację inwestycji drogowej "Budowa ronda na skrzyżowaniu drogi wojewódzkiej nr [...] z ul. [...] oraz dobudowa odcinka drogi w Z. " i z mocy prawa przeszła na rzecz Województwa [...]. 2. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r. [...] orzekł o ustaleniu na rzecz Gminy Z. odszkodowania w wysokości [...] zł z tytułu nabycia przez Województwo [...] z mocy prawa przedmiotowej nieruchomości oraz zobowiązał Zarząd Województwa [...] do wypłaty ustalonego odszkodowania w terminie 14 dni od dnia, w którym w/w decyzja stanie się ostateczna. 3. Od powyższej decyzji odwołanie złożył Zarząd Województwa [...] (zwany dalej skarżącym), podnosząc zarzut dotyczący naliczenia odszkodowania za naniesienia infrastruktury drogowej. 4. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] uznając odwołanie za niezasadne. W uzasadnieniu decyzji Minister przywołał w szczególności treść § 36 ust. 1-2 i 4 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). Minister wskazał, że podstawą ustalenia odszkodowania był operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. O. Biegła określając wartość nieruchomości dla potrzeb odszkodowania zastosowała podejście porównawcze, metodę korygowania ceny średniej. Biegła przeanalizowała 23 transakcje sprzedaży nieruchomości podobnych położonych na terenie B. oraz powiatu [...]. Natomiast składnik budowlany w postaci nawierzchni z mieszkanek mineralno-asfaltowych został wyceniony w podejściu kosztowym, metodą kosztów odtworzenia, techniką szczegółową na łączną kwotę [...] zł. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Minister stwierdził, że w świetle regulacji zawartej w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U z 2009 r. Nr 72 poz. 620 ze zm. – dalej zwana specustawą drogową) odszkodowanie przysługuje za grunt wraz z częściami składowymi. Urządzona na przedmiotowej działce droga jest zgodnie z art. 191 Kodeksu cywilnego elementem składowym gruntu. Przy tym biegła przy szacowaniu wartości budowli przyjęła współczynnik zużycia technicznego na poziomie 0,8, dlatego też nie można uznać że wartość tę ustalono wg. stanu po modernizacji drogi. II. Zarzuty zawarte w skardze oraz stanowisko organu. 1. Zarząd Województwa [...] wniósł skargę na powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie - art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, - art. 21 ust. 2 Konstytucji RP i wskazując, że skarżący poniósł nakłady na przedmiotową nieruchomość w wysokości [...] złote skutkiem czego powstała droga miejska o nawierzchni z mieszanek mineralno-asfaltowych, która w znaczny sposób zwiększyła wartość przedmiotowej nieruchomości. Taki stan rzeczy powoduje istotne wątpliwości, czy kwota [...] zł jest w rzeczywistości odszkodowaniem. Zdaniem skarżącego doszło do wzbogacenia podmiotu wywłaszczanego, skoro wartość rynkowa gruntu wynosiła [...] zł. Tym samym wypłacone odszkodowanie bez uwzględnienia wysokości nakładów poniesionych przez skarżącego nie spełnia kryterium słusznego odszkodowania w rozumieniu art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. 2. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. II. Uzasadnienie prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 1. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, dlatego Sąd akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez organ w zaskarżonej decyzji dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Zgodnie z art. 119 § 2 ppsa Sąd rozpoznaje sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a pozostałe strony nie wniosą sprzeciwu w terminie 14 dni – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. 2. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia odszkodowania w oparciu o cytowaną powyżej specustawę drogową. Zgodnie z jej art. 12. ust. 5 do ustalenia wysokości i wypłacenia odszkodowania, o którym mowa w ust. 4a, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm. dalej ugn.), z zastrzeżeniem art. 18. Dla przedmiotowej sprawy kluczowe znaczenie ma właśnie treść art. 18 ust. 1 specustawy drogowej, zgodnie z którym wysokość odszkodowania za nieruchomość przejętą pod budowę drogi w następstwie decyzji o lokalizacji drogi (teraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej), ustala się według stanu nieruchomości w dniu wydania decyzji o lokalizacji drogi (teraz decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej) przez organ I instancji oraz według jej wartości z dnia, w którym następuje ustalenie wysokości odszkodowania. Przepis ten jest jednoznaczny w swojej treści i nakłada obowiązek ustalenia odszkodowania wg. stanu nieruchomości z dnia wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jest rzeczą oczywistą, że odszkodowanie obejmuje odszkodowanie za wszystkie części składowe nieruchomości. Dodatkowo szczegółowe zasady określenia wartości rynkowych nieruchomości dla potrzeb ustalenia wysokości odszkodowania regulują przepisy powołanego rozporządzenia w sprawie wyceny. W szczególności materialnoprawne przesłanki określania wartości nieruchomości nabywanych pod drogę reguluje § 36 tego rozporządzenia. W przepisie tym przyjęto zasadę, że przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne znajduje zastosowanie podejście porównawcze przy jednoczesnym przyjęciu cen transakcyjnych uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów na te cele. Treść zaskarżonej decyzji wskazuje, że dokonano analizy poprawności ustalenia wartości nieruchomości na podstawie powyższych przepisów. Zdaniem Sądu ocena prawidłowości zastosowania w szczególności § 36 powołanego rozporządzenia przez biegłą w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa. 3. W przedmiotowej sprawie biegła wyceniła nieruchomość wg. stanu na dzień [...] stycznia 2009 r. – a więc na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej – wskazując w protokole z wizji, iż działka była utwardzona nawierzchnią asfaltową "w latach 2000". Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw aby twierdzić, że rzeczoznawca wycenił nakłady poniesione przez podmiot zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Ponadto rzeczoznawca przyjęła dla nawierzchni współczynnik zużycia kosztowego 0,8 – co oznacza, że biegła nie traktowała nawierzchni drogi (obiektu budowlanego) jako nowej. 5. Wskazać należy również, że strona nie zakwestionowała prawidłowości operatu szacunkowego przed powołaną do oceny prawidłowości operatu szacunkowego organizację zawodową rzeczoznawców majątkowych - zgodnie z art. 157 ust. 3 ugn. Przedłużenie przeciwdowodu z ww. opinii, mogłoby ewentualnie podważyć przydatność operatu, sporządzonego na zlecenie organu, jako materiału dowodowego stanowiącego podstawę orzekania. 6. W związku z tym należy uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a podniesione w skardze zarzuty do co legalności zaskarżonej decyzji nie znajdują uzasadnienia. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, ponieważ nie narusza ona prawa. Mając powyższe pod uwadze, na podstawie art. 151 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.