I SA/Wa 260/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bożena Marciniak, sędzia WSA Łukasz Trochym, asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.), Protokolant referent Wiktoria Sosnowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi S.D. i K.D. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) w wyniku odwołania S. D. oraz K. D. (Skarżące) od pkt 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] utrzymał w mocy tę decyzję w zaskarżonym zakresie. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Nieruchomość położona w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczona w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha, decyzją Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r, znak; [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, została przeznaczona pod budowę drogi ekspresowej [...] na odcinku od węzła "[...]" (bez węzła) do węzła "[...]" (wraz z węzłem) i połączeniem z istniejącą [...] wraz z przełożeniem odcinka drogi wojewódzkiej [...] na odcinku od węzła "[...]" do [...]. Decyzji tej został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja ta stała się ostateczna w dniu [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...] ww. decyzją z dnia [...] października 2014 r. na podstawie art. 12 ust. 4a, ust. 4f i ust. 5, art. 18 ust. 1, ust. 1e i ust. 3 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 687), art. 128 ust. 1, art. 130 ust. 2, art. 134 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 518) w zw. z § 36 ust. 4 i ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) orzekł w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz każdej ze Skarżących w wysokości [...] z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha, a w pkt 2 odmówił powiększenia ustalonego w pkt 1 odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, należną w przypadku niezwłocznego wydania nieruchomości. Odwołanie od pkt 2 ww. decyzji złożyły Skarżące kwestionując prawidłowość braku powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości, zgodnie z art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W uzasadnieniu odwołania Skarżące podniosły, iż po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej niezwłocznie udały się do [...] Urzędu Wojewódzkiego aby zapoznać się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i ustnie zgłosiły chęć wydania tej nieruchomości pomimo braku jej wyceny. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. w zaskarżonym zakresie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stwierdził, że w sprawie nie ma podstaw do powiększenia odszkodowania o 5% wartości nieruchomości zgodnie z art. 18 ust. 1e tej ustawy, bowiem termin 30-dniowy na wydanie nieruchomości nie został zachowany. Skarżące odebrały zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w dniu [...] maja 2014 r., natomiast protokół przekazania nieruchomości został spisany w dniu [...] września 2014 r. W aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby wolę wydania nieruchomości inwestorowi w terminie 30 dni od otrzymania ww. zawiadomienia. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wydania ustnie nieruchomości w budynku Urzędu Wojewódzkiego w [...] organ stwierdził, że w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r. wyjaśniono, że nie ma protokołu ani notatki służbowej z przyjęcia Skarżących we wskazanym przez nie terminie w budynku Urzędu, ani też innych informacji odnośnie ustnego wydania działki nr [...]. Ponadto protokół wydania nieruchomości podpisany przez Skarżące w dniu [...] września 2014 r. zawiera oświadczenie, że wydają one nieruchomość inwestorowi z dniem [...] września 2014 r. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżące zarzuciły zaskarżonej decyzji: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przez błędną wykładnię i uznanie, że: - w tej sprawie nie doszło do niezwłocznego wydania nieruchomości w rozumieniu tego przepisu; - dowodem poświadczającym fakt wydania nieruchomości jest pisemny protokół, podczas gdy wydanie nieruchomości nastąpiło niezwłocznie po otrzymaniu przez Skarżące decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej per facta concludentia, albowiem dokumentacja znajdująca się w siedzibie organów administracji publicznej, w tym [...] Urzędzie Wojewódzkim, GDDKiA o/[...] z prawdopodobieństwem graniczącym z pewnością dowiedzie, iż inwestor zajął działkę nr [...] i rozpoczął na niej prace jeszcze przed zakończeniem postępowania i uprawomocnieniem się decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zaś dotychczasowi właściciele nie czynili temu przeszkód; b) art. 132 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z art. 12 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez brak zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie na rzecz Skarżących, pomimo wniosku w tym zakresie, a także w sytuacji składania ponaglenia; c) art. 18 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez brak dyspozycji waloryzacji odszkodowania na dzień wypłaty, przez co wypłacone odszkodowanie nie spełnia waloru słusznego odszkodowania; 2. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, a które polegało na niepełnym ustaleniu stanu faktycznego w zakresie spełnienia ustawowych wymogów określonych w art. 18 ust. 1e pkt 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, uprawniających do uzyskania 5% premii z tytułu niezwłocznego wydania nieruchomości na potrzeby inwestycji, poprzez naruszenie wskazanych w tych przepisach podstawowych reguł postępowania administracyjnego, nakazującego prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie wszystkich dowodów istotnych dla wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, pomimo złożenia stosownego wniosku dowodowego o przesłuchanie stron i przez to zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności tych, które mogły mieć wpływ na ustalenie daty przekazania nieruchomości nr [...] w posiadanie Skarbu Państwa, a także nakazujących podjęcie przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez uznanie za udowodnione, że strony przekazały nieruchomość nr [...] dopiero z dniem [...] września 2014 r. pomimo, iż Skarżące konsekwentnie od samego początku kwestionowały tę datę, bez przesłuchania ich w charakterze strony oraz przeprowadzenia innych dowodów, w tym dowodów z dokumentacji znajdującej się w organach administracji publicznej; b) art. 10 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie zawiadomienia stron o możliwości wglądu w akta sprawy i składania wniosków i oświadczeń, przed wydaniem decyzji, przez co doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazując na powyższe Skarżące wniosły o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W przypadku uznania przez Sąd, że zaskarżona decyzja zawiera wady wywołujące sankcję nieważności, wniosły o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Dodatkowo wniosły o wystąpienie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) dowodów z dokumentacji związanej z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej znajdujących się w posiadaniu organów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2020 r. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii w wyniku odwołania Skarżących od pkt 2 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy tę decyzję w zaskarżonym zakresie. Decyzją tą Wojewoda [...] rozstrzygnął w pkt 1 o ustaleniu odszkodowania na rzecz każdej ze Skarżących w wysokości [...] z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności nieruchomości położonej w obrębie geodezyjnym [...], gmina [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o pow. [...] ha oraz odmówił w pkt 2 tej decyzji powiększenia ustalonego w pkt 1 odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości, należną w przypadku niezwłocznego wydania nieruchomości. Granice rozpoznawanej sprawy w rozumieniu przywołanego art. 134 § 1 p.p.s.a. wyznaczyły więc Skarżące składając odwołanie od pkt 2 ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2014 r. Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Z tej przyczyny podniesione w skardze zarzuty dotyczące niewypłacenia Skarżącym odsetek i waloryzacji odszkodowania nie mieściły się w granicach rozpoznawanej sprawy. Na marginesie tylko Sąd zauważa, że Skarżące przyznały na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 16 listopada 2021 r., że ich wniosek w zakresie waloryzacji odszkodowania został przez organ rozpatrzony i wypłatę waloryzacji odszkodowania otrzymały w styczniu 2021 r., a zatem już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Kwestią sporną w granicach tej sprawy pozostaje natomiast możliwość powiększenia odszkodowania o 5%, o czym stanowi art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, stanowiący podstawę wydanych w sprawie decyzji w rozpoznawanym zakresie. Oceniając w świetle tego przepisu stanowisko organu Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przepis art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych stanowi, że w przypadku, w którym dotychczasowy właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości objętej decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej odpowiednio wyda tę nieruchomość lub wyda nieruchomość i opróżni lokal oraz inne pomieszczenia niezwłocznie, lecz nie później niż w terminie 30 dni od dnia: 1) doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji, o której mowa w art. 17, 2) doręczenia postanowienia o nadaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej rygoru natychmiastowej wykonalności albo 3) w którym decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej stała się ostateczna - wysokość odszkodowania powiększa się o kwotę równą 5% wartości nieruchomości lub wartości prawa użytkowania wieczystego. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy ustalił, że zawiadomienie z dnia [...] maja 2014 r. o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., znak; [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej skarżące otrzymały w dniu [...] maja 2014 r. W zawiadomieniu tym zawarte było pouczenie m. in. o treści art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (s. 7 zawiadomienia, k. 87 akt administracyjnych). Wbrew zarzutowi skargi, w sprawie tej nie doszło zatem do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Następnie Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. wezwał Skarżące do wydania ww. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Pismo to zostało doręczone skarżącym w dniu 28 sierpnia 2014 r. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] września 2014 r. zostały podpisane protokoły wydania ww. nieruchomości i przyjęcia jej przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] (k. 23-24 akt administracyjnych). Należy podkreślić, że z treści powołanych protokołów z dnia [...] września 2014 r. podpisanych przez Skarżące wynika, że "z dniem dzisiejszym", to jest [...] września 2014 r. wydają w posiadanie przyjmującemu Generalnemu Dyrektorowi Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w [...] działkę nr [...]. Dlatego nie było celowe przeprowadzanie dodatkowego dowodu w postaci przesłuchania stron, skoro data wydania spornej nieruchomości została udowodniona opisanymi protokołami z dnia [...] września 2014 r. W ocenie Sądu, skoro wydanie ww. nieruchomości nastąpiło w dniu [...] września 2014 r., to organ zasadnie przyjął, że nastąpiło z uchybieniem 30-dniowego terminu, o którym stanowi art. 18 ust. 1e pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Należy raz jeszcze podkreślić, że o terminie tym skarżące zostały pouczone w zawiadomieniu z dnia [...] maja 2014 r. Na podstawie powyższych ustaleń organy zasadnie więc przyjęły, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki do powiększenia odszkodowania o kwotę równą 5% wartości nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących błędnej wykładni pojęcia "wydania nieruchomości" w rozumieniu art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych należy stwierdzić, że z przepisu tego wynika, iż do wydania nieruchomości w sposób dorozumiany nie wystarcza jedynie wola jej wydania po stronie wydającego. Potrzebne jest jeszcze objęcie tej nieruchomości w posiadanie przez inwestora. W orzecznictwie przyjmuje się, że w powołanym przepisie mowa jest o wydaniu wywłaszczonej nieruchomości, a nie o gotowości do jej wydania. Celem powołanego przepisu (por. uzasadnienie do projektu jego nowelizacji, druk sejmowy [...] kadencja) jest bowiem zachęta do wcześniejszego wydania nieruchomości, nie zaś przyznawanie premii za nieprzeszkadzanie w objęciu nieruchomości w posiadanie przez inwestora (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1091/18). W orzecznictwie zwraca się przy tym uwagę, że przepisy ustawy z 10 kwietnia 2003 r. nie przewidują żadnej szczególnej formy wydania nieruchomości. W szczególności nie jest wymagane sporządzenie protokołu zdawczo-odbiorczego, ani złożenie jednostronnego oświadczenia woli o przekazaniu nieruchomości. Również bierne zachowanie polegające na zaprzestaniu wykonywania uprawnień właścicielskich oznaczać może przekazanie władztwa faktycznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt I OSK 2977/15 i z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3216/15 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 1789/19). Powiększenie odszkodowania jest swoistym bonusem za szybkie wydanie nieruchomości. Celem tej regulacji jest umożliwienie inwestorowi niezwłocznego rozpoczęcia prac budowanych. Skorzystanie z tego prawa wymaga zatem od wywłaszczonego właściciela takiego zachowania, które uzewnętrznia wolę wydania i to w krótkim czasie. Późniejsze wydanie nawet w sposób dorozumiany nie może odnieść skutku prawnego. Wola wydania musi być jasna i niebudząca wątpliwości, a obowiązek uzewnętrznienia woli wydania spoczywa na byłym właścicielu. W ocenie Sądu, powołany przepis należy zatem wykładać w ten sposób, że nieczynienie przeszkód przez byłego właściciela w objęciu gruntu w posiadanie skutkuje spełnieniem przesłanki wydania, ale tylko gdy zdarzenia te miały miejsce w terminie przewidzianym do wydania i gdy inwestor przed tym terminem objął grunt w posiadanie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt I SA/Wa 525/20). Powoływany przez Skarżące na str. 6 uzasadnienia skargi wyrok prezentujący odmienny pogląd został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 2027/18. Ponadto, w sprawie nie nastąpiły też żadne okoliczności faktyczne, na podstawie których można domniemywać lub zakładać, że taką zgodę Skarżące wyraziły w sposób bierny. Ze wskazanych powodów nie mogły odnieść zamierzonego skutku twierdzenia Skarżących, że chęć wydania nieruchomości zgłosiły ustnie podczas wizyty w urzędzie. Szczególnie, że w aktach sprawy brak jest dokumentów (np. notatki urzędowej) na potwierdzenie złożenia ustnych oświadczeń, które potwierdzałyby wolę wydania nieruchomości inwestorowi w terminie 30 dni od otrzymania ww. zawiadomienia z dnia [...] maja 2014 r., co również podkreślił organ w zaskarżonej decyzji. Zawarte w skardze wnioski dowodowe o wystąpienie i przeprowadzenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodów z dokumentacji związanej z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie zostały uwzględnione z następujących powodów. Skarżące wnioskowały o przeprowadzenie dowodów z dokumentacji związanej z wydaniem tej decyzji (błędnie wskazując jej datę jako [...] kwietnia 2014 r.) na okoliczność dysponowania sporną nieruchomością przez Skarb Państwa "na długo przed [...] września 2014 r." Z dołączonych do skargi kopii pism wynika, że Skarżące nieskutecznie wnioskowały również o dostęp do tej dokumentacji w trybie dostępu do informacji publicznej. Stosownie do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od tej zasady istnieje wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W zwrocie "dowody uzupełniające" chodzi o dowody z dokumentów, które nie były przeprowadzone w postępowaniu administracyjnym (por. B. Dauter w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, uw. 12 i 13 do art. 106). W orzecznictwie przyjmuje się, że przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice dopuszczalności wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika przede wszystkim, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów przy czym - ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym, zakończonym zaskarżoną decyzją (tak NSA w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). W ocenie Sądu, przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentacji związanej z wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej z pewnością spowodowałoby nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie, ale co najważniejsze, nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Skarżącym w sprawie tej prawidłowo bowiem doręczono zawiadomienie z dnia [...] maja 2014 r. o wydaniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, która była podstawą do wydania decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania na rzecz każdej ze Skarżących z tytułu przejęcia na rzecz Skarbu Państwa prawa własności działki nr [...]. Zawiadomienie to zawierało pouczenie o treści art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Decyzji Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. Skarżące nie zaskarżyły. W związku z tym, zdaniem Sądu, w sprawie tej nie występują wątpliwości, których wyjaśnienie miałoby być niezbędne do jej prawidłowego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie nie doszło więc do naruszenia wskazanych w skardze przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z kolei czas trwania postępowania i zarzuty z tym związane mogły być przedmiotem skargi na bezczynność czy przewlekłość. Nie stanowią natomiast przyczyny uzasadniającej uchylenie zaskarżonej decyzji. Ze wszystkich wskazanych powodów Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty za niezasadne, a zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem. W opisanych okolicznościach nie można bowiem uznać, że sporna nieruchomość została faktycznie inwestorowi wydana lub Skarżące miały wolę jej wydania i ją wyrażały, czego, jak wskazano powyżej, wymaga art. 18 ust. 1e ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w terminie w nim wskazanym. Brak spełnienia wymaganych powołanym przepisem przesłanek wyłączał więc możliwość powiększenia w tej sprawie kwoty odszkodowania o 5%, co trafnie stwierdziły organy obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.