I SA/Wa 2658/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: sędzia WSA Joanna Skiba sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj (spr.) po rozpoznaniu 4 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. Ć. na postanowienie Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Postanowieniem z [...] października 2019 r. nr [...] Minister Finansów, inwestycji i Rozwoju (dalej jako organ) utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania z wniosku K. C. oraz I. L. w sprawie stwierdzenia nieważności wniosku wywłaszczeniowego z [...] czerwca 1981 r. nr [...] wydanego przez Okręgową Dyrekcję Dróg Publicznych w [...], w części dotyczącej [...] oraz [...] wniosku. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że zaskarżony akt nie posiada cech aktu administracyjnego, albowiem nie jest jednostronnym, władczym rozstrzygnięciem organu administracji, które mogłoby stanowić przedmiot postępowania nadzorczego, a zatem w ocenie organu w sprawie zaszły okoliczności przewidziane w art. 61a § 1 kpa, uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pismem z [...] listopada 2019 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego od powyższego postanowienia wywiódł K. C. (dalej jako skarżący) wskazując, że na podstawie tego wniosku wydano decyzję Naczelnika Miasta [...] nr [...] z [...] grudnia 1981 r., zaś organ rozpatrujący wniosek nie sprawdził, czy wniosek ten jest zasadny, zgodny z prawem, czy nie poświadcza nieprawdy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie Wojewody [...] do wszczęcia postępowania o uchylenie lub wycofanie wniosku wywłaszczeniowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako ppsa) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Ponadto wskazać należy, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 ppsa, przy czym stosownie do art. 135 ppsa Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256, dalej jako kpa) możliwe jest stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej w razie zaistnienia wskazanych w § 1 ww. przepisu przesłanek. Ponadto, poprzez odesłanie z 126 kpa możliwe jest także stwierdzenie – w ograniczonym zakresie - nieważności postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym. Przepisy kpa nie przewidują natomiast możliwości stwierdzenia nieważności jakiejkolwiek innej formy działania administracji publicznej niż decyzja bądź postanowienie. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności wniosku wywłaszczeniowego, który nie jest decyzją ani postanowieniem, a zatem zgodnie z przepisami kpa nie ma możliwości stwierdzenia jego nieważności. Okoliczność, że na podstawie tego wniosku została następnie wydana decyzja o wywłaszczeniu nie ma znaczenia w sprawie, kontroli nadzorczej w ramach postępowania nieważnościowego może podlegać wydana decyzja, a nie wniosek o wydanie takiej decyzji. Reasumując, prowadzenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wniosku o wywłaszczenie jest niedopuszczalne z mocy ustawy, organ zasadnie uznał, że w takiej sytuacji wystąpiły "inne przyczyny dla których postępowanie nie może być wszczęte", co wyczerpuje hipotezę normy prawnej zawartej w art. 61 § 1a kpa i uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. Dlatego orzeczono jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 ppsa.