I SA/Wa 2675/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Aneta Żak po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. [...] Sp.k. z siedzibą w [...] na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania postanawia odmówić przyznania prawa pomocy. W związku z wniesieniem skargi na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej o odmowie zawieszenia postępowania skarżąca spółka wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. We wniosku podano, że Spółka, której przedmiotem działalności było nabywanie i obrót nieruchomościami, obecnie nie prowadzi żadnej działalności. Po zakończeniu postępowania spółka poddana będzie likwidacji. Wskazano także, że wysokość kapitału zakładowego, majątku i środków finansowych spółki wynosi [...] zł, zaś w bilansie za ubiegły rok wykazano stratę w wysokości [...] zł. Na wskazanym we wniosku rachunku bankowym strony na koniec miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku zgromadzono środki w wysokości [...] zł. Strona wniosła jednocześnie o ustanowienie pełnomocnika procesowego w osobie radcy prawnego G. K. prowadzącego Kancelarię Radcy Prawnego w [...] przy ul. [...]. Mając powyższe na uwadze należało zważyć, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.), przyznanie osobie prawnej prawa pomocy w zakresie całkowitym zależy od wykazania, że nie ma ona żadnych środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania. Wniosek o zwolnienie strony od kosztów sądowych, uzasadniony zaprzestaniem prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą spółkę i stratą za rok ubiegły, nie zasługuje na uwzględnienie. Wykazanie straty z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie jest okolicznością kluczową w świetle przesłanki z art. 246 § 2 pkt 1 p.p.s.a., gdyż strata jest wynikiem bilansowym nadwyżki kosztów nad przychodem, skutkującym jedynie brakiem dochodu do opodatkowania i brakiem obowiązku zapłaty podatku dochodowego, nie jest zaś tożsama z brakiem środków finansowych. Wykazanie starty nie przesądza o braku środków finansowych pozwalających uiścić należne koszty sądowe, które na obecnym etapie postępowania obejmują wpis od skargi w wysokości 100 zł, co pozwala upatrywać źródeł ich pokrycia w środkach zgromadzonych na rachunku bankowym strony. Wniosek o prawo pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Wbrew oświadczeniom złożonym w rozpoznawanym wniosku, w postępowaniu sądowoadministracyjnym którego on dotyczy brak jest podstaw prawnych do przyznania stronie prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego na mocy orzeczenia sądowego. W postępowaniu tym skarżąca spółka reprezentowana może być przez profesjonalnego pełnomocnika procesowego w osobie r.pr. G. K., umocowanego do działania w charakterze prokurenta samoistnego, co wynika z danych z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 7). Zgodnie z art. 1091 k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającemu obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców, obejmującym umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych, jakie są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Przyjmuje się w związku z tym, że prokura jest szczególnym rodzajem pełnomocnictwa procesowego, zastępującym pełnomocnictwo procesowe i mającym szerzy od niego zakres (M. Romańska (w:) T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 284), którego zasady wykładni reguluje art. 40 p.p.s.a. Mając zatem powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 2 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.