I SA/Wa 267/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie NSA Anna Lech WSA Jolanta Zdanowicz (spr.) Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej w W. na postanowienie Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie komunalizacji nieruchomości postanawia odrzucić skargę I SA/Wa 267/04 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. stwierdził nabycie przez Gminę Miejską W. z mocy prawa, nieodpłatnie własności nieruchomości położonej we W., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...]. Od decyzji tej złożyła odwołanie P. SA. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. zawiesiła postępowanie odwoławcze do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny sprawy zgodności z Konstytucją RP art. 1 pkt 19 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 80, poz. 720) bądź art. 34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz. U. Nr 84, poz. 948 z późn. zm.), w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wskazała, że w myśl art. 1 pkt 19 wyżej wymienionej ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o zmianie ustawy o komercjalizacji, restrukturyzacji i restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe", w ustawie z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "PKP" po art. 34 dodany został art. 34 a w brzmieniu: "Grunty, o których mowa w art. 34 z dniem 1 czerwca 2003 r. nie podlegają komunalizacji na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Natomiast w myśl art. 5 powołanej ustawy z dnia 28 marca 2003 r. "Sprawy, o których mowa w art. 1 pkt 19, wszczęte, a niezakończone prawomocną decyzją, umarza się". Jednakże - jak twierdzi organ - powstała wątpliwość, czy przepis art. 34a w zakresie w jakim dotyczy komunalizacji, która już nastąpiła z mocy samego prawa (art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.), nie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 2, 21 ust. 2, art. 165 ust. 1 oraz art. 167 ust. 1 i 2 Konstytucji RP. Powziąwszy wiadomość, iż kwestia niezgodności niektórych przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. z Konstytucją RP będzie rozpatrywana przez Trybunał Konstytucyjny i stojąc na stanowisku, że rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zależy od orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa zastosowała przepis art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Skargę na powyższe postanowienie złożyła "P." SA zarzucając naruszenie art. 10, 127 § 1 i 28 kpa, art. 97 § 1 kpt 4 kpa w związku z art. 5.1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej wraz z poprzedzającą go decyzją Wojewody oraz umorzenie postępowania komunalizacyjnego w stosunku do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Skarżąca wskazała, że nie ma podstaw do zastosowania art. 97 § 1 pkt 4 kpa, gdyż postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym jakie toczy się w innej sprawie, nie można traktować jako zagadnienia wstępnego, od istnienia którego uzależnione jest zawieszenie postępowania administracyjnego zwłaszcza, że art. 145 a kpa stanowi o możliwości wznowienia postępowania w przypadku niezgodności przepisów stwierdzonej przez Trybunał. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), sąd sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. W przedmiotowej sprawie organ administracji wydając zaskarżone postanowienie pouczył stronę o środku odwoławczym w postaci skargi sądowej z czego strona skorzystała wnosząc skargę. Zgodnie z art. 101 § 3 kpa na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy stronie zażalenie. W myśl art. 52 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, zaś przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Strona skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wynikającego z art. 101 § 3 kpa co mogło być wynikiem błędnego pouczenia w postanowieniu. Strona jednakże może w tym wypadku skorzystać z art. 112 kpa przy podejmowaniu działań zmierzających do wyczerpania toku instancji. Wniesienie skargi sądowej bez wyczerpania toku instancji nie spełnia wymogów art. 52 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.