I SA/Wa 259/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska - Macioch Sędziowie : asesor WSA Jerzy Siegień asesor WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant Piotr Kabała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi S. i M. małż. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie opinii w sprawie projektu podziału nieruchomości oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 roku nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia S. i M. K., na postanowienie Wójta Gminy K., z dnia [...] października 2005 roku, znak: [...], negatywnie opiniujące podział nieruchomości gruntowej, położonej w K., oznaczonej nr [...] – utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano, że Wójt Gminy K. negatywnie zaopiniował podział nieruchomości gruntowej, położonej w K., oznaczonej nr [...], na działki nr [...] i [...], gdyż przedłożony projekt podziału nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] (Dz. Urz. Województwa Mazowieckiego Nr 197, poz. 6493). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że zgodnie z ustaleniami planu, nieruchomość będąca przedmiotem podziału jest przeznaczona dla funkcji zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz. U. z 2004 roku, nr 261, poz. 2603 ze zm.), podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,30ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Organ II instancji za niezasadne uznał zarzuty skarżących S. i M. K., że postanowienie Wójta Gminy K. zostało wydane z rażącym naruszeniem: ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez błędną wykładnię jej przepisów oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późń. zm.), przez jego niezastosowanie w sprawie. W toku postępowania administracyjnego zostało ustalone, że nieruchomość gruntowa położona w K., oznaczona nr [...], o której podział wystąpili skarżący, zgodnie z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, przeznaczona jest dla funkcji zagrodowej w gospodarstwach rolnych. Podnoszone przez skarżących okoliczności mające świadczyć o innym przeznaczeniu nieruchomości, nie mogą stanowić dowodu na to, iż jest to działka budowlana. Z art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika bowiem wyraźnie, że to plan miejscowy określa przeznaczenie terenu. Opiniując zgodność projektu podziału z ustaleniami planu miejscowego, organ administracji publicznej jest związany jego ustaleniami, które mają walor przepisów prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Jeżeli mimo uchybień popełnionych w trakcie procesu opracowywania i uchwalania planu, plan miejscowy zostanie uchwalony a właściwy organ nadzoru nie zakwestionuje go, a następnie zostanie opublikowany, to jest on prawem obowiązującym na danym terenie, zarówno dla organów administracji publicznej jak i innych podmiotów i musi być stosowany. Z przedłożonego przez skarżących projektu podziału nieruchomości wynika, że jego skutkiem ma być wydzielenie dwóch działek: jednej o pow. [...] ha i drugiej o pow. [...] ha, w celu przekazania jednej z wydzielonych działek córce pod zabudowę. Oznacza to, że w wyniku podziału miałyby zostać wydzielone działki o powierzchni mniejszej niż 0,30 ha, z których jedna miałaby być zbyta osobie trzeciej (córce skarżących), która nie jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie z art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. Nr 261 poz. 2603 ze zm.), podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,30 ha, jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. W konkluzji uzasadnienia organ uznał, że skoro proponowany przez skarżących podział ma służyć innym celom, niż określone w art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami, to z uwagi na przeznaczenie tego terenu dla funkcji zagrodowej w gospodarstwach rolnych, czyni taki podział niezgodnym z ustaleniami planu miejscowego, a tym samym stanowi przeszkodę do pozytywnego zaopiniowania podziału. Na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. S. i M. K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami ( t.j. Dz. U. Nr 261 poz. 2603 ) przez jego błędną wykładnię, art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717 z późń. zm.) przez jego niezastosownie w sprawie, art. 140 kpa w zw. z art. 77 §1 kpa poprzez nie rozpatrzenie sprawy w sposób wyczerpujący. W szczególności podnieśli, że przedmiotowa działka położona jest na terenie osiedla mieszkaniowego, zaś w planie zagospodarowania przestrzennego jedynie działka skarżących oznaczona została symbolem RM (budownictwo zagrodowe). Ponadto wskazali, że składając wniosek o podział działki na dwie działki budowlane przed ustaleniem planu zagospodarowania, przedstawili jednoznaczne stanowisko, że chcą utrzymania budowlanego charakteru swojej działki. Takie stanowisko -wg skarżących- winno być traktowane w postępowaniu o uchwaleniu planu jako zarzut przeciwko projektowaniu jakiegokolwiek innego przeznaczenia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, uznając zarzuty w niej podniesione za całkowicie bezzasadne i podtrzymało w całości stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć na wynik postępowania.. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie . Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że jego materialnoprawną podstawę stanowi art. 93 ust. 1, ust. 2a, ust.4 i ust 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce gruntami ( t.j. Dz. U. z 2004 , nr 261, poz. 2603 ze zm.). Przepis art. 93 ust. 1 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami ustala ogólną zasadę, zgodnie z którą podziału nieruchomości można dokonać, jeśli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Zgodnie z regulacją zawartą w art. 92 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisów o podziałach nieruchomości nie stosuje się do nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele rolne i leśne. Przepisy o podziałach nieruchomości mają jednak zastosowanie również do wymienionych wyżej nieruchomości, jeżeli dokonanie podziału spowodowałoby m.in. wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha ( art. 93 ust 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami ) . Z akt sprawy wynika, że nieruchomość mająca ulec podziałowi położona jest na terenach objętych planem zagospodarowania przestrzennego wsi K., uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2005 roku (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego nr 197, poz. 6493) . Przepisy dotyczące uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego zawarte są w ustawie z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późń. zm.). Ustawa ta określa zasady polityki przestrzennej realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego. Uchwalanie planów miejscowych należy do zadań własnych gminy. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującym. Częstym skutkiem uchwalania planów jest zmiana przeznaczenia terenów co powoduje, że korzystanie z nieruchomości musi być zgodne z ich przeznaczeniem. Z załączonego do akt sprawy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi K., wynika, że działka gruntu położona w K. oznaczona numerem [...] w części objętej tym planem znajduje się w strefie RM, jako teren przeznaczony dla funkcji zagrodowej w gospodarstwie rolnym. Wniosek skarżących dotyczył zaopiniowania projektu podziału działki oznaczonej nr [...] na dwie działki nr [...] o pow. [...] ha i [...] o pow. [...] ha, jako cel podziału wskazano chęć ich "przekazania" córce pod zabudowę. Zgodnie natomiast z art. 93 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami podział nieruchomości położonych na obszarach przeznaczonych w planach zagospodarowania na cele rolne i leśne, powodujący wydzielenie działek gruntu o powierzchni mniejszej niż 0,3 ha jest dopuszczalny jedynie w celu powiększenia sąsiedniej nieruchomości lub regulacji granic między sąsiadującymi nieruchomościami. Tak wiec organ administracji prawidłowo ocenił, że projekt podziału działki [...] na dwie działki, których powierzchnie byłyby mniejsze niż 0,3 ha w celu przekazania córkom pod zabudowę, nie jest zgodny z planem zagospodarowania przestrzennego i w konsekwencji wydał postanowienie negatywnie opiniujące projekt podziału działki nr [...]. Za niezasadne należy również uznać zarzuty podniesione w skardze, dotyczące nieprawidłowości przy uchwalaniu planu zagospodarowania przestrzennego. Niesporną kwestią jest to, że skarżący nie składali środków odwoławczych od uchwalonego w 2005 roku planu zagospodarowania przestrzennego wsi K.. Postępowanie w przedmiocie uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego jest postępowaniem autonomicznym od postępowania dotyczącego opiniowania projektu podziału nieruchomości i wnioski składane w jednym z tych postępowań nie wywierają skutku w drugim. Również naruszenie art. 28 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należy uznać za niezasadne, gdyż o nieważności uchwały dotyczącej planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego, z powodu istotnego naruszenia trybu jego sporządzania , rozstrzyga właściwy organ nadzoru tj. wojewoda, a wojewoda odnośnie planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego wsi K., uchwalonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] czerwca 2005 roku nie wydał rozstrzygnięcia nadzorczego. Z tego względu plan zagospodarowania przestrzennego wsi K. uchwalony uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] czerwca 2005 roku (opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego nr 197, poz. 6493) jest aktem prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującym. Treść planu ma istotny wpływ na wykonywanie prawa własności, w tym również powoduje określone ograniczenia w dokonywaniu podziałów nieruchomości. Reasumując należy stwierdzić, że organy obu instancji zebrały materiał dowodowy w stopniu wystarczającym dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia, a odmowę zatwierdzenia projektu podziału należycie uzasadniły, wskazując przy tym przepisy prawa, z którym proponowany podział będzie pozostawał w kolizji. Z tych względów sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi ( Dz. U. Nr.153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.