I SA/Wa 2775/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Falkiewicz – Kluj sędzia WSA Jolanta Dargas (spr.) sędzia WSA Magdalena Durzyńska Protokolant specjalista Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 22 września 2021 r. nr DSZ.V.5321.386.2021.MD w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2021 r. nr [...] Minister Rodziny i Polityki Społecznej utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że E. C. (obecnie M.) złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na syna. W związku z informacją, że ojciec dziecka zamieszkuje i jest zatrudniony na terytorium Irlandii, wniosek ten został przekazany do rozpatrzenia organowi właściwemu, czyli Wojewodzie. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2021 r. odmówił przyznania wnioskowanego świadczenia ze względu na fakt, że ojciec dziecka jest osobą aktywną zawodowo na terytorium Irlandii, a wnioskodawczyni pozostawała osobą nieaktywną zawodowo na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ wyjaśnił, że w takiej sytuacji państwem właściwym do rozpatrzenia wniosku na zasadzie pierwszeństwa jest Irlandia. W związku z tym w Polsce, jako państwie zobowiązanym do wypłaty świadczeń w drugiej kolejności, nie przysługuje wnioskodawczyni świadczenie wychowawcze w formie dodatku dyferencyjnego. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, E. M. wniosła odwołanie. Wskazała, że związek małżeński z ojcem dziecka został rozwiązany przez rozwód na mocy wyroku Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. sygn. [...], ojciec dziecka zaś nie interesuje się nim, nie wchodzi w skład jej rodziny. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania organ II instancji stwierdził, że nie może ono zostać uwzględnione. W uzasadnieniu zajętego stanowiska organ odwoławczy wyjaśnił, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie art. 16 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2407 ze zm.), art. 1 lit. i oraz lit. z, art. 67, art. 68 ust. 1-3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm., Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), a także art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 3 oraz art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r., ze zm.). Minister przywołał treść art. 2 pkt 15, art. 4 ust. 3 oraz art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 4 i 5 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz art. 67, art. 68 ust. 1 lit. a i ust. 2 powołanego rozporządzenia 883/2004. Wyjaśnił, że przepisy o koordynacji, tj. rozporządzenie 883/2004 oraz rozporządzenie 987/2009 zawierają normy kolizyjne pozwalające uniknąć sytuacji, w której członkowie rodziny uprawnieni do świadczeń rodzinnych przebywający na terenie różnych państw Unii Europejskiej będą pobierać świadczenia i w jednym, i w drugim państwie zgodnie z kryteriami ustawowymi przepisów prawnych tych państw. Przepisy o koordynacji świadczeń rodzinnych mają zastosowanie już ze względu na sam fakt zamieszkiwania członka rodziny w drugim Państwie Członkowskim. W przypadkach, w których na podstawie przepisów więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, zastosowanie mają zasady pierwszeństwa, które przewidują, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów w pierwszej kolejności prawa udzielane są z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskane na postawie miejsca zamieszkania. Działania te wynikają z zakazu kumulacji świadczeń o charakterze rodzinnym, przewidzianego w art. 10 rozporządzenia 883/2004. Zgodnie z przepisami unijnymi, wnioskodawca nie ma możliwość wyboru kraju właściwego do wypłaty świadczeń. W przypadku zbiegu uprawnień, uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw zawieszane są do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i w odpowiednim przypadku określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę. Jeżeli w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z przepisów ust. 1 i 2 powołanego art. 67 rozporządzenia, to instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny. Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, rozpatruje ten wniosek tak, jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instytucji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo. Równocześnie Minister wyjaśnił, odwołując się do orzecznictwa Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (wyrok z dnia 22 października 2015 r. Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-378/14), bez względu na to, czy ojciec i matka dziecka są małżeństwem, ich dziecko nie powinno być pozbawione możliwości pobierania świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów unijnych z państwa zatrudnienia drugiego z rodziców. Bez znaczenia w tej sytuacji jest ustalenie, czy dziecko przebywa pod stałą opieka rodzica oraz czy rodzic faktycznie spełnia obowiązek alimentacyjny, a także czy rodzice są małżeństwem. Organ I instancji prawidłowo wykazał zatem, że w związku z tym, że matka dziecka jest osobą nieaktywną zawodowo w Polsce, a ojciec dziecka jest zatrudniony w Irlandii, zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004, pierwszeństwo do wypłaty świadczeń leży po stronie Irlandii. Oznacza to, że w Polsce jako państwie właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych, lecz nie na zasadzie pierwszeństwa, mógłby przysługiwać skarżącej dodatek dyferencyjny, w przypadku gdyby wysokość świadczenia wychowawczego była wyższa od odpowiedniego świadczenia przysługującego w Irlandii. W rozpatrywanej sprawie taka sytuacja jednak nie występuje. Po przeliczeniu wartość przysługującego świadczenia stanowi równowartość 599,66 zł, a zatem jest wyższe niż wnioskowane polskie świadczenie wychowawcze (500 zł). W tej sytuacji zdaniem organu II instancji Wojewoda prawidłowo odmówił przyznania prawa do świadczenia wychowawczego w formie dodatku dyferencyjnego od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 maja 2021 r. Na decyzję Ministra skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła E. M. zarzucając jej : 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego skutkujące brakiem dokonania ustaleń faktycznych, iż P. C. od 4.2011 r. przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskie, nie zamieszkuje wspólnie z E. i M. C., nie opiekuje się M. C., nie interesuje się synem, a E. C. jest osobą samotnie wychowującą dziecko, skutkiem czego P. C. nie jest członkiem rodziny, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz.U. 2019, poz. 2407; dalej: p.p.w.d.), 2. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię art. 16 ust. 1 i 4 ust. 1 i 2 p.p.w.d. i uznanie, że dla ustalenia znaczenia członka rodziny bez znaczenia jest sytuacja czy dziecko przebywa pod stałą opieką rodzica oraz czy rodzic faktycznie opiekuje się i interesuje się dzieckiem, podczas gdy choćby w świetle treści art. 22 p.p.w.d. powyższy przepis nakazuje weryfikację, który z rodziców faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2022 r. Dz. U. poz. 329) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 1 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (t.j. z 2019r. Dz. U. poz. 2407 ze zm.). Zgodnie z ich treścią prawo do świadczenia wychowawczego przysługuje m.in. obywatelom polskim, jeżeli zamieszkują na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim mają otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. Świadczenie wychowawcze jest jednym ze świadczeń rodzinnych. Zgodnie z treścią art. 67 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 "Osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Osoba wykonująca w Państwie Członkowskim pracę najemną lub pracę na własny rachunek podlega ustawodawstwu tego Państwa Członkowskiego" (art. 11 ust. 3 lit. a rozporządzenia). W przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny, mają zastosowanie następujące zasady pierwszeństwa: w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów, kolejność pierwszeństwa zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia jest następująca: - w pierwszej kolejności prawa udzielane z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, - w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i - w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. W rozpatrywanej sprawie Wojewoda ze względu na fakt, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, jest organem pierwszej instancji właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącej o przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego na syna od dnia 1 lipca 2019 r. do dnia 31 maja 2021 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca jest osobą nieaktywną zawodowo, ale ojciec dziecka pracuje zawodowo poza granicami kraju w Irlandii. Zgodnie zatem z powołaną zasadą pierwszeństwa wniosek skarżącej winien być przesłany przez Wojewodę do właściwego organu w celu jego rozpatrzenia. Skarżąca podnosi, że ojciec dziecka nie utrzymuje z synem żadnych kontaktów. Taka postawa ojca dziecka winna zdaniem skarżącej skutkować możliwością rozpatrzenia jej wniosku przez organy polskie, tak jakby ojciec dziecka nie był w ogóle członkiem jego rodziny. Takie stanowisko nie znajduje jednak oparcia w powołanych przepisach prawa. Biologiczny ojciec, matka i dziecko zawsze powinni być bowiem traktowani jako członkowie rodziny w myśl rozporządzenia 883/2004. Zgodnie z art. 1 lit. i rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. określenie "członek rodziny" oznacza: każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia. Ustawodawstwo unijne odsyła zatem do przepisów krajowych. Zgodnie zaś art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. z 2017 r. Dz. U. poz. 1952 ze zm.), który będzie miał w tej sprawie zastosowanie, ilekroć w tej ustawie jest mowa o "rodzinie - oznacza to odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz pozostające na utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dziecko, które ukończyło 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162 i 972); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko". W świetle przywołanej definicji legalnej "rodziny", jej członkiem jest niewątpliwie ojciec dziecka, przy czym ustawodawca nie stawia jakichkolwiek dalszych wymagań, w szczególności, aby był to rodzic "wspólnie zamieszkujący", "prowadzący wspólne gospodarstwo domowe", "uczestniczący w wychowaniu dziecka", itp. Skoro powołana ustawa nie wprowadza żadnych dodatkowych kryteriów (warunków) zaliczenia ojca dziecka do grona członków rodziny, to niedopuszczalne jest konstruowanie takich kryteriów (warunków) w drodze wykładni pozajęzykowej. Tym bardziej wówczas, gdy tak jak w analizowanym przypadku, przedmiotem wykładni jest przepis prawny stanowiący definicję legalną. Taką definicję cechuje bowiem szczególna waga interpretacyjna, która przejawia się m.in. w tym, że sformułowanego przez definicję legalną znaczenia terminu definiowanego (w rozpatrywanej sprawie znaczenie terminu "rodzina") nie wolno przełamać nawet w sytuacji, gdyby treść językowa tej definicji podważała inne założenia o racjonalnym prawodawcy (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady - reguły - wskazówki, Warszawa 2017, s. 190-191, Nb 380-381). Należy także zauważyć, że przedstawiona wyżej ocena prawna jest zbieżna z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, zgodnie z którym w zakresie świadczeń rodzinnych ustawodawca określając pojęcie rodziny uwzględnia status prawny, nie zaś stan faktyczny lub przesłankę wspólnego gospodarowania. Zatem bez znaczenia dla ustalenia, czy określona osoba wchodzi w skład rodziny w rozumieniu powołanych przepisów, jest w szczególności fakt wspólnego zamieszkiwania, gospodarowania i wspólnego wychowywania dziecka. Powołane przepisy nie przewidują możliwości badania faktycznych okoliczności dotyczących statusu rodziny. W przypadku osób pozostających ze sobą w stosunku pokrewieństwa, niezależnie od łączących ich więzi emocjonalnych, materialnych czy też innych okoliczności faktycznych jak wspólne zamieszkiwanie, powinni być oni traktowani jako członkowie rodziny. Z samego pokrewieństwa wynikają określone konsekwencje prawne, np. uprawnienie do sprawowania władzy rodzicielskiej lub obowiązek alimentacyjny (art. 93 i 128 k.r.i.o), bowiem na gruncie polskiego prawa rodzinnego obowiązek alimentacyjny stanowi zobowiązanie prawne wynikające z mocy prawa z różnych powiązań rodzinnych. Zatem ojciec dziecka, niezależnie od jego miejsca zamieszkania, oceny sposobu jego zachowania i postępowania w stosunku do własnego dziecka, jest zawsze dla niego rodziną w sensie prawnym, a właśnie ta kwestia ma w przedmiotowej sprawie znaczenie. Powyższa analiza pozwala tym samym przyjąć za prawidłowe stanowisko przedstawione przez organy obu instancji w zakresie stosowania przepisów o koordynacji. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji, wskazać należy, że poza sporem w rozpatrywanej sprawie pozostaje, że w okresie, na który skarżąca wystąpiła o przyznanie jej świadczenia wychowawczego na syna, ojciec dziecka był zatrudniony na terytorium Irlandii, w którym to państwie, jako kraju członkowskim Unii Europejskiej, znajdują zastosowanie wymienione w art. 2 pkt 15 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, tj. rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonania rozporządzenia nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, str. 1). Wymienione unijne akty normatywne, stanowiąc element porządku prawnego obowiązującego w Polsce, wprowadzają, jak już było wyjaśnione, regulacje przeciwdziałające kumulacji świadczeń, tj. pobierania świadczeń rodzinnych na tego samego członka rodzin w tym samym czasie w różnych krajach, poprzez ustalenie zasad pierwszeństwa ustawodawstwa właściwego przy ich przyznawaniu i zasad zawieszania już ustalonych świadczeń. Samo natomiast pojęcie "świadczeń rodzinnych", zdefiniowane w art. 1 lit. z rozporządzenia nr 883/2004, oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Zważywszy, że definicja ta obejmuje wszelkie świadczenia przyznawane na pokrycie wydatków rodziny (z wyjątkiem świadczeń wprost wymienionych w załączniku do rozporządzenia), odnosi się ona także do przewidzianego w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. świadczenia wychowawczego. To świadczenie przyznawane jest bowiem w celu częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieka nad nim i zaspokajaniem jego potrzeb życiowych (art. 4 ust. 1 ustawy). Zgodnie z kolei z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r., świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Oznacza to, że świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka do ukończenia przez dziecko 18 roku życia. Warunkiem przyznania prawa do świadczenia wychowawczego jest również zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres, w jakim dana osoba ma otrzymywać świadczenie wychowawcze, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej. W postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organy odmówiły przyznania skarżącej świadczenia wychowawczego w postaci dodatku dyferencyjnego na syna z uwagi na przebywanie i zatrudnienie ojca dziecka na terenie Irlandii, a więc na obszarze Unii Europejskiej. Powołany wyżej art. 68 ust. 2 zd. pierwsze rozporządzenia koordynacyjnego określa zasady postępowania w przypadku zbiegu uprawnień do otrzymania świadczenia. Odnosząc tę regulację do realiów niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skoro skarżąca jest osobą nieaktywną zawodowo, a ojciec dziecka jest zatrudniony na terenie Irlandii, to zgodnie ze wskazanym wcześniej przepisem rozporządzenia koordynacyjnego pierwszeństwo ma prawo państwa miejsca zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, a dopiero w ostatniej kolejności zastosowanie ma prawo miejsca zamieszkania. Powołane akty normatywne prawa unijnego umożliwiają jednoznaczne ustalenie ustawodawstwa państwa, któremu podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt I OSK 1696/18 i z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 390/180, dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA). Są to więc normy, które służą rozwiązaniu występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń. Zgodnie ze sformułowaną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004 ogólną zasadą podlegania ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego oraz stosownie do art. 68 rozporządzenia nr 883/2004, świadczenia udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 541/16). Przepisy rozporządzenia nr 883/2004 i rozporządzenia nr 987/2009 nie przewidują możliwości porównania rodzaju świadczeń rodzinnych i w przypadku zbiegu uprawnień świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Jednocześnie uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw są zawieszane do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i w odpowiednim przypadku określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę (art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004). Ustawodawca unijny nie przewiduje prawnej możliwości porównania poszczególnych rodzajów świadczeń rodzinnych, lecz jedynie wysokości, czyli kwot, które można uzyskać w ramach świadczeń rodzinnych w poszczególnych państwach. Podsumowując Sąd stanął na stanowisku, że w rozpatrywanej sprawie krajem właściwym w pierwszej kolejności do wypłaty świadczenia wychowawczego na mieszkającego w Polsce syna skarżącej jest kraj właściwy ze względu na miejsce zatrudnienia ojca dziecka, a więc Irlandia. Polska jest dopiero w drugiej kolejności państwem właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych, bowiem skarżąca nie jest aktywna zawodowo, co nie jest kwestią sporną w niniejszej sprawie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 68 ust. 3 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 w związku z art. 11 i art. 16 ustawy, w przypadku wydania przez wojewodę decyzji uwzględniającej zasady pierwszeństwa określone w art. 68 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia, obowiązkiem wojewody jest przekazanie wniosku do instytucji właściwej państwa, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, oraz niezwłoczne poinformowanie o tym wnioskodawcy, a także zapewnienie, jeżeli to konieczne, dodatku dyferencyjnego. Dopiero gdyby właściwa instytucja Irlandii rozpatrzyła przedmiotowy wniosek odmownie, możliwe byłoby rozpatrzenie sprawy w Polsce. Na zakończenie, ze względu na postawione w skardze zarzuty wyjaśnić jeszcze należy, aprobując stanowisko Ministra, że skarżąca nie ma możliwości wyboru, z jakiego systemu prawnego będzie pobierała świadczenie wychowawcze, które mieści się w pojęciu świadczeń rodzinnych, gdyż decydują o tym zasady unijne. W sprawie niniejszej zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004 Irlandia jako kraj pierwszeństwa są właściwe do wypłaty świadczeń ze względu na zatrudnienie ojca małoletniego syna skarżącej. Art. 60 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009 stanowi, że wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych kierowany jest do instytucji właściwej. Do celów stosowania art. 67 i 68 rozporządzenia podstawowego uwzględnia się, w szczególności w odniesieniu do prawa danej osoby do ubiegania się o takie świadczenia, sytuację całej rodziny, tak jak gdyby wszystkie osoby zainteresowane podlegały ustawodawstwu zainteresowanego państwa członkowskiego i miały miejsca zamieszkania w tym państwie. W przypadku, gdy osoba uprawniona do ubiegania się o świadczenia nie wykonuje swego prawa, instytucja właściwa państwa członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, uwzględnia wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych złożony przez drugiego rodzica, osobę traktowaną jak rodzic lub przez osobę lub instytucję występującą jako opiekun dziecka lub dzieci. Podsumowując, Sąd uznał, że z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym m.in. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. organ przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadzi do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Minister w uzasadnieniu wydanej decyzji prawidłowo wskazał i wyjaśnił również fakty i dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.