I SA/Wa 2581/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Sawa Sędziowie WSA Mariola Kowalska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant referent stażysta Wiktoria Sosnowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji przyznającej prawo do świadczenia wychowawczego oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2019 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania E.S,, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2019 r. nr [...] o uchyleniu ze skutkiem od [...] stycznia 2017 r. decyzji tego organu z [...] maja 2016 r. nr [...] o przyznaniu ww. świadczenia wychowawczego na O.S. na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne. Decyzją z [...] maja 2016 r. Prezydent [...] przyznał E.S. prawo do świadczenia wychowawczego w kwocie [...] zł na rzecz O.S., jako kolejne dziecko w rodzinie, na okres od [...] kwietnia 2016 r. do [...] września 2017 r. Pismem z [...] maja 2019 r. Wojewoda [...] poinformował Prezydenta [...], że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od [...] stycznia 2017 r. do nadal, a to w związku zatrudnieniem ojca dziecka (W.S.) od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2021 r. na terytorium [...]. Wobec przedłożonej informacji Prezydent [...] decyzją z [...] lipca 2019 r., powołując w podstawie prawnej art. 5, art. 10, art. 16 i art. 28 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2018 r, poz. 2134 ze zm.),przywoływanej dalej jako "ustawa", uchylił od [...] stycznia 2017 r. swoją decyzję z [...] maja 2016 r. W motywach rozstrzygnięcia poza wskazaniem na informację Wojewody, stwierdził, że od [...] stycznia 2017 r. E.S. nie przysługuje prawo do świadczenia wychowawczego. Odwołał się także do treści art. 155 k.p.a. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem E.S. wniosła od niej podnosząc, że wraz z synem mieszka w [...], zaś na [...] nie były i nie są pobierane na niego żadne świadczenia. W uzupełnieniu tego odwołania reprezentujący ją pełnomocnik wskazał na naruszenie przy wydawaniu kwestionowanej decyzji przepisów procedury administracyjnej jak też przepisów prawa materialnego, w tym prawa unijnego. W następstwie rozpatrzenia odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Przywołując treść art. 16 ustawy, Kolegium wskazało, że w konsekwencji ustaleń wojewody, iż w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, dla Prezydenta [...] (organu właściwego) zgodnie z ust. 6 wskazanego artykułu, powstał obowiązek uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przedmiotowej sprawie mają natomiast zastosowanie od [...] stycznia 2017 r., gdyż W.S. (ojciec dzieci) wykonuje od tej daty pracę na terytorium [...]. Natomiast skarżąca zamieszkuje wraz z dziećmi w [...]. Zwracało przy tym uwagę, że art. 16 ust. 6 ustawy stanowi dla organu odrębny tryb do wzruszania swoich decyzji, które de facto przyznały świadczenia niewłaściwe, z naruszeniem przepisów o właściwości, bez zbadania czy zastosowanie znajdą przepisy o koordynacji. Przepis ten, w ocenie Kolegium, nie zakreśla ram czasowych stosowania i odnosi się także do decyzji, które już ekspirowały. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E.S. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 7 i 77 k.p.a. oraz art. 60 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez niezebranie wszechstronnie materiału dowodowego i niepodjęcie żadnych czynności w celu ustalenia, czy małżonek skarżącej pracujący na [...] pobiera jakiekolwiek świadczenia rodzinne, co w świetle prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego jest istotną okolicznością dla rozstrzygnięcia w sprawie; 2. art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 w zw. z art. 140 k.p.a., a także art. 8 i 10 k.p.a., poprzez całkowite pominięcie argumentacji skarżącej zawartej w piśmie z [...] lipca 2019 r., a także błędne i niekompletne sporządzenie uzasadnienia decyzji, które to uzasadnienie sprowadziło się do zacytowania mających zastosowanie w sprawie przepisów i w żaden sposób nie odniosło się do stanowiska skarżącej, co w konsekwencji uniemożliwiło zapoznanie się z tokiem rozumowania organu i zrozumienie, w którym miejscu argumentacja skarżącej miała by być wadliwa; 3. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, pomimo że uzasadnienie decyzji Prezydenta [...] zostało sporządzone w sposób niezgodny z art. 107 § 1 pkt 4 i 6, tj. było skrajnie lakoniczne i zawierało rażące błędy formalne, takie jak m.in. przywołanie jako podstawy prawnej przepisu, który w sprawie nie mógł mieć zastosowania (art. 155 k.p.a.), a także nie zawierało pouczenia o sposobie wniesienia odwołania. Zarzucała jej ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art 16 ust. 1 - 6 ustawy oraz art. 68 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 oraz art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 987/2009 poprzez błędną, nieukierunkowaną na zachowanie zgodności z prawem unijnym wykładnię przepisu ustawy z 11 lutego 2016 r. i jego zastosowanie poprzez przyjęcie, że już sama potencjalna możliwość pobierania świadczeń poza granicami RP daje asumpt do uchylenia decyzji w zakresie przyznania świadczenia na podstawie powołanej ustawy, podczas gdy przywołane przepisy prawa unijnego, stosowane z pierwszeństwem względem prawa krajowego dla uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia rodzinnego nakazują uprzednio stwierdzić, że osoba, o której mowa w art. 4 ust. 2 pobiera świadczenie rodzinne poza granicami RP, a w kompetencje do poczynienia ustaleń w tym zakresie wyposażają zarówno organ I instancji, jak i II instancji; 2. art. 16 ust. 6 ustawy w zw. z pkt 13 preambuły rozporządzenia 883/2004 oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez jego błędną, nieukierunkowaną na zachowanie zgodności z prawem unijnym i Konstytucją RP wykładnię i przyjęcie, że skarżąca mogła zostać pozbawiona świadczenia rodzinnego za okres od [...] stycznia 2017 r., podczas gdy zawarta w preambule rozporządzenia dyrektywa oraz wywodzona z art. 2 Konstytucji RP zasada ochrony praw słusznie nakazują, aby skarżącej nie pozbawiać tego świadczenia z datą wsteczną, w sytuacji w której w dobrej wierze i zgodnie z prawem pobierała świadczenie rodzinne, podczas gdy jej małżonek pracujący za granicą takiego świadczenia nie pobierał. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji obu instancji, zobowiązanie Prezydenta do przeprowadzenia postępowania dowodowego w celu ustalenia zajścia przesłanek z art. 68 rozporządzenia 883/2004 i art. 60 rozporządzenia 987/2009 oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga mimo częściowo trafnych zarzutów, dotyczących naruszenia przepisów procedury administracyjnej, jest niezasadna, gdyż rozstrzygnięcie sprawy - a więc uchylenie ze skutkiem wstecznym decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze - odpowiada prawu. Poza sporem jest, że w okresie, na który przyznano skarżącej świadczenie wychowawcze na kolejne dziecko w rodzinie (tj. O.S.), jej mąż i ojciec dziecka (W.S.), podjął prace na terytorium [...], w którym to państwie, jak kraju członkowskim Unii Europejskiej, znajdują zastosowanie wymienione w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. z 2019 r., poz. 2407) przywoływanej dalej jako: "ustawa", przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE L 166 str. 1 ze zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonania rozporządzenia nr 883/2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE L 284, str. 1). Wymienione unijne akty normatywne, stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodzin w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń. Samo natomiast pojęcie "świadczeń rodzinnych", zdefiniowane w art. 1 lit. z rozporządzenia nr 883/2004, oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Zważywszy, że definicja ta obejmuje wszelkie świadczenia przyznawane na pokrycie wydatków rodziny (z wyjątkiem świadczeń wprost wymienionych w załączniku do rozporządzenia), odnosi się ona także do przewidzianego w ustawie z 11 lutego 2016 r. świadczenia wychowawczego. To przyznawane jest bowiem w celu częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieka nad nim i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 ustawy). Kwestia natomiast ustalenia, czy w konkretnej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemu zabezpieczenia społecznego należy z woli ustawodawcy – na co słusznie zwracało uwagę Kolegium- do wyłącznej kompetencji wojewody (a przed [...] stycznia 2018 r. do marszałka województwa), co wynika wprost z art. 16 ust. 2 i 4 powołanej ustawy. Organ ów, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy, pełni także funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej, Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji [...] (pkt1); wydaje rozstrzygnięcia, w tym decyzje, oraz przekazuje informację, o której mowa w art. 13a ust. 2, w sprawach świadczenia wychowawczego realizowanego w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego (pkt 2). W myśl stanowiącego materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji art. 16 ust. 6 ustawy, w przypadku gdy wojewoda ustali, w sytuacji, o której mowa w ust. 2 (to jest gdy organ właściwy wystąpił do niego o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczenia wychowawczego lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenie lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1), że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Z treści tego przepisu wynika zatem, że uzyskanie przez organ gminy informacji od wojewody, iż w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje go do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia wychowawcze od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Organ ów nie ma przy tym, żadnych kompetencji do weryfikowania poprawności poczynionych przez wojewodę ustaleń. Uchylenie zaś decyzji w omawianym trybie – co należy podkreślić - nie niesie ze sobą skutku w postaci automatycznego obowiązku zwrotu pobranych już świadczeń lub odmowy ich przyznania. Przenosi jedynie kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w tym przedmiocie na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu, a więc wojewody. To on bowiem w myśl ust. 7 art. 16 ustawy ustala w takim przypadku prawo do świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na osobę w rodzinie w związku z zastosowanie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. On też pozostaje właściwym do ustalenia i dochodzenia zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego w sprawach, w których mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Stąd także, ewentualna kontrola poczynionych w tym aspekcie ustaleń organu wojewódzkiego może się dobywać dopiero na etapie weryfikacji wydanej przez niego w przedmiocie tych świadczeń decyzji, a nie decyzji uchylającej decyzję przyznającą świadczenie. Przekazując informację o zastosowaniu w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenie społecznego, wojewoda winien natomiast wskazać datę, od której osoba przebywająca w państwie, w którym mają zastosowanie ww. przepisy, "podlega jego ustawodawstwu", ze względu na ich zastosowanie. Uchylenie decyzji ma wszak nastąpić od tej daty, a nie daty wjazdu i samego pobytu na terytorium państwa, w którym przepisy o koordynacji są stosowane. Takiej wprost wyrażonej informacji niewątpliwie w zawiadomieniu Wojewody [...] z [...] maja 2019 r. (k. [...] akta administracyjnych) zabrakło. Wskazano w nim bowiem jedynie na zatrudnienie ojca dziecka na terytorium [...] od [...] stycznia 2017 r. do [...] grudnia 2021 r. i zastosowaniu w związku z tym przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w stosunku do przyznanego świadczenia wychowawczego od [...] stycznia 2017 r. do nadal. Była więc to informacje niepełna. Powyższe nie powoduje jednak, że w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, rozstrzygnięcie o uchyleniu ze skutkiem od [...] stycznia 2017 r. decyzji Prezydenta [...], przyznającej na rzecz dziecka skarżącej świadczenie wychowawcze na okres świadczeniowy 2016/2017, nie mogło być podjęte, czy też było przedwczesne. Podleganie bowiem ustawodawstwu [...] ojca dziecka począwszy od tej daty, w sytuacji wykonywania tam pracy zarobkowej, nie może budzić wątpliwości. Zgodnie wszak z ogólną regułą ustanowioną w art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 w przypadku osób wykonujących w państwie członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek (a do takich należy ojciec O.S.), podlegają oni ustawodawstwu tego państwa. Osoby takie, w myśl art. 67 zd. pierwsze przywołanego rozporządzenia, są przy tym uprawnione do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym państwie członkowskim. Podkreślić przy tym należy, że "podleganie ustawodawstwu danego państwa", do którego nawiązuje art. 16 ustawy, prowadzące do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia, nie może być rozumiane - jak twierdzi skarżąca - jako już przyznane prawo do świadczeń w państwie tym przewidzianych, ale wyłącznie jako możność potencjalnego zastosowania prawodawstwa danego kraju. Nie zachodziła zatem konieczność ustalania rodzaju przysługujących na [...] ojcu dziecka świadczeń i stanowiących podstawę ich przyznania aktów prawnych. Przyjęcie odmiennego zapatrywania oznaczałoby, że już na etapie stosowania art. 16 ust. 6 ustawy zagadnienie to, potencjalnie sporne, byłoby rozważane i musiałoby zostać przesądzone, przenosząc wyłączną kompetencję wojewody na szczebel postępowania przed organem gminy. Brak zatem poczynienia w tym zakresie przez organy dodatkowych ustaleń, nie uprawnia do formułowania wniosku o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i naruszeniu ty samym art. 7 i 77 k.p.a. , czy taż naruszenia art. 16 ust. 1 -6 ustawy. Podleganiu ojca dziecka ustawodawstwu [...] w zakresie świadczeń rodzinnych (obejmujących również odpowiednik świadczenia wychowawczego, o ile takowe tam występuje), nie sprzeciwiają się także przyjęte w art. 68 reguły ustalania pierwszeństwa ustawodawstwa w przypadku zbiegu praw do świadczeń, a w szczególności ujęta w ust. 1 lit. b pkt iii tego artykułu zasada, wedle której w przypadku zbiegu praw do świadczeń rodzinnych wypłacanych z tego samego tytułu przez więcej niż jedno państwo członkowskie w przypadku świadczeń uzyskiwanych na podstawie miejsca zamieszkania (a takim pozostaje świadczenie wychowawcze, którego udzielenie nie pozostaje w związku z zatrudnieniem), pierwszeństwo ma ustawodawstwo miejsca zamieszkania dzieci. Odróżnić bowiem należy samo podlegania danej osoby ustawodawstwu określonego państwa członkowskiego, od zagadnienia wyboru właściwego, przy dochodzeniu konkretnego świadczenia, w przypadku gdy jego uzyskanie możliwe jest na gruncie ustawodawstwa owego państwa jak i ustawodawstwa państwa, z którego osoba uprawniona do świadczenia przybyła. Ustanowiona zatem w tym przepisie zasada pierwszeństwa prawa miejsca zamieszkania dziecka, ma w okolicznościach niniejszej sprawy jedynie takie znaczenie, że zgodnie z nią świadczenie wychowawcze na pozostające w kraju dziecko ustalane winno być według reguł prawa krajowego. Zamieszkująca zatem w Polsce wraz z nim matka mogła będzie je otrzymać. Nie zmienia to jednak faktu, że ze względu na zastosowanie w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i podleganie ojca dziecka w zakresie świadczeń rodzinnych ustawodawstwu łotewskiemu od dnia podjęcia na terytorium Łotwy zatrudnienia, organem właściwym do wydania rozstrzygnięcia w tym przedmiocie na gruncie prawa krajowego pozostaje wojewoda (pierwotnie marszałek województwa), a nie organ gminny. Doprowadzenie zaś do sytuacji rozstrzygnięcia o świadczeniach przez organ właściwy służy właśnie tryb wzruszania decyzji przewidziany w art. 16 ust. 6 ustawy. Podejmując zatem na tej podstawie decyzję uchylającą ze skutkiem od [...] stycznia 2017 r. własną decyzję z [...] maja 2016 r., Prezydent [...] nie naruszył ww. przepisu, ani przywołanych w skardze przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady. W konsekwencji nie narusza także ww. przepisów, utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Sformułowane zaś w tym zakresie zarzuty uznać należy za chybione. Rozstrzygnięcie to – zważywszy, że nie kończy sprawy przysługiwania matce dziecka świadczenia wychowawczego - w żaden sposób nie pozostaje także w sprzeczności z ujętą w punkcie 13 preambuły do rozporządzenia nr 883/2004 dyrektywą, wedle której zasady koordynacji muszą gwarantować, że osoby przemieszczające się we Wspólnocie, osoby pozostające na ich utrzymaniu i osoby pozostałe przy życiu zachowują prawa i korzyści już nabyte i te, które są w trakcie nabywania; ani z konstytucyjną zasada ochrony praw słusznie nabytych. Nie przesądza ono wszak o tym czy w okresie zatrudnienia członka rodziny na [...], świadczenie wychowawcze na rzecz mieszkającego w Polsce wraz ze skarżąca dziecka, przyznane pierwotnie przez organ gminny, jej się należą, czy nie. Jak już zaś wskazano, kwestia ta będzie dopiero badana i rozstrzygana przez organ do tego właściwy (wojewodę) i to wówczas także tego rodzaju zarzut ewentualnie mógłby być skutecznie podnoszony. Przywoływany z kolei w skardze art. 60 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 987/2009, gdzie uregulowano procedurę dotyczącą stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia podstawowego (w tym postępowanie w sytuacji gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenie nie wykonuje przysługującego jej prawa), na tym etapie postępowania (ograniczonego do wydania decyzji kasacyjnej w stosunku do decyzji przyznającej świadczenie) w ogóle nie miał zastosowania. W konsekwencji czego organy orzekające naruszyć go nie mogły. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zatem także wykładnia ww. przepisu dokonana w powoływanym przez stronę wyroku Trybunał Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie C-278/14. Rację ma ona natomiast, zwracają uwagę na braki jakimi obarczone są uzasadnienia wydanych decyzji. Szczególnie widoczne w rozstrzygnięciu organu pierwszej instancji, gdzie znalazły się nie tylko nieuprawnione (a przynajmniej przedwczesne) stwierdzenia o "nieprzysługiwaniu skarżącej świadczenia", ale także nieadekwatne do okoliczności sprawy odwołanie do art. 155 k.p.a., który w tym przypadku w ogóle nie miał zastosowania. Do tych elementów wadliwości uzasadnienia Kolegium w ogóle się nie ustosunkowało, choć było to przedmiotem zarzutów strony. W swoich rozważaniach zresztą organ ów argumentację skarżącej podnoszoną tak w odwołaniu jak i piśmie je uzupełniającym pozostawia bez jakiegokolwiek własnego komentarza, naruszając tym samym art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 oraz 8 k.p.a. Naruszenie tych przepisów nie mogło jednak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy doprowadzić do uchylenia skarżonej decyzji, gdyż nie miało wpływu na ostateczny wynik postępowania. W stanie faktycznym sprawy, który co do zasady (w elementach kluczowych dla jej załatwienia na gruncie art. 16 ust. 6 ustawy) został ustalony prawidłowo, ostateczne jej rozstrzygnięcie nie mogło wszak być inne, niż to, jakie zapadło. Motywy natomiast skarżonej decyzji, choć istotnie przedstawione w sposób lakoniczny, pozwalają na odtworzenie racji decyzyjnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Eliminacja jej zatem z obrotu prawnego wyłącznie z powodu ww. naruszeń procedury administracyjnej stanowiłaby, zdaniem Sądu, przejaw nic niewnoszącego do sprawy nadmiernego formalizmu. Konsekwencją bowiem takiego orzeczenia nie byłaby hipotetyczna możliwość podjęcia w efekcie ponownie przeprowadzonego postępowania odmiennego co do istoty rozstrzygnięcia, ale - wobec wiążącej organ oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w wyroku - jego powtórzenie, tyle tylko że inaczej uzasadnionego. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.