I SA/Wa 261/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Łukaszewska-Macioch Sędziowie WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) asesor WSA Przemysław Żmich Protokolant Monika Chorzewska-Korczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zasiłku stałego wyrównawczego oddala skargę. I SA/Wa 261/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu na skutek wyroku z dnia 19 sierpnia 2005 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt I SA/Wa 1297/04 odwołania złożonego przez M. I. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] wydanej przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. odmawiającej przyznania M. I. zasiłku stałego wyrównawczego, umorzyło postępowanie odwoławcze. Z ustaleń organu wynika następujący stan faktyczny sprawy; Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na wniosek M. I. złożony w dniu 14 kwietnia 2004 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. o przyznanie mu stałej pomocy finansowej z uwagi na jego wiek (ukończył 65 rok życia). Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...] odmówił przyznania M. I. świadczenia w formie zasiłku stałego wyrównawczego z powodu nie spełnienia przez niego kryterium dochodowego. Z wywiadu środowiskowego i z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że M. I. od ponad 10 lat nie użytkuje należącego do niego gospodarstwa rolnego, nie przekazał go w dzierżawę, posiada też znaczne zadłużenie w KRUS z racji nie płacenia składek na fundusz emerytalno-rentowy. Nie jest też osobą samotną, całkowicie niezdolną do pracy z powodu wieku lub inwalidztwa i posiada źródło dochodu w postaci gospodarstwa rolnego, nie spełnia zatem wymogów określonych w art. 27 ust. 4 pkt 1 i ust. 6 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 28 listopada 1990 r. (Dz. U. z 1998 r., Nr 64, poz. 414 ze zm.). Pismem z dnia 6 maja 2004 r. M. I. odwołał się od decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] kwietnia 2004 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S., które decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. (nr [...]) utrzymało w mocy (zaskarżoną decyzję. Od decyzji powyższej M. I. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 19 sierpnia 2005 r. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2004 r. ponieważ organ wydał orzeczenie o decyzji, która z dniem 1 maja 2004 r. wygasła. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na istotne uchybienie organu polegające na nie uwzględnieniu przy rozpatrywaniu odwołania treści art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593), z którego wynika, że z dniem wejścia w życie powyższej ustawy wygasają decyzje wydane na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. – o pomocy społecznej. Z treści art. 150 tej ustawy wynika ponadto, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy nowej ustawy. Dlatego też Sąd uznał, że postępowanie dotyczące decyzji wydanej na podstawie ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. jest bezprzedmiotowe i powinno być umorzone. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. uwzględniając wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 sierpnia 2005 r., z którego wynika, że brak było podstaw prawnych do merytorycznego rozpoznania sprawy w drugiej instancji, tj. rozpoznania złożonego przez M. I. odwołania postępowanie jako bezprzedmiotowe umorzyło. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2005 r. wniósł M. I. W jej uzasadnieniu podniósł, że nie zgadza się z treścią zaskarżonej decyzji odmawiającej mu przyznania pomocy z opieki społecznej. Twierdzi, że nie uprawia pola i nie ma żadnych dochodów. Nie można, jego zdaniem, przypisywać dochodu z ziemi niezagospodarowanej, a on nie uprawia jej, bo nie ma na to środków. Natomiast gospodarstwa rolnego nie może przekazać w zamian za rentę z KRUS, chociaż osiągnął już wiek emerytalny, ponieważ ziemia jest zadłużona i rządzą nią wierzyciele. Przez wiele lat żył na kredyt z powodu słabej pomocy opieki społecznej i dlatego jego dług narastał. Przywołuje też art. 67 Konstytucji RP, na mocy którego żąda przyznania mu pomocy ze strony państwa, bo sam nie jest w stanie sobie poradzić. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z obowiązującym prawem. Oznacza to, iż przedmiotem oceny sądu jest prawidłowość prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz zapadłego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W wyroku z dnia 19 sierpnia 2005 r. (sygn. akt I SA/Wa 1297/04) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ (SKO w S.) do uwzględnienia przy rozpoznawaniu odwołania M. I. od decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r. Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. treści art. 149 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r., która weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r. (Dz. U. Nr 64, poz. 593). Z powyższego przepisu wynika, iż w dniu 1 maja 2004 r. utraciły moc obowiązującą (wygasły) wszystkie decyzje dotyczące zasiłków stałych wyrównawczych wydane na podstawie art. 43 w związku z art. 27 uchylonej ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. - o pomocy społecznej. Opisana wyżej zmiana stanu prawnego nastąpiła w trakcie trwania postępowania dotyczącego przyznania zasiłku stałego wyrównawczego, którego to świadczenia polski system prawa nie przewiduje od dnia 1 maja 2004 r. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. związane powyższym wyrokiem prawidłowo zastosowało przepisy prawa uznając, że postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i umorzyło postępowanie odwoławcze. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.