I SA/Wa 276/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Pirogowicz, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), asesor WSA Marek Maliński, Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2024 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 29 maja 2023 r. nr DPP-TPZ.0272.86.2023(2) w przedmiocie wpisu na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 29 maja 2023 r., nr DPP-TPZ-0272.86/2023(2) Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (dalej: "Minister", "organ"), po rozpatrzeniu wniosku z 25 maja 2022 r. (znak: R-Pf-5854/2023) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (dalej: "Szef ABW") dotyczącego zastosowania wobec I. sp. z.o.o. w W. (dalej: "skarżąca), środków przewidzianych w art. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2023, poz. 129 z późn. zm.), dalej: "ustawa", postanowił: 1) wpisać I. sp. z.o.o. w W. na listę, o której mowa w art. 2 ust. 1 ustawy; 2) zastosować wobec podmiotu, o którym mowa w pkt 1: a) zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78 z 17 marca 2014, str. 6, z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie 269/2014", będących własnością, pozostających w posiadaniu, pozostających w faktycznym władaniu lub pod kontrolą podmiotu, o którym mowa w pkt 1, w pełnym zakresie, b) zakaz udostępniania podmiotowi, o którym mowa w punkcie 1, lub na jego rzecz - bezpośrednio lub pośrednio - jakichkolwiek środków finansowych lub zasobów gospodarczych w rozumieniu rozporządzenia 269/2014; c) zakaz świadomego i umyślnego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest ominięcie środków wskazanych w lit. a i b, d) wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2021 r. poz. 1129 z późn. zm.). Decyzja Ministra została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Szef ABW, wnioskiem z 25 maja 2023 r., wystąpił do Ministra o zastosowanie wobec skarżącej środków przewidzianych w art. 1 ustawy. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że: "Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego uzyskała informacje dotyczące działalności podmiotu I. Sp. z o.o wskazujące na sprzedaż komponentów elektronicznych podmiotom mającym siedzibę na terenie Federacji Rosyjskiej, w tym spółkom z Grupy O. Ltd (O.). Przedmiotowy sprzęt najprawdopodobniej wykorzystywany jest do produkcji układów scalonych, wykorzystywanych przez podmioty powiązane z rosyjskim Ministerstwem Obronny oraz innymi agencjami rządowymi Federacji Rosyjskiej. Właścicielem I. jest obywatel Białorusi E. K., który jest jednocześnie dyrektorem generalnym i jedynym członkiem zarządu firmy. E. K. jest również właścicielem niemieckiego spedytora B. GMBH (B.), który organizuje transporty między Europą Zachodnią a Rosją, Białorusią i innymi byłymi republikami radzieckimi [...]. Ustalono, iż I. współpracuje z rosyjskim podmiotem O., który jest dystrybutorem materiałów, narzędzi i maszyn do produkcji urządzeń elektronicznych na płytkach drukowanych. O. można określić mianem centrum transferu zachodnich technologii high-tech dla przemysłu Federacji Rosyjskiej. 19 maja 2023 r. podmiot I. rozporządzeniem wykonawczym [...] został wpisany na listę sankcyjną OFAC - rządowej Agencji ds. Kontroli Aktywów Zagranicznych działającej pod auspicjami Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych [...] pod ID [...]. W uzasadnieniu strona amerykańska informuje, iż firma I. umożliwiała transport komponentów elektronicznych i innych towarów do Rosji po rozpoczęciu inwazji na Ukrainę. Nałożenie sankcji na spółkę I. [...] przyczyni się do bezpośredniego zmniejszenia zysków [...], a tym samym bezpośrednio wpłynie na ograniczenie funduszy transferowanych do podmiotów ulokowanych na terenie Federacji Rosyjskiej." Do ww. wniosku Szef ABW dołączył załącznik, który ma charakter dokumentu niejawnego, opatrzonego klauzulą "poufne". Minister, w uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji z 29 maja 2023 r., wskazał, że w jego ocenie okoliczności podniesione we wniosku Szefa ABW wskazują na ziszczenie się przesłanek z art. 3 ust. 2 ustawy, a w konsekwencji uzasadniają objęcie skarżącej spółki sankcjami jako podmiotu, który ze względu na powiązania organizacyjne i gospodarcze z obywatelami Federacji Rosyjskiej może zostać wykorzystany do dysponowania środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia nr 269/2014 w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. Organ zaznaczył, że wskazany w sentencji decyzji zakres zastosowanych środków został określony stosownie do art. 1 ustawy, przy uwzględnieniu definicji zawartych odpowiednio w art. 1 lit. d i g rozporządzenia 269/2014. Określając katalog środków wzięto pod uwagę art. 3 ust. 4 ustawy, zgodnie z którym uwzględnia się w szczególności charakter i zakres działalności prowadzonej przez adresata decyzji, jego strukturę kapitałową oraz względy bezpieczeństwa narodowego. Minister przywołał również art. 4 ust. 1 oraz art. 3 ust. 9 ustawy dotyczący możliwości ograniczenia zakresu uzasadnienia decyzji ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny. W ocenie organu, taka sytuacja w sposób oczywisty występuje w sprawach tego rodzaju jak przedmiotowe postępowanie, zwłaszcza w przypadku przedłożenia informacji niejawnych, jak obecnie. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła na powyższą decyzję Ministra z 29 maja 2023 r., skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając naruszenie: 1) art. 3 ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego ("ustawa sankcyjna") poprzez dokonanie wpisu skarżącej spółki na listę osób i podmiotów, wobec których są stosowane środki ograniczające ("lista sankcyjna") i zastosowanie wobec niej środków ograniczających, o których mowa w art. 1 pkt 1 i 2 ustawy sankcyjnej; 2) art. 6 ustawy kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej wskutek bezprawnego działania organu i umieszczenia skarżącej na liście sankcyjnej i zastosowanie wobec niej środków ograniczających; 3) art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i dokonaniu błędnej jego oceny poprzez przyjęcie, że skarżąca może zostać wykorzystana do dysponowania środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę; 4) art. 2 Konstytucji RP poprzez nieuzasadnione wydanie decyzji w niniejszej sprawie, mimo że w demokratycznym państwie prawa każda ingerencja państwa w prawa jednostki powinna być uzasadniona, a w niniejszej sprawie brak było podstaw do wpisania skarżącej na listę sankcyjną oraz zastosowanie wobec niej środków ograniczających; 5) art. 6 i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 4 ust. 1 ustawy sankcyjnej, tj. naruszenie zasady legalizmu oraz zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów postępowania, poprzez wydanie decyzji podczas gdy nie zostały spełnione ustawowe przesłanki jego wydania; 6) art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie nieproporcjonalnie dolegliwego środka prawnego w postaci wpisu skarżącej na listę sankcyjną i zastosowanie wobec niej środków ograniczających, co w efekcie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnego prawa do spokojnego korzystania z przysługujących skarżącej praw majątkowych. Powołując się na powyższe skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację na poparcie podniesionych w niej zarzutów. Miedzy innymi skarżąca wskazała, że z zasady bezpośredniego stosowania przepisów rozporządzenia 269/2014 w polskim porządku prawnym należy wywodzić konieczność interpretacji przepisów polskiej ustawy sankcyjnej z uwzględnieniem rozporządzeń unijnych i przy wzięciu pod uwagę ich hierarchicznej wyższości, także w zakresie definicji celu i kontekstu przedmiotowych regulacji. Konieczne jest także wskazanie, że w Rozporządzeniu 269 znajduje się w wykaz osób i podmiotów, którym zamrożono wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze. Ponadto, uprawnienie do zmiany wykazu znajdującego się w załączniku I do tego rozporządzenia powinno być wykonywane przez Radę ze względu na poważną sytuację polityczną na Ukrainie oraz w celu zapewnienia spójności z procedurą zmian i dokonywania przeglądu załącznika do decyzji 2014/145/WPZiB. Skarżąca wyjaśniła, że w Dzienniku Urzędowym UE nr L 159 I z 23 czerwca 2023 r. zostały opublikowane trzy rozporządzenia: 1) Rozporządzenie Rady (UE) 2023/1214 z dnia 23 czerwca 2023 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie, 2) Rozporządzenie Rady (UE) 2023/1215 z dnia 23 czerwca 2023 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, 3) Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2023/1216 z dnia 23 czerwca 2023 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających. Skarżąca podniosła, że w żadnym z tych rozporządzeń na żadnej z list sankcyjnych nie widnieją wskazywane w treści zaskarżanej decyzji podmioty. Nie ma na nich ani E. K., ani B. GmbH, ani żadnej spółki z grupy O., na które powołuje się organ w treści zaskarżanej decyzji. Nie widnieje na nich także skarżąca spółka. Co więcej żaden z tych podmiotów nie widnieje również w treści Decyzji Rady 2014/145/WPZiB z 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi. Jedynym podmiotem, który wpisał skarżącą spółkę na listę sankcyjną jest Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji. Skarżąca przyznała, że dokonywała ze spółkami z grupy O. transakcji handlowych, jednak transakcje te były monitorowane zarówno przez banki, jak i organy administracji. Wynikało to z faktu, iż transakcje ze spółkami z grupy O. są transakcjami z podmiotami z tzw. kraju trzeciego. Tym samym w odniesieniu do tych transakcji dokumenty były przekazywane instytucjom bankowym przeprowadzającym transakcje płatności (żądania banków miały w tym zakresie charakter ponadstandardowy i skarżąca spółka musiała bankom dostarczać szereg dokumentów handlowych w odniesieniu do każdej transakcji). Ponadto były ono szczegółowo "prześwietlane" przez organy celne bowiem w każdym wypadku dochodziło do eksportu towarów. Ponadto przedmiotowe transakcje były przedmiotem zainteresowania także organów podatkowych, ze względu na stosowanie do eksportu stawki VAT o %. Skarżąca wskazała, że organy te nie zgłaszały żadnych uwag i zastrzeżeń do dokonywanych transakcji, także po lutym 2022 roku. Jeżeli zatem te podmioty nie miały wiedzy na temat statusu spółek O., który uprawiał wpisanie ich kontrahentów na listy sankcyjne, to skąd taką wiedzę miała posiąść skarżąca spółka. Dalej stwierdziła, że w treści uzasadnienia zaskarżanej decyzji trudno jest doszukać się jakichkolwiek argumentów przemawiających za wpisem. Takim argumentem nie może być też wpisanie skarżącej spółki na listę sankcyjną OFAC. Po pierwsze, skarżąca spółka nie została poinformowana o tym. Po drugie, skarżącej nie zagwarantowano możliwości wypowiedzenia się w sprawie przed dokonaniem tego wpisu przez Agencję ds. Kontroli Aktywów Zagranicznych. Po trzecie, brak jest wiedzy, w jaki sposób podmiot amerykański uzyskał wiedzę na ten temat i w trybie jakich procedur oraz czy były to procedury, w których zagwarantowano przestrzeganie praw skarżącej spółki. Po czwarte, brak jest jakichkolwiek podstaw, aby decyzja amerykańskiego podmiotu stwarzała automatyczną możliwość kopiowania treści tej list do polskiej listy sankcyjnej. Po piąte, należy zwrócić uwagę na osobliwość zaistniałej sytuacji - skarżąca spółka ani inne podmioty wymienione w treści niniejszej zaskarżanej decyzji nie figurują na jakichkolwiek listach unijnych, a zostały wpisane na listę amerykańską. Zdaniem skarżącej działania organu administracji w niniejszej sprawie budzą także zastrzeżenia co do konstytucyjności i proporcjonalności ingerencji w prawo własności i prywatności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, odnosząc się do wywodów skarżącej w zakresie naruszenia przepisów Unii Europejskiej, Minister wskazał, że nie stwierdzono sprzeczności w tym zakresie, co wynika z informacji zawartej w uzasadnieniu do projektu ustawy, gdzie wprost wskazano, że "Projekt ustawy jest zgodny z prawem Unii Europejskiej.". Organ podkreślił, że bezpieczeństwo narodowe pozostaje w zakresie wyłącznej odpowiedzialności każdego państwa członkowskiego. Zatem, prawo europejskie nie wyłącza możliwości stosowania środków podejmowanych przez państwo członkowskie z uwagi na bezpieczeństwo narodowe. Wobec powyższego, w ocenie Ministra, podnoszone uwagi dotyczące prymatu prawa wspólnotowego w zakresie stosowanych środków sankcyjnych w związku z agresją na Ukrainę nad przepisami prawa krajowego, należy uznać za bezzasadne, zaś argumenty użyte na poparcie tej tezy - za chybione. Organ podniósł, że wbrew założeniom skarżącej, wyartykułowanym w treści skargi, cyt.: "Konieczne jest wskazanie, że w Rozporządzeniu 269 znajduje się wykaz osób i podmiotów, którym zamrożono wszystkie środki finansowe i zasoby gospodarcze. Ponadto, uprawnienie do zmiany wykazu znajdującego się w załączniku I do tego rozporządzenia powinno być wykonywane przez Radę (...)" -przywołane rozporządzenie 269/2014 w żaden sposób nie ogranicza możliwości ustanowienia przez Państwa Członkowskie wewnętrznych rozwiązań sankcyjnych inne niż zawarte w rozporządzeniu i wobec innych osób lub podmiotów. Ustawa z dnia 13 kwietnia 2022 r. jako akt prawa krajowego bazujący na unijnych mechanizmach sankcyjnych, zawiera przy tym mechanizm zapobiegający dublowaniu nakładanych środków ograniczających, który określony został w art. 2 ust. 2 ustawy. Zgodnie z tym przepisem zakres środków, o których mowa w art. 1, stosowanych wobec osób i podmiotów wpisanych na listę nie może powielać zakresu środków określonych względem tych osób i podmiotów w wykazach określonych w rozporządzeniu 765/2006 lub rozporządzeniu 269/2014. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej co do braku zgodności przepisów ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej, Minister podkreślił, że istnieje domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją, a organ - zgodnie z jej art. 7 stanowiącym, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa - jest zobligowany do stosowania obowiązujących regulacji prawnych. W piśmie procesowym z 18 grudnia 2023 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji podtrzymał własne stanowisko oraz uzupełnił argumentację prezentowaną w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 z późn.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest niezasadna. Sąd kontrolował decyzję decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 maja 2022 r., nr DPP-TPZ-0272-21/2022 w przedmiocie wpisu I. sp. z o.o. z siedzibą w S. na listę osób i podmiotów wspierających agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach w zakresie przeciwdziałania wspieraniu agresji na Ukrainę oraz służących ochronie bezpieczeństwa narodowego (Dz. U. z 2023 r. poz. 129 z późn. zm). Zgodnie z art. 1 tej ustawy: "W celu przeciwdziałania wspieraniu agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r., wobec osób i podmiotów wpisanych na listę, o której mowa w art. 2, stosuje się: 1) odpowiednio środki określone w art. 2 ust. 1-3 rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi i udziałem Białorusi w agresji Rosji wobec Ukrainy (Dz. Urz. UE L 134 z 20 maja 2006, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 765/2006", na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, z wyłączeniem art. 1fb, art. 1fc i art. 7; 2) odpowiednio środki określone w art. 2 i art. 9 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 z dnia 17 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających (Dz. Urz. UE L 78 z 17 marca 2014, str. 6, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem 269/2014", na zasadach określonych w tym rozporządzeniu, z wyłączeniem art. 8, art. 12 i art. 16; 3) wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego lub konkursu prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 11 września 2019 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 1710 z późn. zm.); 4) wpis do wykazu cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany, o którym mowa w art. 434 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2021 r. poz. 2354 oraz z 2022 r., poz. 91 z późn. zm.). Według art. 3 ust. 1 i 3 ustawy, decyzję w sprawie wpisu na listę wydaje minister właściwy do spraw wewnętrznych. Decyzję wydaje z urzędu lub na uzasadniony wniosek wskazanych w tym przepisie właściwych, wyspecjalizowanych w dziedzinie bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego organów lub podmiotów, w tym także na wniosek szefa ABW. Jak stanowi natomiast art. 3 ust. 2 tej ustawy ww. decyzję wydaje się względem osób i podmiotów dysponujących środkami finansowymi, funduszami oraz zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia 765/2006 lub rozporządzenia 269/2014, bezpośrednio lub pośrednio wspierających: 1) agresję Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętą w dniu 24 lutego 2022 r. lub 2) poważne naruszenia praw człowieka lub represje wobec społeczeństwa obywatelskiego i opozycji demokratycznej lub których działalność stanowi inne poważne zagrożenie dla demokracji lub praworządności w Federacji Rosyjskiej lub na Białorusi - lub bezpośrednio związanych z takimi osobami lub podmiotami, w szczególności ze względu na powiązania o charakterze osobistym, organizacyjnym, gospodarczym lub finansowym, lub wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nie takich środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych. Z powyższych uregulowań wynika zatem, że ustawodawca przewidział, iż wpisowi na listę podlegać będą nie tylko podmioty bezpośrednio lub pośrednio wspierające agresję, lecz także wszelkie inne osoby lub podmioty o ile są bezpośrednio powiązane z podmiotami wspierającymi oraz takie, wobec których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w tym celu dysponowanych przez nie środków finansowych, funduszy lub zasobów gospodarczych. Podkreślić należy, że postępowanie w sprawie wpisu na listę nie jest typowym postępowaniem administracyjnym, gdyż zgodnie z art. 4 ustawy, do tego rodzaju postępowań stosuje się, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, jedynie niektóre, szczegółowo wymienione, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Wśród nich nie znalazł się m.in. przepis art. 7, 8, 9, 10, 11, 78 § 1, 79, 79a, 80, 81 i art. 107 § 3 k.p.a., których to naruszenia dopatruje się skarżąca (tj. art. 8 k.p.a.). Wskutek powyższego, w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisów ustawy organ nie jest zobowiązany prowadzić postępowania ze wszystkimi regułami wynikającymi z procedury administracyjnej, tj. np. oceniać, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego, zaś uzasadnienie decyzji nie musi zawierać wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Powyższa konstatacja koresponduje również z treścią art. 3 ust. 9 ustawy, który stanowi, że minister może ograniczyć zakres uzasadnienia decyzji w sprawie wpisu na listę ze względu na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny. Ustawodawca uznał zatem, że charakter tego rodzaju spraw, a w szczególności okoliczność, że wykazanie powiązań z podmiotami wspierającymi agresję wiązać się może z koniecznością ujawnienia informacji uzyskanych w toku działań operacyjnych służb bezpieczeństwa państwa, wymagać może ograniczenia zakresu uzasadnienia decyzji. Ostatni z cytowanych przepisów (art. 3 ust. 9) został zastosowany w niniejszej sprawie, wobec uzyskania przez Ministra dokumentów niejawnych. W tym miejscu wskazać należy, że choć ograniczenie dostępu dla dokumentów objętych ochroną informacji niejawnych stanowi ograniczenie czynnego udziału strony w postępowaniu, to jednak zostało ono przewidziane ustawą w warunkach wskazanych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Wynika to z potrzeby ochrony wartości nadrzędnej jaką jest bezpieczeństwo państwa. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jasno wynika, jakie fakty legły u podstaw rozstrzygnięcia organu. Minister wyjaśnił bowiem, że w całości podziela ustalenia i argumentację zawartą we wniosku Szefa ABW z 25 maja 2023 r. i przyjmuje je za własne bez konieczności ich powielania. Również w ocenie Sądu trafnie uznał organ, że okoliczności wskazane w ww. wniosku jak i późniejsze jego wyjaśnienia w trakcie postępowania sądowego, uzasadniają objęcie skarżącej sankcjami jako podmiotu spełniającego przesłanki z art. 3 ust. 2 ustawy. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i co wynika z wniosku Szefa ABW jedną z przesłanek wpisu spółki I. na listę prowadzoną na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy było to, że jest ona podmiotem współpracującym z rosyjskim podmiotem – tzw. Grupa O., który jest dystrybutorem materiałów, narzędzi i maszyn do produkcji urządzeń elektronicznych na płytkach drukowanych. Powyższy sprzęt najprawdopodobniej wykorzystywany jest do produkcji układów scalonych które są wykorzystywane przez podmioty powiązane z rosyjskim Ministerstwem Obronny oraz innymi agencjami rządowymi Federacji Rosyjskiej. Jak wskazał Szef ABW, O. można określić jako centrum transferu zachodnich technologii high-tech dla przemysłu Federacji Rosyjskiej. Wobec tego skarżąca spółka poprzez prowadzenie transakcji handlowych z podmiotem taki jak O. niewątpliwie wypełnia ustawowe przesłanki wpisu na listę prowadzoną na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy. Wpis na listę sankcyjną uzasadnia dodatkowo, zdaniem Sądu, właśnie okoliczność, że 19 maja 2023 r. I. - na podstawie rozporządzenia wykonawczego E.O 14024 - została wpisana na listę sankcyjną OFAC - rządowej Agencji ds. Kontroli Aktywów Zagranicznych działającej pod auspicjami Departamentu Skarbu Stanów Zjednoczonych pod ID [...]. Uzasadniając wpis strona amerykańska poinformowała, że I. umożliwiała transport komponentów elektronicznych i innych towarów do Rosji po rozpoczęciu inwazji na Ukrainę. Rację ma więc Minister, że zasadne jest objęcie skarżącej spółki sankcjami jako podmiotu, który ze względu na powiązania gospodarcze z Grupą O. może zostać wykorzystany do dysponowania środkami finansowymi lub zasobami gospodarczymi w rozumieniu rozporządzenia nr 269/2014 w celu bezpośredniego lub pośredniego wsparcia agresji Federacji Rosyjskiej na Ukrainę rozpoczętej w dniu 24 lutego 2022 r. Jak już wskazano powyżej, z przepisów ustawy z 13 kwietnia 2022 r. jasno wynika, że wpisowi na listę podlegać mają nie tylko podmioty bezpośrednio lub pośrednio wspierające agresję na Ukrainę, lecz także wszelkie inne osoby lub podmioty, o ile są bezpośrednio powiązane z podmiotami wspierającymi tę agresję oraz wobec, których istnieje prawdopodobieństwo wykorzystania w celu dysponowanych przez nie takich środków. A jak argumentował Szef ABW, O. dystrybuuje materiały, narzędzia i maszyny do produkcji urządzeń elektronicznych wykorzystywanych przez podmioty m.in. powiązane z rosyjskim Ministerstwem Obrony. Przepis art. 3 ust. 3 ustawy stanowi, że z wnioskiem o wpis na listę sankcyjną może wystąpić, m.in. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. Jest to wyspecjalizowany organ państwowy, który dysponuje szczególnymi wiadomościami w zakresie bezpieczeństwa państwa w różnych jego aspektach. Minister orzeka zatem na podstawie wniosku specjalnego organu państwowego. Biorąc pod uwagę wskazane w zaskarżonej decyzji uzasadnienie wniosku Szefa ABW oraz całokształt zebranego materiału dowodowego w sprawie należy stwierdzić, że wypełnione zostały ustawowe przesłanki wpisu skarżącej na listę prowadzoną na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy i zastosowania środków wskazanych w art. 1 ustawy Dodatkowo podnieść należy, że organ nie kwestionował faktu, że skarżąca spółka prowadziła działalność w Polsce zgodnie z obowiązującym prawem. Postępowanie przed Ministrem zakończone zaskarżoną decyzją nie ma bowiem na celu badania legalności działania skarżącej spółki w kontekście obowiązującego prawa w ogóle. Postępowanie dotyczyło zbadania przesłanek wskazanych w ustawie z 13 kwietnia 2022 r., a w przypadku ich zaistnienia doprowadziło do zastosowania środków wynikających z regulacji tej ustawy. Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostają także skutki ekonomiczne dla strony skarżącej. Zakres oceny Sądu ogranicza się bowiem do zbadania czy zostały spełnione przesłanki wynikające z ustawy z 13 kwietnia 2022 r. do wydania decyzji o wpisie skarżącej na listę osób i podmiotów, wobec których zastosowano środki, o których mowa w art. 1 ustawy. Podsumowując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W szczególności Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, jak również naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.