I SA/Wa 2571/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w zaskarżonej części, 2) zasądza od Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii na rzecz Gminy Miasta [...] kwotę 7400 zł (słownie: siedem tysięcy czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Rozwoju decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Gminy Miasta [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość. Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Nieruchomość położona w obrębie [...], mieście [...], oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha, została objęta decyzją Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej pn.: "Budowa drogi łączącej tereny inwestycyjne [...] etap III z ul. [...] w wariancie II (P)- etap I, obejmujący zadanie pn.: "Budowa drogi od ul. [...] do ul. [...] w [...] ", polegające na budowie drogi wojewódzkiej od km [...] do km [...] (w tym łącznika od km [...] do km [...]) wraz z przebudową drogi powiatowej nr [...] (ul. [...]) od km [...] do km [...] (km lokalny od [...] do [...]) oraz niezbędną infrastrukturą techniczną, budowlami i urządzeniami budowlanymi". Decyzja ta stała się ostateczna [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2018 r. orzekł o ustaleniu odszkodowania na rzecz Z. J., za prawo własności nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, w kwocie [...] zł oraz o powiększeniu ustalonej kwoty odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł z tytułu jej wcześniejszego wydania. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił ww. decyzję z [...] lutego 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W tej sytuacji Wojewoda [...] decyzją z [...] marca 2020 r. orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania w wysokości [...] zł za prawo własności opisanej wyże nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, na rzecz Z. J., w pkt 2 o powiększeniu ustalonego w pkt 1 odszkodowania o 5% wartości nieruchomości z tytułu jej wydania, zgodnie z art. 18 ust. 1e specustawy drogowej, tj. o kwotę [...] zł na rzecz dotychczasowej właścicielki Z. J., w pkt 3 o odmowie uwzględnienia wypłaconej Z. J. przez Gminę Miasto [...] zaliczki wynoszącej 70% kwoty odszkodowania ustalonego przez Wojewodę [...] w decyzji z [...] lutego 2018 r., w pkt 4 o zobowiązaniu Prezydenta Miasta [...] do zapłaty kwot określonych w pkt 1 i 2 jednorazowo, w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja o ustaleniu odszkodowania stanie się ostateczna. Gmina Miasto [...] wniosła odwołanie od powyższej decyzji kwestionując prawidłowość ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, zdaniem strony, Wojewoda [...] winien zaliczyć na poczet ustalonego w decyzji odszkodowania uprzednio wypłaconą przez Gminę Miasto [...] zaliczkę, a tym samym zobowiązać Gminę Miasto [...] jedynie do wypłaty różnicy pomiędzy ustaloną obecnie kwotą odszkodowania, a kwotą wypłaconej uprzednio zaliczki. Minister Rozwoju rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 12 ust. 1, 2 oraz 4 pkt 1 i 2, art. 12 ust. 4f, art. 18 ust. 1, art. 18 ust. 1e ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1474, ze zm.), dalej specustawa drogowa i zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie podstawę dla ustalenia wysokości odszkodowania za przejęcie z mocy prawa ww. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], stanowi operat szacunkowy sporządzony [...] stycznia 2020 r. przez rzeczoznawcę majątkowego T. S. (nr uprawnienia [...]). Minister opisał szczegółowo treść sporządzonego operatu szacunkowego, zastosowaną metodę i sposób szacowania nieruchomości podkreślając, że na podstawie dokonanych ustaleń rzeczoznawca oszacował wartość rynkową prawa własności gruntu działki nr [...] o pow. [...] ha na kwotę [...] zł (tj. [...] zł/m²). Wartość składników budowalnych, tj. drogi dojazdowej do posesji utwardzonej tłuczniem o pow. [...] m² oszacowano na kwotę [...] zł. Wartości składników roślinnych tj. [...] szt. krzewów porzeczki, oszacowano na kwotę [...] zł. Łącznie wartość przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha oszacowano na kwotę [...] zł. Minister wskazał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że Z. J. oświadczeniem z [...] sierpnia 2017 r. wydała działkę do dyspozycji inwestora, zachowując tym samym przepisany 30- dniowy termin. W związku z powyższym organ wojewódzki powiększył kwotę odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, tj. o kwotę [...] zł, zgodnie z art. 18 ust. 1 e specustawy drogowej. Organ zaznaczył, że celem dokonania oceny dowodu, jakim jest operat szacunkowy, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego. Minister przytoczył treść art. 134 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 u.g.n. oraz § 36 ust. 1, § 55 ust. 2 oraz § 56 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia i podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności operat szacunkowy z [...] stycznia 2020 r., zawiera wszystkie elementy wymagane powyższymi przepisami. W przypadku wycenianej działki uwzględniono przede wszystkim cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości oraz stan jej zagospodarowania, a także stan prawny nieruchomości. Autor operatu wyczerpująco wyjaśnił przyjęty przez siebie wybór metody szacowania nieruchomości oraz szczegółowo scharakteryzował przyjęty rynek transakcyjny. Do wyceny wartości gruntów rzeczoznawca przyjął podejście porównawcze, metodę porównywania parami, co uznać należy za zgodne z treścią art. 154 ust. 1 u.g.n., który stanowi, iż wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy. Organ wskazał ponadto, że z operatu wynika, że rzeczoznawca prawidłowo dokonał wyceny nieruchomości uwzględniając jej stan na [...] lipca 2017 r., tj. na dzień wydania przez Wojewodę [...] decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zaś wartość nieruchomości określił na dzień sporządzenia operatu szacunkowego. W ocenie organu odwoławczego rzeczoznawca majątkowy prawidłowo dokonał także doboru nieruchomości porównawczych. Biegły, w celu zbadania możliwości zastosowania zasady korzyści, przeanalizował rynek transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu mieszkaniowym i nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym. Powyższe badanie wykazało, że przeznaczenie nieruchomości zgodne z celem wywłaszczenia nie powoduje zwiększenia jej wartości, zatem wartość nieruchomości dla celów odszkodowania określono według aktualnego sposobu użytkowania. Wycena została sporządzona na podstawie reprezentatywnej próbki nieruchomości porównawczych, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, przez wykwalifikowaną do tego osobę. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego ustalenia wartości przedmiotowej nieruchomości, organ odwoławczy wskazał, że nie zasługuje on na uznanie. Analiza operatu szacunkowego wykazuje, że w wycenie uwzględniono wszystkie okoliczności istotne dla oceny wartości nieruchomości, zawarte w operacie wnioski są logiczne i wynikają z opisu stanu faktycznego, operat nie zawiera wewnętrznych sprzeczności, które mogłyby podważać zaufanie, co do jego rzetelności. Organ nie dopatrzył się nieprawidłowości, które mogłyby skutkować nieuznaniem dowodu z opinii biegłego. Minister podkreślił ponadto, że strona skarżąca nie przedstawiła na poparcie swoich zastrzeżeń żadnych miarodajnych dowodów i argumentów przemawiających za uznaniem powyższego zarzutu. Organ nie może zakwestionować prawidłowości operatu szacunkowego tylko na podstawie subiektywnego przekonania strony skarżącej, że kwota odszkodowania jest zawyżona. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że cechy formalne dowodu jakim jest operat szacunkowy oraz przewidziany prawem szczególny, dodatkowy względem innych środków dowodowych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym tryb jego weryfikacji (art. 157 u.g.n.) sprawiają, że do zakwestionowania wartości dowodowej tego środka dowodowego przez organ administracji publicznej może dojść zasadniczo wyłącznie w wypadku wykazania, że operat zawiera ewidentne błędy, które w sposób nie budzący wątpliwości dyskwalifikują jego walory dowodowe. Czynności dokonywane przez biegłego w zakresie doboru nieruchomości porównawczych oraz cech wpływających na wartość nieruchomości, a także wyboru właściwego podejścia, metody i techniki szacowania nieruchomości mają charakter specjalistyczny. Sama metodyka szacowania nieruchomości nie może być zatem przedmiotem oceny ani organu administracyjnego, ani też sądu. Pełna, szczegółowa i merytoryczna ocena operatów szacunkowych zarówno przez organy administracji publicznej, jak też przez sądy administracyjne, nie jest możliwa w takim zakresie, w jakim miałaby dotyczyć wiadomości specjalnych. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego nieuwzględnienia, w decyzji odszkodowawczej, wypłaconej na rzecz byłej właścicielki nieruchomości zaliczki, organ odwoławczy wskazał, że podziela w tej kwestii stanowisko Wojewody [...]. Obowiązujące przepisy prawa nie przewidują obowiązku odliczenia kwoty wypłaconej zaliczki od wartości ustalonego odszkodowania. Czynność polegająca na wypłacie zaliczki stanowi, stosownie do art. 12 ust. 5a specustawy drogowej, czynność z zakresu administracji publicznej. Zgodnie bowiem z tym przepisem osoba uprawniona do otrzymania odszkodowania za nieruchomość przejętą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z dniem uzyskania waloru ostateczności decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, może złożyć wniosek o dokonanie wypłaty na jej rzecz zaliczki w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji w decyzji ustalającej wysokość odszkodowania. Prawo domagania się wypłaty zaliczki na poczet odszkodowania jest zatem czynnością z zakresu administracji publicznej, ponieważ dotyczy ono uprawnienia wynikającego z przepisu prawa publicznego (tymi przepisami są regulacje art. 12 specustawy drogowej). Dokonanie wypłaty zaliczki lub odmowa dokonania wypłaty zaliczki, w myśl art. 12 ust. 5a specustawy drogowej, to taka czynność techniczno-prawna, która wywołuje określone skutki prawne, mimo braku charakteru władczego rozstrzygnięcia. Kwestia wypłaty zaliczki stanowi zatem czynność techniczno-prawną oraz dotyczy rozliczeń między inwestorem a beneficjentem odszkodowania i tym samym pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania. Gmina Miasto [...] złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zaskarżając ją w części, w której utrzymuje w mocy pkt 3 i 4 decyzji organu I instancji oraz wnosząc o uchylenie decyzji w zaskarżonym zakresie i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 12 ust. 5a i 5b specustawy drogowej oraz art. 40 § 1 k.p.a. podnosząc, że w odwołaniu wskazywano m.in. iż odmowa zaliczenia na poczet odszkodowania już wypłaconej zaliczki spowoduje w razie ustatecznienia się decyzji egzekucyjność całej kwoty ustalonej w pkt 1 decyzji. Jest to oczywiste w świetle rozstrzygnięcia decyzji organu I instancji zawartego w pkt 3 i 4. Rozstrzygnięcie organu II instancji, w którym utrzymał całą zaskarżoną decyzję w mocy, a zatem również jej pkt 3 i 4 powoduje, że fakt zapłaty zaliczki (który nastąpił po wydaniu przez Wojewodę [...] "pierwszej" decyzji z [...] lutego 2017 r., która następnie została uchylona) nie będzie mógł być podniesiony gdyby uczestniczka twierdziła, że nie została jej wypłacona całość kwoty ustalonej w pkt 1 i 2 "drugiej" decyzji Wojewody z [...] marca 2020 r. Skarżąca podniosła, że pomijając kwestię czy właściwą drogą wykonania decyzji o ustaleniu odszkodowania za wywłaszczoną czy przejętą z mocy prawa nieruchomość jest egzekucja administracyjna czy sądowa, to gdyby teoretycznie w przyszłości doszło do próby wyegzekwowania kwot ustalonych w pkt 1 i 2 decyzji Wojewody [...] marca 2020 r. w zakresie kwoty [...] zł, fakt wypłaty zaliczki nie mógłby stać się przedmiotem zarzutu dłużnika skoro w samym tytule egzekucyjnym powstałym po zapłacie zaliczki wskazano, iż odmawia się uwzględnienia wypłaconej zaliczki i zobowiązuje się do zapłaty całego ustalonego odszkodowania i dodatkowego 5% świadczenia. Gdyby wszczęto egzekucję sądową to powództwo przeciwegzekucyjne oparte o art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c. i zarzut nieistnienia w części obowiązku (wobec jego częściowego spełnienia przed powstaniem tytułu egzekucyjnego) byłoby odrzucone (tak wyrok SN z 4 lutego 2004 r. sygn. akt I CK 6/03), a powództwo oparte o art. 840 § 1 pkt 2 k.p.c. byłoby bezzasadne ponieważ zdarzenie w postaci częściowego spełnienia świadczenia nastąpiło przed powstaniem tytułu egzekucyjnego. Gdyby jednak uznać, że wykonanie decyzji ustalającej odszkodowanie następuje w drodze egzekucji administracyjnej (co skarżąca uważa za prawidłowe w świetle uchwały SN z 9 lipca 2009 r. sygn. akt III CZP 44/09) to i tak nieprawidłowym byłoby odsyłanie zobowiązanego do obrony na etapie dopiero egzekucji administracyjnej. Obowiązek powinien być w decyzji jasno określony tak aby zobowiązany nie miał wątpliwości czy spełnił go w całości. Skarżąca przytaczając stosowne orzeczenia sądowe podkreśliła, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem NSA na tle analogicznego do art. 12 ust. 5b specustawy przepisu art. 132 ust. 3a u.g.n., ustalenie w sentencji decyzji obowiązku wypłaty odszkodowania w pełnej wysokości, skutkuje egzekucyjnością tej decyzji w kwocie wynikającej z rozstrzygnięcia, co w rozpoznawanej sprawie oznaczałoby wypłatę kwoty w części nienależnej. W sytuacji uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej odszkodowanie, były właściciel nieruchomości na nowo staje się wierzycielem podmiotu, na którego rzecz dokonano wywłaszczenia. Jednakże odpowiedzialność tego podmiotu ograniczona jest do różnicy pomiędzy kwotą zwaloryzowanego odszkodowania a wartością na nowo ustalonego odszkodowania. Zdaniem skarżącej w każdej sytuacji gdy choćby część odszkodowania (czy to w formie zaliczki czy jako odszkodowanie wypłacone na podstawie decyzji, która została następnie uchylona) została zapłacona przed wydaniem decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, organ musi zawrzeć w decyzji rozstrzygnięcie, iż na poczet ustalonego odszkodowania zalicza się kwotę już wypłaconą. Inaczej nastąpi bezpowrotna utrata prawa powoływania się na fakt uiszczenia części odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270). W ocenie Sądu skarga jest uzasadniona, bowiem w zaskarżonej części decyzja Ministra Rozwoju z [...] września 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji, zobowiązujące Prezydenta Miasta [...] do wypłaty na rzecz Z.J. odszkodowania w wysokości [...] zł , powiększeniu tego odszkodowania o 5% oraz odmowie uwzględnienia uprzednio wypłaconej zaliczki, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Istota sporu w sprawie niniejszej sprowadza się do oceny, czy prawidłowo organy obu instancji zaniechały zawarcia w wydanych przez siebie decyzjach odszkodowawczych rozstrzygnięcia o konieczności zaliczenia przy wypłacie - na poczet ustalonego odszkodowania - kwoty zaliczki bezspornie wypłaconej właścicielce wywłaszczonej nieruchomości na podstawie art. 12 ust.5a specustawy drogowej nieruchomości, w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez Wojewodę [...] w decyzji z [...] lutego 2018r. Wskazany przepis stanowi, że na wniosek osoby uprawnionej do otrzymania odszkodowania, za nieruchomości, o których mowa w ust. 4, wypłaca się zaliczkę w wysokości 70% odszkodowania ustalonego przez organ pierwszej instancji w decyzji ustalającej wysokość odszkodowania, o której mowa w ust. 4g. Wypłata zaliczki następuje jednorazowo w terminie 30 dni od dnia złożenia wniosku. Poza sporem jest, że kwota zaliczki stanowiąca 70% odszkodowania ustalonego przez Wojewodę [...] w decyzji z [...] lutego 2018r. została przez zobowiązanego do odszkodowania wypłacona. Zdaniem Sądu powyższe oznacza, że w sytuacji zwiększenia odszkodowania do kwoty [...] zł, zobowiązany do jego wypłaty powinien zostać obciążony różnicą ostatecznie ustalonego odszkodowania i kwoty wypłaconej zaliczki , a nie zobowiązaniem w całości skoro częściowo zostało ono zaspokojone. W ocenie Sądu, że w sprawie niniejszej nie ma zastosowania art. 12 ust.5 b specustawy drogowej. Przepis ten stanowi, że osoba, której wypłacono zaliczkę, lub jej spadkobiercy są obowiązani do zwrotu zaliczki po jej waloryzacji na dzień zwrotu, jeżeli decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej została zmieniona, uchylona w całości lub w części dotyczącej tej osoby, lub stwierdzono jej nieważność. Obowiązek zwrotu zaliczki dotyczy zatem sytuacji, gdy co do zasady odszkodowanie się nie należy, co w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Powyższe oznacza zatem, że z jednej strony nie ma podstaw do żądania zwrotu wypłaconej zaliczki , z drugiej zaś brak jest również jakichkolwiek podstaw prawnych do wypłacenia na rzecz byłego właściciela nieruchomości jeszcze raz całej kwoty odszkodowania. Nieuwzględnienie powyższego uzasadnia uchylenie decyzji organów obu instancji w zaskarżonej części. Zauważyć należy, że twierdzenie Ministra Rozwoju, że kwestia uwzględnienia na poczet należnego odszkodowania wypłaconej stronie zaliczki należy do sfery wykonania decyzji odszkodowawczej nie jest trafne. Przeciwnie, to organ właściwy do ustalenia na nowo odszkodowania winien w decyzji określić kwotę tego odszkodowania oraz kwotę podlegającą wypłacie przy uwzględnieniu kwoty już wypłaconej z tego tytułu. Organ ma zatem nie tylko uprawnienie, lecz obowiązek zaliczenia przy zobowiązaniu do wypłaty, na poczet należnego odszkodowania wypłaconej już kwoty zaliczki. Tylko tak ustalony obowiązek wypłaty odszkodowania będzie respektował zasadę z art. 21 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wedle której wywłaszczenie jest dopuszczalne za "słusznym odszkodowaniem", słuszne odszkodowanie to odszkodowanie sprawiedliwe, sprawiedliwe zaś odszkodowanie to jednocześnie odszkodowanie ekwiwalentne, które nie narusza istoty odszkodowania za przejętą własność. Tym samym stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, w częściach w jakich decyzje te zobowiązują do wypłaty odszkodowania we wskazanej w nich wysokości bez zaznaczenia w nich konieczności uwzględnienia przy wypłacie odszkodowania kwoty wypłaconej wcześniej zaliczki, wydane zostały z naruszeniem art. 130 ust. 1 w zw. z art.132 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co skutkuje ich uchyleniem. W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, rozpoznanie niniejszej sprawy nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.