I SA/Wa 270/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Magdalena Durzyńska Protokolant specjalista Jolanta Dominiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Komunikacji [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia prawa użytkowania wieczystego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Przedsiębiorstwa Komunikacji [...] kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2017r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016r. [...] odmawiającą stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Decyzjami z dnia [...] grudnia 1991 r. nr [...], nr [...] i nr [...] Wojewoda [...] stwierdził, że Dzielnica Gmina [...] nabyła z mocy prawa w dniu 27.05.1990 r. własność nieruchomości położonych przy ul. [...], stanowiących działki ew. nr [...], [...] i [...] w obrębie [...]. Obecnie na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) nieruchomości te stanowią własność [...]. Pismem z 27 lipca 1990 r. Przedsiębiorstwo Komunikacji [...] wystąpiło do Urzędu Gminy Dzielnicy [...] o oddanie mu w zarząd terenu przy ul. [...]. (k. 89 t. I akt). W załączeniu przedłożono szkic obejmujący obecne działki [...] i [...]. Wnioskiem z 16 czerwca 1991 r. Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji [...] wystąpiło do Wojewody [...] o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] (k. 110 i 11 t. I akt). Szkic terenu, którego dotyczył wniosek, zaznaczono na mapie. Jest to teren stanowiący obecnie działki: Nr [...] Nr [...], Nr [...], Nr [...], Nr [...], wszystkie z obrębu [...]. Wniosek Wojewoda przekazał Burmistrzowi Dzielnicy [...] zgodnie z właściwością, bowiem grunt został skomunalizowany. Wnioskiem z dnia 26 czerwca 2003 r. Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji [...] wniosło o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 (dz. ew. nr [...]), przy ul. [...] o powierzchni [...] m2 (dz. ew. nr [...]), ul, [...] o powierzchni [...] m2 (dz. ew. nr [...]) i ul. [...] o powierzchni [...] m2 (dz. ew. nr [...]) oraz własności znajdujących się na wymienionych działkach budynków, w trybie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Postanowieniem z dnia 21 maja 2004 r. nr [...] Wojewoda [...] przekazał Prezydentowi [...] do rozpatrzenia powyższy wniosek zgodnie z właściwością. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, decyzją Nr [...] z [...] listopada 2007 r. Prezydent [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu ww. grantu. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją [...] z [...] grudnia 2008 r. uchyliło decyzję nr [...] Prezydenta [...] i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Kolegium uznało za zasadne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezydent [...] odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowej Komunikacji [...] prawa użytkowania wieczystego położonego w [...] przy ul. [...] i [...] oraz ul. [...] i [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...] m2 w obrębie [...], uregulowane odpowiednio w księgach wieczystych KW Nr [...], [...], KW Nr [...] i KW Nr [...] oraz prawa własności znajdujących się na tym gruncie budynków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] czerwca 2014 r. [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Wa 2567/14 uchylił decyzje obu instancji. W uzasadnieniu Sąd napisał: "W rozpoznawanej sprawie w postępowaniu cywilnym prowadzonym z powództwa Przedsiębiorstwa Państwowej Komunikacji [...] o ustalenie Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieście prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt I C 4068/00 ustalił, że w styczniu 1950r. Minister Komunikacji w trybie art. 3 dekretu z dnia 16 stycznia 1946r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego "[...]", w związku z zarządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 28 listopada 1949r. o zmianach dotyczących organizacji i zakresu działania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...], przekazał Przedsiębiorstwu [...] protokolarnie w zarząd i użytkowanie nieruchomości gruntowe o pow. 27.547 m kw. położone przy ul. [...] i [...] i ul. [...] zgodnie z mapką geodezyjną wykonaną przez mgr inż. Z. M., stanowiącą integralną część niniejszego orzeczenia.(...) wyrok ten nie ustanawiał prawa zarządu przedmiotowymi nieruchomościami, gdyż sąd powszechny nie posiadał ani nie posiada takich uprawnień, a ustalał jedynie, że takie prawo zostało ustanowione na rzecz poprzednika prawnego skarżącej w styczniu 1950r. i dotyczyło m.in. działek będących przedmiotem niniejszego postępowania o uwłaszczenie.(...) W związku z powyższym należy uznać, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie poczyniły ustalenia faktyczne odmienne od zawartych w powołanym wyżej prawomocnym wyroku sądu powszechnego, do czego nie były uprawnione. W takiej bowiem sytuacji ich rolą było ustalenie czy ustalone tym wyrokiem istnienie prawa zarządu na rzecz poprzednika prawnego skarżącej nadal istniało, czy też może zostało wygaszone. Organy w tym zakresie żadnych ustaleń nie poczyniły, poprzestając na stwierdzeniu, że brak jest jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za tym, by to prawo istniejące w 1950r. nadal istniało w dacie 5 grudnia 1990r. W ocenie organów orzekających przeciwko istnieniu prawa zarządu na przedmiotowych nieruchomościach przemawia fakt, że po 1950r. przedmiotowe nieruchomości były przedmiotem umów dzierżawy zawieranych przez poprzednika prawnego skarżącej oraz prezentowane przez niego stanowisko, że przedsiębiorstwo nie dysponuje dokumentem potwierdzającym jego prawo do gruntu. Takie stanowisko organów należy uznać za błędne, ponieważ zawieranie umów dzierżawy nie prowadzi do wygaszenia zarządu, a tylko w takiej sytuacji można stwierdzić, że prawo zarządu istniejące w 1950r. przestało istnieć. (...) Decyzją Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. Nr [...] ponownie odmówiono stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowej [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...] i [...] oraz ul. [...] i [...], oznaczonego w ewidencji gruntów jako działki ew. nr [...], [...], [...] i [...] o łącznej pow. [...] nr w obrębie [...], uregulowane odpowiednio w księgach wieczystych KW Nr [...], KW Nr [...], KW Nr [...] i KW Nr [...] oraz prawa własności znajdujących się na tym gruncie budynków. W uzasadnieniu Prezydent wskazał: Przedsiębiorstwo Państwowe " [...] " zostało utworzone na mocy dekretu z dnia 16.01.1946 r. (Dz.U. R.P. z dnia 13.02.1946 r. Nr 4, poz. 31). Artykuł 3 ww. dekretu stanowił, że: "przedsiębiorstwo użytkuje i zarządza majątkiem nieruchomym oddanym mu protokolarnie przez Skarb Państwa". Zgodnie z § 8 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 28.11.1949 r. (Monitor Polski nr A-98, poz. 1163) przekazanie na rzecz [...] majątku Skarbu Państwa miało odbyć się protokolarnie przez Ministra Komunikacji. W piśmie z dnia 14.08.1947 r. Ministerstwo Odbudowy wyraziło zgodę na czasowe postawienie garaży przy ul. [...], [...], [...] na okres do dnia 30.06.1952 r., pod warunkiem złożenia zobowiązania ze strony [...] rozebrania wzniesionych i odremontowanych budynków po tym terminie na każde żądanie władz budowlanych. W piśmie z dnia 29.11.1949 r. Dyrekcja Planowania Przestrzennego Biura Odbudowy Stolicy sprzeciwiła się zatwierdzeniu terenów zajmowanych przez [...] przy ul. [...] i [...] na garaże stałe. Postanowieniem z dnia 22.01.1962 r. Dzielnicowy Zarząd Gospodarki Mieszkaniowej [...] poinformował [...] o konieczności zawarcia umowy dzierżawy w odniesieniu do terenów przy [...] i [...] w związku z brakiem lokalizacji stałej. [...] poinformowało, że czynsz dzierżawny za użytkowanie terenu przy ul. [...] został uregulowany. W piśmie z dnia 07.12.1962 r. [...] zwróciło się z prośbą o oddanie terenów przy ul. [...] i [...] do użytkowania z uwagi na fakt, że okresy lokalizacji czasowej do terenów zajmowanych przez [...] przy ul. [...] oraz ul. [...] upłynęły przed 1960 r., a Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej nie przedłużyło jej na następne lata. Decyzją z dnia 07.02.1963 r. wyrażona została zgoda na dzierżawę gruntu przy ul. [...] do końca 1965 r. w granicach posiadanej lokalizacji czasowej. W piśmie Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej z dnia 14.07.1966 r. została wyrażona zgoda na przedłużenie umowy dzierżawy gruntu położonego przy ul. [...] pod zajezdnię i warsztaty na okres 5 lat, tj. do dnia 31.12.1970 r. Następnie umowa dzierżawy była kilkakrotnie przedłużana. Pismem z dnia 03.11.1969 r, Prezydium Rady Narodowej [...] poinformowało, że w związku z użytkowaniem przez Przedsiębiorstwo [...] terenu przy ul. [...] o pow. [...] m2 została ustalona opłata z tego tytułu. W piśmie z dnia 14.05.1970 r. [...] poinformowało, że użytkuje teren przy ul. [...] na podstawie dzierżawy i z tego tytułu opłaca czynsz oraz, że nie jest użytkownikiem ww. terenu w myśl przepisów wymienionych w piśmie z dnia 03.11.1969 r. (...) Z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wynika, że po 1950 r. grunt położony przy ul. [...] i ul. [...] był przedmiotem dzierżawy. Umowy były zawierane zarówno z przedsiębiorstwem "[...]", jak i po 1990 r. z Przedsiębiorstwem [...] w [...]. Umowy te dotyczyły różnych powierzchni gruntu. Ponadto w piśmie z dnia 14.05.1970 r. [...] oświadczyło, że użytkuje teren przy ul. [...] na podstawie dzierżawy i z tego tytułu opłaca czynsz oraz, że nie jest użytkownikiem ww. terenu. Z powyższego wynika jednoznacznie, że skoro [...] po 1950 r. dysponowało umowami dzierżawy i samo potwierdziło, że wnosi opłaty z tytułu dzierżawy nie mogło posiadać prawa zarządu do tego gruntu. Fakt ten został potwierdzony w wyroku NSA z dnia 18.08.1993 r. sygn. akt I SA 1929/92 w sprawie ze skargi [...] oraz [...] na decyzję KKU z dnia 29.04.1992 r. Nr [...]. Organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające, mając na względzie wytyczne zawarte w wyroku sądu, czy w okresie od stycznia 1950 r. do 05.12.1990 r. ustanowione na rzecz przedsiębiorstwa prawo zarządu nie wygasło. Organ przeprowadził analizę obowiązujących w tym okresie przepisów dotyczących regulacji prawnych w sprawie przekazywania terenów jednostkom państwowym, a także dokonał oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu analizy ustalił, że w dniu 05.12.1990 r. przedsiębiorstwu nie przysługiwało prawo zarządu. Odwołanie od tej decyzji złożyło Przedsiębiorstwo [...] w [...]. Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 z późn. zm.). Art. 200 ust. 1 przedmiotowej ustawy stanowi, że, w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 19, poz. 464, z 1991 r. Nr 83, poz. 373, z 1992 r. Nr 91, poz. 455, z 1994 r. Nr 51, poz. 201, Nr 80, poz. 369, Nr 84, poz. 384 i Nr 123, poz. 601, z 1996 r. Nr 5, poz. 33 oraz z 1997 r. Nr 106, poz. 675), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz Bank Gospodarki Żywnościowej, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się następujące zasady: nabycie własności budynków, innych urządzeń i lokali następuje odpłatnie, jeżeli obiekty te nie były wybudowane lub nabyte ze środków własnych tych osób lub ich poprzedników prawnych; nabycie prawa użytkowania wieczystego oraz własności stwierdza w drodze decyzji wojewoda - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub wójt, burmistrz albo prezydent miasta - w odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność gminy. Art. 200 ugn odwołuje się do art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79 poz. 464), który w ustępie 1 stanowił, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), z wyłączeniem gruntów Państwowego Funduszu Ziemi, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem ich użytkowania wieczystego. Zasady i tryb stwierdzania dotychczasowego prawa zarządu państwowych i komunalnych osób prawnych do nieruchomości, o których mowa w art. 200 ust. 1, a także rodzaje dokumentów stanowiących niezbędne dowody w tych sprawach reguluje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczenia osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu (Dz. U. z 1998 r, nr 23, poz. 120 z późn. zm.). Kolegium stwierdziło, że dokumentu potwierdzającego jednoznacznie dysponowanie prawem zarządu w dniu 5 grudnia 1990 r. w aktach sprawy nie ma. Mimo poszukiwań w archiwach decyzji takiej nie odnaleziono i jest to okoliczność bezsporna. Skarżący nie twierdzi zresztą, że decyzja taka została wydana. Swoje prawo do uwłaszczenia na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości skarżący wywodzi z faktu ustalenia w wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt I C 4068/00, że w styczniu 1950 r. przedmiotowy grunt został jego poprzednikowi prawnemu przekazany w zarząd i użytkowanie, a prawo to do 5 grudnia 1990 r. nie wygasło. Istotą niniejszego postępowania jest zatem ustalenie, czy rzeczywiście w dniu 5 grudnia 1990 r. poprzednik prawny wnioskodawcy dysponował prawem zarządu. W sprawie niniejszej niesporne jest, że w styczniu 1950 r. określony majątek nieruchomy został przekazany w zarząd i użytkowanie [...]. Wynika to z Zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 28 listopada 1949 r. o zmianach dotyczących organizacji i zakresu działania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą: "Państwowa Komunikacja Samochodowa", który stanowił: § 8 Przekazaniu na rzecz [...]. ulega majątek Skarbu Państwa, oznaczony przez Ministra Komunikacji i Ministra Handlu Wewnętrznego. Minister Komunikacji zarządzi protokólarne przekazanie [...] majątku nieruchomego w zarząd i użytkowanie a ruchomego na własność. Protokół przekazania majątku zaginął, co potwierdza skarżący na stronie 11 odwołania. Podstawę prawną wydanego przez Ministra Komunikacji zarządzenia z dnia 28 listopada 1949 r. stanowił art. 1 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 8, poz. 42). Przepis art. 6 ust. 1 tego dekretu stanowił: "Przedsiębiorstwa mają zarząd i użytkowanie majątku nieruchomego oddanego im protokólarnie w imieniu Skarbu Państwa". Majątek nieruchomy Skarbu Państwa, znajdujący się w zarządzie i w użytkowaniu przedsiębiorstwa wykazany jest w aktywach przedsiębiorstwa tak, jak gdyby stanowił jego własność (art. 7 ust. 1 dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r.). W dniu 4 maja 1949 r. wszedł w życie Dekret z dnia 26 kwietnia 1949 r. o nabywaniu i przekazywaniu nieruchomości niezbędnych dla realizacji narodowych planów gospodarczych (Dz.U. Nr 27, poz. 197). Art. 3 ust. 1 tego dekretu stanowił: Nieruchomości, stanowiące własność Skarbu Państwa bądź osób prawnych wymienionych w art. 2 lub znajdujące się w ich zarządzie bądź użytkowaniu niezbędne dla realizacji narodowych planów gospodarczych, będą przekazywane właściwym wykonawcom tych planów (art. 2) na własność bądź w zarząd i użytkowanie". Istnienie w styczniu 1950 r. zarządu przedmiotowego gruntu potwierdza wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 9 kwietnia 2001 r. sygn. akt I C 4068/00. Dekret z dnia 3 stycznia 1947 r. o tworzeniu przedsiębiorstw państwowych utracił moc obowiązującą na podstawie art. 34 ust. 2 pkt 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych. (Dz.U. Nr 49, poz. 439). W dekrecie z dnia 26 października 1950 r. brak było przepisów dotyczących mienia przekazanego w zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwom państwowym utworzonym na podstawie dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. Dekret z 26 kwietnia 1949 r. utracił moc z dniem 5 kwietnia 1958 r. na podstawie art. 56 pkt 2) ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Także w tej ustawie brak było przepisów dotyczących mienia przekazanego w zarząd i użytkowanie przedsiębiorstwom państwowym utworzonym na podstawie dekretu z dnia 3 stycznia 1947 r. Natomiast w dniu 21 października 1961 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. 1961 Nr 32 poz.159) - dalej ugt. Zgodnie z art. 38 tej ustawy tereny stanowiące własność Państwa, będące do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy w użytkowaniu lub zarządzie jednostek państwowych, przechodzą w użytkowanie tych jednostek. Oznacza to, że od dnia 21 października 1961 r. [...] mógł posiadać prawo użytkowania nieruchomości położonej w rejonie ul. [...] i [...], o ile w tej dacie grunt pozostawał w zarządzie tego przedsiębiorstwa. Art. 10 ust. 1 ugt stanowił: 1.Przekazywanie terenów państwowych jednostkom państwowym i organizacjom społecznym w użytkowanie następuje w drodze decyzji właściwego do spraw gospodarki komunalnej i mieszkaniowej organu prezydium powiatowej (miejskiej miasta stanowiącego powiat lub wyłączonego z województwa) rady narodowej wydanej na wniosek jednostki ubiegającej się o przekazanie terenu; decyzja powinna zawierać określenie czasu i warunków użytkowania. Decyzja taka w stosunku do [...] nie została wydana. Skład orzekający stoi na stanowisku, że [...] nie legitymował się 21 października 1961 r. prawem użytkowania lub zarządu nieruchomości, które z dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce terenami stałoby się z mocy prawa prawem użytkowania. Z zachowanych (niekompletnych) dokumentów skład orzekający wyciągnął wniosek, że grunt został [...] oddany czasowo. Zdaniem Kolegium znajdujące się w aktach dokumenty potwierdzają tę tezę. Poprzednik prawny wnioskodawców nie dysponował prawem zarządu w dniu wejścia w życie ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, bowiem gdyby tak było, prawo to przekształciłoby się w prawo użytkowania i nie byłoby podstaw wystąpienia o zawarcie umowy dzierżawy. 1 sierpnia 1985 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce grantami i wywłaszczaniu nieruchomości. Wprowadziła ona instytucję zarządu nieruchomością. Sposób oddawania nieruchomości państwowych w zarząd precyzował art. 38: 1. Państwowe jednostki organizacyjne zarządzają wydzielonymi im i nabytymi gruntami wraz z położonymi na nich budynkami i urządzeniami związanymi trwale z gruntami, stanowiącymi część mienia ogólnonarodowego. 2. Państwowe jednostki organizacyjne uzyskują grunty państwowe w zarząd na podstawie decyzji terenowego organu administracji państwowej albo na podstawie zawartej, za zezwoleniem tego organu, umowy o przekazaniu nieruchomości między państwowymi jednostkami organizacyjnymi bądź umowy o nabyciu nieruchomości. I wreszcie art. 87 Grunty państwowe będące w dniu wejścia w życie ustawy w użytkowaniu państwowych jednostek organizacyjnych przechodzą w zarząd tych jednostek. W dniu 1 sierpnia 1985 r. poprzednik prawny Spółki [...] nie dysponował prawem użytkowania przedmiotowego gruntu i o uregulowanie stanu prawnego w trybie ustawy o gospodarce gruntami [...] nie wystąpił. Tak więc decyzji ani umowy o oddaniu gruntu położonego w [...] przy ul. [...] , [...] i [...] oraz ul. [...] i [...], w użytkowanie [...] nigdy nie uzyskał. Prawo użytkowania, ustanowione w styczniu 1950 r. wygasło przed wejściem w życie ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach, czyli 21 października 1961 r. Zatem gdy 5 grudnia 1990 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, [...] nie posiadał prawa zarządu tą nieruchomością. Reasumując, Kolegium przyjęło, że w styczniu 1950 r. ustanowione zostało na rzecz [...] prawo użytkowania i zarządu nieruchomością. Prawo to istniało w styczniu 1950 r., co wynika z treści wyroku sądu powszechnego, ale przestało istnieć przed wejściem w życie ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach i nie przekształciło się w prawo użytkowania na podstawie art. 38 tej ustawy. Wynika to z zachowanych w aktach dokumentów, w tym przede wszystkim dotyczących sporu przed Komisją Arbitrażową; w trakcie tego sporu [...] najpierw twierdził, że na podstawie tego przepisu prawo użytkowania posiadał, ale następnie jednoznacznie oświadczył, że prawa tego nie posiada i wnosił o zawarcie z nim umowy dzierżawy tego terenu. Nie występował i nie uzyskał prawa użytkowania na podstawie przepisów ugt. Skoro [...] nie posiadał w dniu 1 sierpnia 1985 r. prawa użytkowania, nie uzyskał też prawa zarządu z mocy prawa - w rozumieniu art. 87 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, nie skorzystał też z możliwości wynikających z nowelizacji ustawy o gospodarce gruntami z 20 lipca 1988 r. i nie uzyskał decyzji, na podstawie którego ówczesne przedsiębiorstwo państwowe mogło przedmiotowy grunt otrzymać w zarząd. W konsekwencji Przedsiębiorstwo [...] nie legitymowało się w dniu 5 grudnia 1990 r. prawem zarządu tej nieruchomości. Powyższe prowadzi do stwierdzenia, iż Prezydent [...] zasadnie odmówił stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo [...] w [...] prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Przedsiębiorstwo [...] w [...] zarzucając jej: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy tj.: art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy fakt istnienia po stronie poprzednika prawnego skarżącego zarządu przedmiotowymi nieruchomościami według stanu na styczeń 1950 r. został stwierdzony prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 9 kwietnia 2001 r. (sygn. akt I C 4068/00), wiążącym organ, a w ramach postępowania nie wykazano, aby prawo to wygasło do dnia 5 grudnia 1990 r., a co za tym idzie w świetle w/w przepisów zasadnym było wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik postępowania tj.: 1. naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez niedokonanie ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, przy ograniczeniu się przez organ II instancji jedynie do kontroli decyzji organu I instancji w odniesieniu do zarzutów podniesionych w odwołaniu (i to nie wszystkich), co skutkowało naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 2. naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niewykazanie przez organ inicjatywy dowodowej w zakresie poszukiwania dowodów mogących stanowić podstawę dla ustalenia tego, czy przysługujące skarżącemu od stycznia 1950 r. prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami wygasło, czy też istniało również w dniu 5 grudnia 1990 r., przy jednoczesnym poprzestaniu na odwołaniu się dokumentów zawierających zdawkowe oświadczenia pochodzące od poprzednika prawnego skarżącego, zawierania umów dzierżawy nieruchomości czy akt postępowania przed Państwową Komisją Arbitrażową, które to dokumenty w żadnej mierze nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń w niniejszej sprawie, a w konsekwencji błędne ustalenie, iż zarząd nieruchomości przysługujący skarżącemu wygasł; 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób sprzeczny ze wskazanym przepisem tj. bez wskazania faktów, które organ II Instancji uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 4. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodu w postaci wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 9 kwietnia 2001 r. (sygn. akt I C 4068/00) ustalającego, że Skarżąca uzyskała prawo trwałego zarządu w styczniu 1950 r., pomimo dyspozycji art. 365 § 1 k.p.c. oraz dowolną ocenę dowodów w postaci: 1) zawieranych przez poprzednika prawnego Skarżącej po 1950 r. umów dzierżawy; 2) odpisu pisma Ministerstwa Odbudowy z 14 sierpnia 1947 r.; 3) odpisu pisma BOS z 29 listopada 1949 r.; 4) dokumentów dotyczących sporu, który toczył się przed Komisją Arbitrażową, w tym załącznika do protokołu z rozprawy z dnia 17 sierpnia 1966 r. w sprawie 3 Wa 12247/66; 5) protokołu rozbieżności w którym Zastępca Dyrektora PMPS "Pekaes" twierdził, że Przedsiębiorstwo posiada prawo użytkowania (nieodpłatne) tego terenu na podstawie decyzji Ministra Odbudowy z 14 sierpnia 1947 r. oraz art. 38 ustawy o gospodarce terenami w miastach i osiedlach; 6) pisma z dnia 14 maja 1970 r., w którym Zastępca Dyrektora [...] stwierdził, że [...] użytkuje teren przy ul [...] na podstawie dzierżawy i z tego tytułu opłaca czynsz dzierżawny; wyrażającą się w uznaniu, iż dokumenty te stanowią podstawę dla ustalenia okoliczności wygaśnięcia prawa zarządu czy też okoliczności ustanowienia czasowego zarządu, podczas gdy wskazane dokumenty nie mogły stanowić podstawy do poczynienia ustaleń w niniejszej sprawie, co wynika z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 roku wydanego w sprawie o sygn. akt I SA/WA 2567/14, a także, iż ze wskazanych dokumentów okoliczności te w żadnej mierze nie wynikają, co skutkowało błędnym przyjęciem, iż skarżący nie spełniał wymogów niezbędnych dla nabycia prawa użytkowania wieczystego z mocy prawa; 1. naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej oraz wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 roku wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/WA 2567/14, poprzez brak poszukiwania przez organ decyzji wygaszającej prawo zarządu przedmiotowymi nieruchomościami i oparcie decyzji odmownej na okolicznościach i materiale dowodowym, który zgodnie z powyżej powołanym wyrokiem nie może stanowić podstawy do ustalenia wygaśnięcia tego zarządu; a w konsekwencji powyższych uchybień: 2. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I Instancji odmawiającej stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego przedmiotowych nieruchomości. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a. o zobowiązanie organu II Instancji przez Sąd do wydania decyzji zgodnej z wnioskiem skarżącego tj. stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w [...] przy ul. [...] o pow. [...] m kw. (dz. nr [...]), przy ul. [...] o pow. [...] m kw. (dz. nr [...]), ul. [...] o pow. [...] m kw. (dz. nr [...]) i ul. [...] o pow. [...] m kw. (dz. nr [...]) oraz własności znajdujących się na wymienionych działkach budynków, uregulowanego odpowiednio w księgach wieczystych KW Nr [...], KW Nr [...], KW Nr [...] i KW Nr [...] w trybie art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w terminie zakreślonym przez Sąd. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto zarzuty w niej podniesione. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: ppsa), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis art. 153 ppsa ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani Sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ciążący na organie i na sądzie obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, czyniącej pogląd prawny nieaktualnym, a także w razie wzruszenia wyroku w trybie przewidzianym prawem (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2000 r. sygn. akt I SA/Ka 2408/98, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku. Uprzedzając zasadnicze rozważania, należy stwierdzić że w niniejszej sprawie nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub faktycznego, która czyniłaby poglądy prawne wyrażone w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. I SA/Wa 2567/14 nieaktualnymi. Podkreślić należy, że Sąd orzekający w warunkach związania oceną prawną i wskazaniami, co do dalszego postępowania, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia winien ograniczyć się tylko i wyłącznie do kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu wyroku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego II FSK 1057/11 z dnia 20 października 2011 r.; LEX nr 1069805). W wyroku z dnia 13 stycznia 2015r. Sąd podkreślił, że przewidziane w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami tzw. "uwłaszczenie", polega na przekształceniu z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przysługującego w tym dniu państwowym i komunalnym osobom prawnym prawa zarządu nieruchomościami stanowiącymi własność Skarbu Państwa lub własność gminy w prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz prawo własności położonych na tym gruncie budynków i innych urządzeń. Nabycie prawa użytkowania wieczystego gruntu oraz prawa własności położonych na gruncie budynków i innych urządzeń stwierdza deklaratoryjną decyzją właściwy wojewoda. Z powyższego wynika, że wydanie decyzji potwierdzającej fakt uwłaszczenia jest uwarunkowane stwierdzeniem, że państwowej lub komunalnej osobie prawnej w dniu 5 grudnia 1990 r. przysługiwało prawo zarządu do nieruchomości. Środki prawne zmierzające do stwierdzenia istnienia zarządu określone zostały w powoływanym wyżej rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. W par 4 ust. 1 pkt 1 - 10 rozporządzenia określono dokumenty pozwalające na stwierdzenie prawa zarządu, jednak nie oznacza to, że wymienione w nich dokumenty stanowią wyłączne środki pozwalające na stwierdzenie prawa zarządu. W ust. 2 i 3 dopuszczono bowiem możliwość stwierdzenia zarządu nieruchomością na podstawie zeznań świadków lub stosownych oświadczeń stron. W rozpoznawanej sprawie w postępowaniu cywilnym prowadzonym z powództwa Przedsiębiorstwa [...] o ustalenie Sąd Rejonowy dla Warszawy Śródmieścia prawomocnym wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2001r. sygn. akt I C 4068/00 ustalił, że w styczniu 1950r. Minister Komunikacji w trybie art. 3 dekretu z dnia 16 stycznia 1946r. o utworzeniu przedsiębiorstwa państwowego "Państwowa Komunikacja Samochodowa" w związku z zarządzeniem Ministra Komunikacji z dnia 28 listopada 1949r. o zmianach dotyczących organizacji i zakresu działania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Państwowa [...] przekazał Przedsiębiorstwu [...] protokolarnie w zarząd i użytkowanie nieruchomości gruntowe o pow. [...] m kw. położone przy ul. [...] i [...] i ul. [...] zgodnie z mapką geodezyjną wykonaną przez mgr inż. Z. M.., stanowiącą integralną część niniejszego orzeczenia. Wbrew twierdzeniom organów orzekających wyrok ten nie ustanawiał prawa zarządu przedmiotowymi nieruchomościami, gdyż sąd powszechny nie posiadał ani nie posiada takich uprawnień, a ustalał jedynie, że takie prawo zostało ustanowione na rzecz poprzednika prawnego skarżącej w styczniu 1950r. i dotyczyło m.in. działek będących przedmiotem niniejszego postępowania o uwłaszczenie. Sąd podkreślił, że zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Związanie stron (oraz wyjątkowo innych osób), o którym mowa w art. 365, polega na związaniu tych osób dyspozycją zawartej w sentencji wyroku skonkretyzowanej, zindywidualizowanej i trwałej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych i abstrakcyjnych zawartych w przepisach prawnych. Inne sądy, organy państwowe oraz organy administracji publicznej, rozstrzygające w sprawach innych niż karne (§ 2), są związane prejudycjalnie, czyli nie mogą dokonać odmiennej oceny prawnej roszczenia niż zawarta w prejudykacie, ale także nie mogą dokonać odmiennych ustaleń faktycznych. Jak wyżej nadmieniono, związanie stron oraz prejudycjalne związanie innych organów określane są jako pozytywny aspekt prawomocności materialnej albo, według innych autorów, jako tzw. pozytywny skutek prawomocności formalnej. Zasadą jest, że orzeczenie prawomocne nie wywołuje skutków erga omnes, jednakże art. 365 § 1 in fine wyraźnie stanowi, że wyjątkowo, na mocy szczególnych przepisów, skuteczne jest wobec innych osób niż strony procesu oraz organy państwowe i organy administracji publicznej. W tym wypadku w nauce mówi się o rozszerzonej prawomocności (materialnej) orzeczeń. (por. Komentarz zaktualizowany do ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego, LEX/el.,2014). W związku z powyższym Sąd uznał, że organy administracyjne orzekające w niniejszej sprawie poczyniły ustalenia faktyczne odmienne od zawartych w powołanym wyżej prawomocnym wyroku sądu powszechnego, do czego nie były uprawnione. W takiej bowiem sytuacji ich rolą było ustalenie czy ustalone tym wyrokiem istnienie prawa zarządu na rzecz poprzednika prawnego skarżącej nadal istniało, czy też może zostało wygaszone. Organy w tym zakresie żadnych ustaleń nie poczyniły, poprzestając na stwierdzeniu, że brak jest jakiegokolwiek dowodu przemawiającego za tym, by to prawo istniejące w 1950r. nadal istniało w dacie 5 grudnia 1990r. W ocenie organów orzekających przeciwko istnieniu prawa zarządu na przedmiotowych nieruchomościach przemawia fakt, że po 1950r. przedmiotowe nieruchomości były przedmiotem umów dzierżawy zawieranych przez poprzednika prawnego skarżącej oraz prezentowane przez niego stanowisko, że przedsiębiorstwo nie dysponuje dokumentem potwierdzającym jego prawo do gruntu. Takie stanowisko organów należy uznać za błędne, ponieważ zawieranie umów dzierżawy nie prowadzi do wygaszenia zarządu, a tylko w takiej sytuacji można stwierdzić, że prawo zarządu istniejące w 1950r. przestało istnieć. Sąd zwrócił również uwagę, że w postępowaniu uwłaszczeniowym rola organu administracji nie sprowadza się tylko do arbitralnego decydowania o takiej czy innej wartości przedstawionego przez stronę środka dowodowego. Jak wynika z art. 206 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz z wydanego na jego podstawie rozporządzenia, istotą postępowania wyjaśniającego w postępowaniu uwłaszczeniowym jest "stwierdzanie" prawa zarządu, a więc także jak w niniejszej sprawie ustalenie czy prawo zarządu zostało wygaszone, co zakłada czynną rolę organu, który może wezwać stronę do uzupełnienia materiału dowodowego, jeśli uzna za niedostateczny materiał przedstawiony przez stronę, może także przeprowadzić dowód z urzędu. Wymaga tego przede wszystkim zasada wyjaśniania prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz wynikający z niej obowiązek wyczerpującego zgromadzenia i rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy (art. 77 par. 1 kpa). W sprawie będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd tych wymogów nie dochowano, co skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W tak przedstawiających się okolicznościach sprawy, przedmiotem kontroli mogło być tylko i wyłącznie stwierdzenie czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne wyrażone w orzeczeniu Sądu oraz ocena ewentualnych nowych okoliczności, które zaistniały już po wydaniu tego wyroku. Analiza zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej prowadzi do wniosku, że po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015r. nie zaistniały żadne nowe okoliczności, jednak organy nie wykonały wskazań w nim zawartych jak również nie zastosowały się do oceny prawnej w nim zawartej. W istocie uzasadnienia decyzji organów obu instancji stanowią nieuprawnioną polemikę ze stanowiskiem Sądu przedstawionym w wiążącym je uzasadnieniu wyroku z 13 stycznia 2015r., z którego jasno wynika, że poprzednik prawny strony skarżącej posiadał prawo zarządu i użytkowania przedmiotowej nieruchomości, a obowiązkiem organów orzekających było jedynie ustalenie, czy wydana została decyzja o wygaśnięciu zarządu. Tymczasem zarówno organ I instancji jak i II instancji poczyniły zupełnie odmienne ustalenia na podstawie tego samego materiału dokumentacyjnego i wbrew ocenie Sądu zawartej w ww. wyroku ustaliły, że w dacie 5 grudnia 1990r. poprzednik prawny skarżącego nie posiadał praw zarządu do przedmiotowej nieruchomości, w związku z czym brak było podstaw do wydania decyzji uwłaszczeniowej. Ponadto wbrew stanowisku organów orzekających nie wynika z akt sprawy by poczyniły one jakiekolwiek ustalenia czy prawo zarządu poprzednika prawnego skarżącego zostało wygaszone, poprzestając na stwierdzeniu, że istniało ono w 1950r. natomiast nie istniało w dniu 5 grudnia 1990r. Organ I instancji powołał się również na wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 1993r. sygn. akt I SA 1929/92, który został wydany w odmiennym stanie faktycznym (nie pozostawał w obiegu prawnym wyrok ustalający sądu powszechnego), a Sąd w wyroku z 13 stycznia 2015r. stwierdził, że nie posiada on w związku z powyższym mocy wiążącej. W tej sytuacji należy uznać, że organy orzekające w niniejszej sprawie w sposób oczywisty naruszyły przepis art. 153 p.p.s.a, co musiało skutkować ich uchyleniem. Dodatkowo podnieść należy, że w prawomocnym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie (przed reformą) z dnia 28 listopada 2003r. sygn. akt I SA 760/02 wydanego w przedmiocie odmowy komunalizacji Sąd powołując się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z dnia 29 kwietnia 2001r. sygn. akt I C 4068/00 stwierdził, że nieruchomość będąca przedmiotem sprawy (objęta również ww. wyrokiem sądu powszechnego) była w dniu 27 maja 1990r. w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...], dla którego organem założycielskim był Minister Transportu i Gospodarki Morskiej, co wykluczało jej komunalizację. W konsekwencji tego wyroku doszło do uwłaszczenia tą nieruchomością [...] (decyzja Ministra Infrastruktury z dnia 30 marca 2004r. karta 152 akt administracyjnych). Ponownie rozpatrując sprawę niniejszą organy orzekające zastosują się do wskazań i oceny prawnej zawartej w wiążącym zarówno organy, jak i Sąd wyroku z dnia 13 stycznia 2015r. sygn. akt I SA/Wa 2567/14 i dokonają ustaleń zgodnie z wytycznymi Sądu, przede wszystkim podejmą działania w celu ustalenia czy została wydana w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości decyzja o wygaszeniu zarządu. W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do możliwości zastosowania w sprawie art. 145 a § 1 p.p.s.a. Nie pozwalają bowiem na zastosowanie powyższego przepisu ww. braki w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji, o kosztach postępowania rozstrzygając na podstawie art. 200 tej ustawy.