I SA/Wa 266/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu W.B. od postanowienia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 266/13 o przyznaniu W.B. prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz odmawiającym przyznania w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości postanawia odrzucić sprzeciw. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia 22 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 266/13, po rozpoznaniu wniosku W.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, przyznał skarżącemu prawo pomocy zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oraz odmówił w pozostałym w zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Z akt sprawy wynika, że powyższe postanowienie zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 29 marca 2013 r. (k-54), wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie na złożenie od niego sprzeciwu. Skarżący skorzystał z tego środka zaskarżenia i w dniu 8 kwietnia 2013 r. złożył sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Skoro zatem sprzeciw W.B. wniesiony został w dniu 8 kwietnia 2013 r. tj. trzy dni po upływie ustawowego terminu do jego złożenia (licząc od dnia 29 marca 2013 r. czyli dnia doręczenia postanowienia), to na podstawie art. 259 § 2 powołanej ustawy, sprzeciw ten należało odrzucić.