I SA/Wa 259/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska Sędziowie NSA Marek Stojanowski asesor WSA Maria Tarnowska (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2005 r. sprawy ze skargi Związku [...] w R. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r., nr: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności orzeczenia administracyjnego oddala skargę. Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku Związku [...] w R. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania dotyczącego decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w gm. kat.[...], oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] m2. W uzasadnieniu Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził, że rozpatrując sprawę jako organ pierwszej instancji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania wobec decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w Gm. Kat. [...], oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] m2. Związek [...] w R. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz rozszerzył ten wniosek i wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] z uwagi na niezachowanie terminu określonego w art. 148 § 1 kpa. Ponownie rozpoznając sprawę, Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podał, że zgodnie z art. 145 § 1 kpa wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Z akt sprawy wynika, że kwestionowaną decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w gm. kat.[...], oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] m2. Pismem z dnia 8 listopada 2001 r. Związek [...] w R. zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją z dnia [...] września 2001 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2001 r. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu 5 września 2002 r. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż decyzja z dnia [...] września 2001 r. w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie była decyzją ostateczną, wobec czego nie przysługiwała od niej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jedynie prawo żądania ponownego rozstrzygnięcia sprawy, z którego skarżący skorzystał. Skoro decyzja z dnia [...] września 2001 r. nie była decyzją ostateczną, to nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania, w którym decyzja ta została wydana jako niebędąca ostateczną decyzją w sprawie, z uwagi na wydanie kolejnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. nr [...] po rozpatrzeniu wniosku złożonego w trybie art. 127 § 3 kpa o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r. nr [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Związek [...] w R. Skarżący podniósł, że powyższa decyzja stwierdzająca nieważność decyzji wywłaszczeniowej po 35 latach jej funkcjonowania rażąco narusza prawo, a zwłaszcza art. 146 § 2 kpa i działa destabilizująco na jego funkcjonowanie. W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznał skargę zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z późn. zm.). Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga jest bezzasadna. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzją z dnia [...] września 2001 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w gm. kat.[...], oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] m2, stanowiącej uprzednio własność A. M. Przedmiotem postępowania sądowego jest skarga Związku [...] w R. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2003 r. nr [...] , utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania od decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] września 2001 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. nr [...] w części dotyczącej wywłaszczenia nieruchomości położonej w gm. kat.[...], oznaczonej jako działka [...] o pow. [...] m2, stanowiącej uprzednio własność A. M. Prawidłowo organ uznał, że zgodnie z art. 145 § 1 kpa wznowienie postępowania może nastąpić jedynie w sprawach zakończonych decyzją ostateczną. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] września 2001 r. Decyzja ta została stronie doręczona w dniu 5 września 2002 r. Należy zatem stwierdzić, że decyzja z dnia [...] września 2001 r., w wyniku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie była decyzją ostateczną, nie przysługiwała od niej skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a jedynie prawo żądania ponownego rozstrzygnięcia sprawy, z którego skarżący skorzystał. Sąd podziela stanowisko organu, że skoro decyzja z dnia [...] września 2001 r. nie była decyzją ostateczną, nie jest dopuszczalne wznowienie postępowania. Z nadesłanego przez A. M. do akt sprawy odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R., sygn. akt [...], który to Sąd wyrokiem z dnia [...] października 2003 r. w sprawie z powództwa A. M. przeciwko Gminie Miasto R. i Związkowi [...] w W. o uzgodnienie treści księgi wieczystej, utrzymanym w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w R. z dnia [...] czerwca 2004 r. sygn akt [...], nakazał wydzielić z Księgi Wieczystej Sądu Rejonowego w R. Nr [...] działkę nr [...] o pow. [...] ha położoną w R. obr. [...] do nowej Księgi Wieczystej z wpisem do niej prawa własności w dz. II nowej KW na rzecz A. M. w całości. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy podał, m.in., że działka objęta pozwem - nr [...] położona w R. , obr. [...] o pow. [...] ha powstała z pgr.[...] , poprzednio stanowiła własność A. M. , któremu na mocy decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w R. z dnia [...] grudnia 1967 r. odjęto prawo własności pgr [...] na rzecz Skarbu Państwa. Sąd II instancji podzielił również poglądy Sądu I instancji, m.in., że wnioski pełnomocnika pozwanego Związku [...] w W. o zawieszenie postępowania, składane były w złej wierze, celem doprowadzenia do przewlekłości postępowania. Pozwany zainicjował kilka nadzwyczajnych postępowań odwoławczych dopiero po otrzymaniu odpisu pozwu, a pełnomocnik procesowy Związku [...] w W. na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2003 r. oświadczył, że złożył wniosek o wznowienie postępowania, ale jego zdaniem jest wątpliwe, by ta skarga "chwyciła", złożył więc jeszcze skargę do NSA. Skoro zatem zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga podlegała oddaleniu. Z powyższych względów, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.