I SA/Wa 2598/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku F. O. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi F. O. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09 postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. F. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W piśmie z dnia 7 października 2014 r. skarżący ponowił wniosek o przyznanie pomocy prawnej oraz zwolnienie z kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "Ppsa") prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Natomiast w myśl art. 247 Ppsa prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Zgodnie z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, o oczywistej bezzasadności skargi z art. 247 Ppsa można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza to, że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 Ppsa (zob. postanowienie z NSA z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OZ 329/14, LEX nr 1473377). Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. F. O. ponownie wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09 o oddaleniu jego skargi na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy o sygn. I SA/Wa 446/09 (k.264) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1245/10, oddalił skargę F. O. w przedmiocie wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09. Ponadto postanowieniem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 2239/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowego ze skargi F. O. w przedmiocie wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie 8 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 446/09. Tymczasem zgodnie z treścią art. 285 Ppsa, niedopuszczalne jest dalsze wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem wydanym na skutek skargi o wznowienie postępowania. Zatem ponowna skarga o wznowienie postępowania jest niedopuszczalna. Z uwagi na to, że niedopuszczalność skargi do sądu administracyjnego oznacza także jej oczywistą bezzasadność w rozumieniu art. 247 Ppsa, skarżącemu nie przysługuje prawo pomocy (por. postanowienie NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OZ 377/04, LEX nr 837862). W powyższych względów Sąd, na podstawie art. 247 Ppsa, postanowił jak w sentencji