I SA/Wa 2754/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Boniecka – Płaczkowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Miasta [...] na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia [...] października 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz skarżącego Miasta [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr. 1 – sentencja wyroku Zaskarżoną decyzją z [...] października 2021 r., nr [...] Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu odwołania J. M. od decyzji Wojewody [...] z [...] czerwca 2021 r., nr [...] , uchylił w całości decyzję Wojewody i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu Minister wskazał, że Wojewoda [...] decyzją z [...] czerwca 2021 r., działając na podstawie art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), stwierdził nabycie z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...] na prawach powiatu, prawa własności nieruchomości położonej w [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, objętej księgą wieczystą nr [...], zajętej pod ul. [...]. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. M.. Minister Rozwoju, Pracy i Technologii po rozpatrzeniu odwołania wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. nieruchomości pozostające 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy następowało, jeżeli 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: - nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka własności), - nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną (przesłanka zajęcia), - nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego (przesłanka władania). Dokonując oceny przesłanki własności Minister stwierdził, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego. Właścicielem nieruchomości 31 grudnia 1998 r., jak i obecnie jest J. M.. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Komunikacji z 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich w województwach: białostockim, bielskim, ciechanowskim, częstochowskim, katowickim, kieleckim, krośnieńskim, łomżyńskim, nowosądeckim, ostrołęckim, pilskim, piotrkowskim, poznańskim, przemyskim, siedleckim, sieradzkim, suwalskim, rzeszowskim, tarnowskim i zielonogórskim (Dz. U. z 1986 r., Nr 30, poz. 151) ulica Fornalskiej w [...] została zaliczona do kategorii dróg wojewódzkich. Na podstawie art. 103 ust. 3 ustawy z 13 października 1998 r. droga ta, z dniem 1 stycznia 1999 r., stała się drogą powiatową, gdyż nie została wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z 15 grudnia 1998 r. (Dz. U. Nr 160, poz. 1071). Minister stwierdził, że z treści decyzji Wojewody [...] wynika, że ul. [...] odpowiada obecnej ul. [...], jednak w aktach sprawy brak jest dokumentów z których wynikałaby zmiana nazwy ulicy. Oceniając zgromadzony przez organ wojewódzki materiał dowodowy w zakresie przesłanki zajęcia przedmiotowej działki 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną Minister wskazał, że w aktach sprawy znajdują się mapy zasadnicze z adnotacją podpisaną przez geodetę [...] w [...] – M. N., które przedstawiają przebieg pasa drogowego przez działkę nr [...] według stanu na grudzień 1998 r. Ponadto w aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej podpisana z upoważnienia Prezydenta [...] przez młodszego geodetę – E. S., która przedstawia stan nieruchomości na 31 grudnia 1998 r. Zdaniem Ministra ww. adnotacje znajdujące się na mapach zasadniczych nie dowodzą zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r., bowiem pochodzą od pracowników strony postępowania, która jest zainteresowana rozstrzygnięciem w sprawie na korzyść podmiotu publicznego. W związku z powyższym oświadczenia takie obarczone są nie dającymi się usunąć wątpliwościami co do ich rzetelności, a zatem nie dają one pewności co do stanu nieruchomości na 31 grudnia 1998 r. wymaganej na gruncie analizowanego przepisu (por. wyroki: NSA z 22 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2818/20; WSA w Warszawie z 15 lutego 2019 r., sygn. akt. I SA/Wa 867/18). W ocenie Ministra dowodu na zajęcie nieruchomości nie może stanowić również oświadczenie Zastępcy Dyrektora ds. Inwestycji Drogowych [...] w [...], z którego wynika, że działka nr [...] była 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną, bowiem z akt sprawy nie wynika, aby Zastępca Dyrektora dysponował stosownymi uprawnieniami zawodowymi, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572). Minister stwierdził, że dokumentacja zgromadzona przez Wojewodę [...] nie daje podstaw do stwierdzenia, że działka nr [...] była 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. W ocenie organu, kwestia ta wymaga uzupełnienia. Przechodząc do oceny przesłanki władania Minister stwierdził, że w aktach sprawy znajdują się: - protokół odbioru technicznego robót oczyszczania poziomego ulic, zlecony przez [...], spisany 2 kwietnia 1998 r., obejmujący m.in. ul. [...], - metryka ul. ([...])[...], sporządzona w grudniu 1978 r., z której wynika, że ulica wyposażana była w kanalizację uliczną i posiadała oświetlenie, - oświadczenie z 18 maja 2020 r. Naczelnika Wydziału Utrzymania i Ewidencji [...] w [...], z którego wynika, że Zarząd ten 31 grudnia 1998 r. zarządzał pasem drogowym ul. [...] , wykonywał wszelkie działania w zakresie budowy, modernizacji, utrzymania, organizacji i zarządzania ruchem oraz ochrony ul. [...]. Minister wskazał, że w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizację czynności związanych z zarządem drogi (np. poprzez jego wygrodzenie), istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Wykonywanie remontów tak urządzonej drogi publicznej, jej odśnieżanie, urządzenie oświetlenia, czy oznakowania, nie musi być wykazane dokumentami na konkretnym odcinku, tj. w ramach nieruchomości objętej decyzją lecz w ogóle, na którymkolwiek odcinku tejże urządzonej (choćby nieutwardzonej) drogi. Niezauważona przez właścicieli aktywność zarządcy drogi publicznej na odcinku przylegającym do ich nieruchomości nie oznacza braku władztwa publicznego nad "urządzoną" w zakresie wymaganym definicją pasa drogowego - drogą publiczną. Przedmiotem badania organu administracji nie jest bowiem okoliczność fizycznego władania zarządcy drogi nad objętą postępowaniem częścią nieruchomości, lecz władanie całą drogą publiczną na całej jej długości w ramach jej administracyjnych granic czyli pasa drogowego. Minister podkreślił, że władanie nieruchomością przez jej dotychczasowego właściciela nie wyklucza władania publicznoprawnego, tym bardziej, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1439) właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez uprzątnięcie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników położonych wzdłuż nieruchomości, przy czym za taki chodnik uznaje się wydzieloną część drogi publicznej służącą dla ruchu pieszego położoną bezpośrednio przy granicy nieruchomości, a zatem również pobocze drogi. W ocenie Ministra, znajdujące się w aktach sprawy dokumenty potwierdzają sprawowanie władztwa publicznoprawnego, jednakże nie można prawidłowo ocenić, czy także na przedmiotowej nieruchomości było sprawowane władztwo publiczne, w sytuacji, gdy nierozstrzygnięta pozostaje kwestia zakresu zajętości nieruchomości pod drogę. Udokumentowania wymaga także zmiana nazwy ulicy z [...] na [...]. Minister podniósł, że zarówno kwestie określenia zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r., jak również braku dokumentów potwierdzających zmianę nazwy ulicy, nie zostały należycie wyjaśnione, stosownie do regulacji zawartych w art. 7, 77 i 80 kpa, a zatem wymagają przeprowadzenia przez organ I instancji dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wskazał, że organ I instancji powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia, jaki był stan faktyczny nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. W tym celu powinien pozyskać mapę sporządzoną przez geodetę uprawnionego z adnotacją, że przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na 31 grudnia 1998 r. oraz pozyskać inne dokumenty, które umożliwią ustalenie dokładnego przebiegu granic drogi publicznej na ww. gruncie w rzeczonej dacie w postaci, np. dokonanego przez geodetę uprawnionego porównania map sprzed 1998 r. z mapami późniejszymi, bądź aktualnym stanem faktycznym i stwierdzenia, że stan przedstawiony na mapach sprzed 31 grudnia 1998 r. nie uległ zmianie w czasie późniejszym. Istotne dla ustalenia stanu ewentualnego zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r. mogą być również zdjęcia lotnicze sprzed 1 stycznia 1999 r. z nałożonymi granicami działek ewidencyjnych. Ponadto organ I instancji powinien pozyskać dokumenty potwierdzające zmianę nazwy ulicy. Sprzeciw od decyzji Rozwoju, Pracy i Technologii z [...] października 2021 r. złożyło Miasto [...] , wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżącego organ II instancji wadliwie wydał decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 kpa, bowiem podnoszone przez siebie wątpliwości mógł w części wyeliminować przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe w trybie art. 136 kpa, a w związku z pozostałą ich częścią dopuścił się przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. W szczególności usuwalna była wątpliwość dotycząca zmiany nazwy ulicy. Okoliczność ta winna być traktowana jako fakt powszechnie znany w rozumieniu art. 77 § 2 kpa. Nazwa ul. [...] funkcjonowała w latach 1952 - 90 i utrwaliła się w świadomości społecznej. Wątpliwość organu odwoławczego odnośnie zmiany nazwy mogła zostać usunięta poprzez przedłożenie odpisu stosownej uchwały Rady Miejskiej [...] (Nr [...]). Poza tym wątpliwości na tym tle w trakcie postępowania nie zgłaszała żadna z jego stron. Odnośnie złożonych do akt sprawy map z adnotacją geodetów skarżący wskazał, że Miejska Pracownia Geodezyjna w [...] jest jednostką budżetową działającą na podstawie przepisów ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przepisów wykonawczych do tej ustawy, przepisów resortowych oraz prawa miejscowego. Realizując swoje zadania współpracuje z Geodetą Wojewódzkim, Wojewódzkim Inspektorem Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz Wydziałem Mienia i Geodezji Urzędu Miasta [...] . Skarżący wskazując na zadania wykonywane przez Pracownię podniósł, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty geodezyjne dotyczące nieruchomości sporządzone zostały na podstawie dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i stanowią dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 kpa. Z kolei powołany przez organ I instancji uprawniony geodeta, korzystałby z tych samych dokumentów, pochodzących z tego samego zasobu. Skarżący wskazał, że mapy zasadnicze z uzbrojeniem terenu oraz bez uzbrojenia przedstawiające stan na 31 grudnia 1998 r. oraz aktualny stan (otrzymane z bazy danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego), przygotowywane przez geodetę [...] w [...] oraz przekazywane jako załącznik do wniosku (składanego w celu nabycia nieruchomości w trybie art.73 ustawy) stanowią jedynie dokument pomocniczy, obrazujący i zestawiający sytuację na mapach 31 grudnia 1998 r. oraz obecnie. Stosownymi dowodami poświadczonymi we właściwy sposób są: - mapa zasadnicza pozyskana z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Miejska Pracownia Geodezyjna w [...] ) przedstawiająca stan nieruchomości na 31 grudnia 1998 r. poświadczona odpowiednią pieczątką (zapisy ustaw i rozporządzeń w zakresie geodezji) oraz podpisem pracownika posiadającego odpowiednie upoważnienia nadane przez Prezydenta Miasta [...] do podpisywania materiałów wydawanych z zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Miejska Pracownia Geodezyjna w [...] jest jedynym i kompetentnym organem na terenie miasta [...] , wydającym materiały z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (którym zarządza i dysponuje), co wynika ze statutowych zadań jednostki. Nie ma więc możliwości wydawania dokumentów przez MPG kierując się wyłącznie korzyścią podmiotu publicznego; - wypisy oraz wyrysy z mapy ewidencyjnej sporządzone na 31 grudnia 1998 r. oraz obrazujące stan obecny, potwierdzone pieczęcią Urzędu Miasta [...] oraz podpisem osoby upoważnionej przez Prezydenta Miasta [...] do wydawania w/w dokumentacji. W świetle wyżej przytoczonych obowiązujących przepisów prawa jest to jedyny organ właściwy w sprawie wydania takich dokumentów. W ocenie skarżącego wiarygodność przekazywanych dokumentów można bez problemu zweryfikować poprzez zestawienie dokumentacji poświadczonej przez właściwe organy (o których mowa wyżej) z mapami opracowywanymi i przekazywanymi przez geodetę [...]. Mając na uwadze treść art. 75 kpa organ pierwszej instancji zasadnie dopuścił kwestionowane dokumenty jako dowód w sprawie. Przy braku w aktach sprawy innych dokumentów urzędowych lub też innych dowodów mogących podważać ustalenia dokonane przez ten organ w oparciu o dokumentację z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, twierdzenie organu odwoławczego o niewystarczalności ww. dowodów jest niezasadne. Zdaniem skarżącego twierdzenie organu II instancji, że dowodu nie może stanowić oświadczenie Zastępcy Dyrektora ds. Inwestycji Drogowych [...] w [...] , bowiem z akt nie wynika, aby dysponował on stosownymi uprawnieniami zawodowymi jest bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych. Minister powołał się bowiem na nieobowiązujący akt prawny, który utracił moc 22 sierpnia 2020 r., tj. z wejściem w życie rozporządzenia Ministra Rozwoju z 18 sierpnia 2020 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1429). W rozporządzeniu tym nie ma zapisu dotyczącego zagadnień związanych z uprawnieniami geodezyjnymi. Zastępcy Dyrektora ds. Inwestycji Drogowych w [...] w [...] wydane zostało przez Prezydenta Miasta [...] upoważnienie do przygotowania dokumentacji i podejmowania działań w imieniu zarządcy drogi w zakresie porządkowania stanów własnościowych dróg publicznych w granicach administracyjnych Miasta [...] w trybie art.73 ustawy z 13 października 1998 r. Zastępca ten, jako zarządca drogi, jest jedynie przedstawicielem Prezydenta Miasta, czyli stroną składającą wniosek o stwierdzenie nabycia nieruchomości w trybie art. 73 ustawy. Czynność ta nie wymaga posiadania uprawnień geodezyjnych. Podsumowując skarżący zarzucił, że nie zaistniały przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Twierdzenie organu odwoławczego o naruszeniu przez organ I instancji art. art. 7, 77 § 1 i 80 kpa nie znajduje uzasadnienia w okolicznościach faktycznych sprawy. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Podnieść należy, że zakres kontroli sądowoadministracyjnej w sprawie wywołanej sprzeciwem od decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 kpa jest odmienny od zakresu kontroli w sprawach wywołanych skargą. Z przepisów art. 64b § 2 i 3, art. 64e, art. 151a § 1 ppsa wynika, że kontrola sądu w sprawie ze sprzeciwu ma charakter znacznie węższy, niż w przypadku wniesienia skargi. W postępowaniu sądowym wywołanym sprzeciwem bierze udział tylko wnoszący sprzeciw i organ. Stronami postępowania administracyjnego nie są uczestnicy postępowania, w szczególności wymienieni w art. 33 § 1 ppsa (art. 64b § 3 ppsa). Wobec tego, że postępowanie sądowe wywołane sprzeciwem dotyczy tylko kontroli zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przesłanek z art. 138 § 2 kpa, w postępowaniu tym nie ma zastosowania art. 145 i art. 145a ppsa. Art. 64e ppsa wyraźnie zawęża kontrolę sądową do oceny jedynie przesłanek warunkujących wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 2 kpa. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zauważyć należy, że decyzja na podstawie art. 138 § 2 kpa może być wydana w sytuacji, gdy organ pierwszej instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające z istotnym naruszeniem przepisów procedury administracyjnej, skutkiem czego nie zostały w nim poczynione ustalenia wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o normy prawa materialnego, a zakres postępowania, jakie powinno jeszcze zostać przeprowadzone przekracza granice postępowania uzupełniającego, które może przeprowadzić organ odwoławczy, stosownie do art. 136 kpa. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że kontrola zgodności z prawem decyzji objętej sprzeciwem oznacza konieczność dokonania przez sąd oceny, czy w realiach konkretnej sprawy organ odwoławczy w uzasadniony sposób skorzystał z możliwości wydania decyzji kasacyjnej, czy też uchylił się od załatwienia sprawy co do jej istoty. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana co najmniej przedwcześnie, bez dokładnej analizy wszystkich zebranych dowodów. Z akt sprawy wynika, że wątpliwości organu odwoławczego budziła kwestia spełnienia przesłanki zajęcia przedmiotowej nieruchomości pod drogę publiczną 31 grudnia 1998 r., jak również brak dokumentów potwierdzających zmianę nazwy ulicy z ul. [...] na obecną ul. [...] . Odnosząc się do zmiany nazwy ulicy wskazać należy, że o ile organ odwoławczy nie uznał, że jest to fakt powszechnie znany, który nie wymaga dowodzenia zgodnie z art. 77 § 2 kpa, to mógł załączyć do akt sprawy odpis stosownej uchwały o zmianie nazwy ulicy. Co istotne żadna ze stron postępowania nie zgłaszała wątpliwości co do zmiany nazwy ulicy. Zwrócić uwagę należy, że organ odwoławczy badając przesłankę władztwa publicznego powołał się na metrykę ulicy, a ta dotyczy ul. [...] . Oznacza to, że organ nie miał wątpliwości, że chodzi o tę samą ulicę, która kiedyś była inaczej nazwana. Minister uznał, że znajdujące się w aktach sprawy poświadczone za zgodność kopie dokumentów geodezyjnych dotyczące przedmiotowej nieruchomości, wskazujące przebieg drogi na dzień 31 grudnia 1998 r. oraz wskazujące uzbrojenie terenu na spornej działce w grudniu 1998 r., nie dowodzą zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną w tej dacie, tylko dlatego, że adnotacje na kopiach map pochodzą od pracowników strony postępowania. Jednakże organ nie dokonał oceny tych dokumentów. Jak wynika z powyższych dowodów poświadczona za zgodność kopia mapa zasadniczej pozyskana została z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego - Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] . Opatrzona została pieczęcią tego Ośrodka z podpisem uprawnionego przez Prezydenta geodetę. Zważyć należy, że upoważniony pracownik ma uprawnienia do podpisywania wszelkich materiałów wydawanych z zasobu Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Organ w żaden sposób nie odniósł się do tych dokumentów, nie wykazał, że są one wadliwe. Nie wskazał, aby pozostawały one w sprzeczności z pozostałym materiałem dowodowym. W aktach sprawy znajduje się także wypis z rejestru gruntów według stanu z 31 grudnia 1998 r., w którym działka nr [...] oznaczona jest jako droga. Zgodnie z art. 75 zd. 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszytko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Okoliczność, że dowód pochodzi od strony postępowania nie ma znaczenia, bowiem przepisy prawa tego nie zabraniają. Organ powinien dokonać oceny danego dowodu, a następnie wyjaśnić dlaczego dowodowi nie dał wiary. W niniejszej sprawie organ bez merytorycznego zbadania uznał poświadczone za zgodność kopie map za dowody nieprzydatne dla oceny przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną. Odnosząc się do dowodu z oświadczenia zastępcy dyrektora ds. Inwestycji Drogowych [...] w [...] załączonego do wniosku wskazać należy, że do złożenia oświadczenia w kwestii dotyczącej budowy i utrzymania drogi nie jest wymagane posiadanie uprawnień geodezyjnych lecz jest ono wynikiem posiadanej wiedzy, co do okoliczności podanych w oświadczeniu. Organ odwoławczy nie odniósł się do oświadczeń z 6 kwietnia 2020 r. i z 18 maja 2020 r. złożonych przez Naczelnika Wydziału Utrzymania i Ewidencji [...] w [...] w kontekście, czy wynika z nich zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną. To samo dotyczy braku analizy metryki ulicy i wypisu z rejestru gruntów. Dopiero analiza całego materiału dowodowego, zbadanie czy dowody są spójne, logiczne i czy wzajemnie się uzupełniają, czy też tak nie jest, pozwoli na wydanie stosownego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie organ takiej dokładnej analizy nie przeprowadził. Zważyć należy, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie przez organ odwoławczy, a nie tylko kontrola zakwestionowanego odwołaniem orzeczenia. To zaś oznacza, że organ ten zobligowany jest do samodzielnej oceny dowodów zgromadzonych już w aktach, a jeśli uznaje je za niewystarczające także ewentualnego przeprowadzenia w tym względzie dodatkowego postępowania dowodowego w granicach wyznaczonych treścią art. 136 kpa. Zdaniem Sądu organ, z przyczyn powyżej podanych, nieprawidłowo zastosował art. 138 § 2 kpa. Mając wszystkie wyżej wskazane okoliczności na uwadze, Sąd na podstawie art. 151a § 1 zd. 1 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów sądowych orzeczono na podstawie art. 200 powyższej ustawy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.