I SA/Wa 2744/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie: WSA Elżbieta Sobielarska WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant starszy referent Agnieszka Bieńkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Miasta W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Wojewoda [...], decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...], którą organ orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w W. przy Al. [...], stanowiącej cześć działki ewid. Nr [...] z obrębu [...]. Z ustaleń organu wynika, że przedmiotowa działka stanowi część nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] z obrębu [...], nabytej na rzecz Skarbu Państwa od M. S. aktem notarialnym z dnia [...] sierpnia 1973 r. Rep. [...], na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Z wnioskiem o zwrot objętej tym aktem notarialnym nieruchomości wystąpiła M. P.– spadkobierczyni dawnej właścicielki. Organ I instancji, w uzasadnieniu decyzji, stwierdził, iż na przedmiotowej nieruchomości zrealizowana została [...], która to ulica posiada kategorię drogi powiatowej – zgodnie z uchwałą Rady Powiatu [...] nr [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Cel na, który nabyto przedmiotową nieruchomość został określony jako budowa zespołu mieszkaniowego "[...]" wraz z zespołem ulic. Organ I instancji podkreślił, iż nieruchomość nie może zostać zwrócona, gdyż stanowi drogę publiczną, jednak realizacja celu wywłaszczenia nastąpiła po ustawowym terminie, wskazanym w art. 137 ust. 1 u.g.n. Organ odwoławczy rozstrzygnięcie Starosty [...], w przedmiocie odmowy zwrotu części działki ewid. Nr [...] z obrębu [...], uznał za zasadne bowiem ustalono, iż nieruchomość jest drogą publiczną, a w orzecznictwie sądowym drogi publiczne traktowane są jako rzeczy wyłączone z powszechnego obrotu. Organ odwoławczy stwierdził także, że wyjątkiem od zasady sformułowanej w art. 137 ust. 1 u.g.n. jest zrealizowanie na wywłaszczonej nieruchomości drogi publicznej. Istota sprawy zmierzająca do ustalenia faktu, że nieruchomość stanowiąca przedmiot postępowania została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia oraz, że stanowi drogę publiczną została ustalona przez organ I instancji i nie jest kwestionowana przez strony postępowania. W świetle tych ustaleń organ odwoławczy nie znalazł podstaw prawnych zobowiązujących organ do formułowania tezy o terminie w jakim nastąpiła realizacja celu wywłaszczenia. W skardze na decyzję Wojewody [...] [...] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z uwagi na brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, co skutkowało niezgodnym ze stanem faktycznym uzasadnieniem decyzji Starosty [...], że cel wywłaszczenia zrealizowano w terminie. Zdaniem skarżącego nie zebrano pełnego materiału dowodowego w sprawie, a organ I instancji, w swojej decyzji, odmawiając zwrotu nieruchomości powinien powołać się jedynie na brak możliwości zwrotu nieruchomości z uwagi na fakt, że zrealizowano drogę publiczną, a drogi publiczne nie mogą być przedmiotem zwrotu, tak jak to orzekł w decyzji Wojewoda [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] o odmowie zwrotu opisanej szczegółowo w decyzji nieruchomości. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji, że na przedmiotowej nieruchomości został zrealizowany cel wywłaszczenia i że cel ten stanowi drogę publiczną, co jest już powodem do odmowy zwrotu tej nieruchomości i co zostało orzeczone przez organ I instancji. Ustalenia tego, jak i samego rozstrzygnięcia przez organ I instancji nie kwestionuje również skarżące [...], które jest właścicielem drogi publicznej – ul. [...], w skład której wchodzi przedmiotowa nieruchomość. Skarżący kwestionuje natomiast uzasadnienie organu I instancji w części, w jakiej organ ten stwierdził, że realizacja celu wywłaszczenia nastąpiła po terminach wskazanych w art. 137 ust. 1 u.g.n., co zdaniem skarżącego nie jest prawidłowym ustaleniem. Do tego zarzutu odniósł się organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdzając, że zrealizowanie na wywłaszczonej nieruchomości drogi publicznej jest wystarczającym powodem do odmowy zwrotu nieruchomości i brak jest podstaw prawnych zobowiązujących organ do formułowania tezy o terminie w jakim nastąpiła realizacja celu wywłaszczenia. Należy zgodzić się z tym stanowiskiem organu odwoławczego. W sytuacji bowiem, gdy na wywłaszczonej nieruchomości zrealizowano drogę publiczną to fakt ten jest przeszkodą do zwrotu nieruchomości na rzecz wywłaszczonego właściciela i nie ma znaczenia w jakich terminach droga publiczna została wybudowana. Ustalenia w tym zakresie są zbędne, gdyż w tej sytuacji terminy określone w art. 137 ust. 1 u.g.n. nie mają zastosowania przy ocenie żądania zwrotu nieruchomości. Brak jest wiec podstaw prawnych do czynienia ustaleń w zakresie wskazanym w art. 137 ust. 1 u.g.n. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki zawarte w powołanym przepisie, wobec czego Wojewoda [...] nie miał podstaw prawnych do uchylenia decyzji Starosty Piaseczyńskiego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Ustalenie bowiem kiedy nastąpiło zrealizowanie inwestycji, jaką jest droga publiczna nie ma żadnego wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy, a przepis art. 138§ 2 kpa zawiera kwalifikowana przesłankę, jaką jest istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Z powyższych względów Sad na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.