I SA/Wa 2674/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. O. i A. O. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Pismem z dnia 30 lipca 2014 r. A. O. i A. O. wniosły skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Wojewody [...] orzekającej, że nieruchomość rolna B., gm. J., podpada pod działanie dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U z 1945 r. Nr 3 poz. 13 ze zm.). Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I z dnia 28 sierpnia 2014 r. wezwano skarżące do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez nadesłanie 6 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem. Wezwania powyższe doręczone zostały skarżącym w dniu 4 września 2014 r. – zwrotne potwierdzenia odbioru karta 25 i 26. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem w dniu 11 września 2014 r. Pismem z dnia 9 października 2014 r. skarżące złożyły wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. We wniosku wskazały, że wraz z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi otrzymały wezwanie o nadesłanie pełnomocnictwa procesowego dla H. O. i tym "miały zaprzątniętą głowę" i "zupełnie zapomniały" o odpisach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - powoływana dalej jako "ppsa", uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, dokonując jednocześnie czynności, dla której określony był termin, we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a uchybienie to powoduje dla strony ujemne skutki w zakresie postępowania sądowego. W tym miejscu wyjaśnić wypada, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna uchybienia terminowi istniała przez cały czas, aż do momentu jej ustania (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 207-209). Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności strony przy dokonaniu tej czynności. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić, zatem jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Natomiast dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę, czy też niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw winny skutkować odmową przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności. W okolicznościach niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że skarżące nie uprawdopodobniły braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Przede wszystkim wskazać należy, że "skupienie się" strony postepowania na wykonaniu jednego tylko wezwania Sądu, z kilku jakie otrzymała, nie może być okolicznością usprawiedliwiającą przekroczenie zakreślonego przez Sąd terminu. Działając bowiem w swojej sprawie i w swoim interesie strona powinna dołożyć wszelkiej staranności przy jej załatwienianiu. Roztargnienie, niedopatrzenie bądź też niezorganizowanie strony jest przejawem niedostatecznej staranności. W tym stanie rzeczy Sąd działając na podstawie art. 86 i 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.