I SA/Wa 278/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółdzielni [...] w [...] o przywrócenie terminu do złożenia skargi w sprawie ze skargi Spółdzielni [...] w [...] na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi. W dniu [...] grudnia 2012 r. Spółdzielnia [...] w [...], złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie aktualizacji wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w [...], z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku skarżącego. Jednocześnie ze skargą strona wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na powyższe orzeczenie. W treści wniosku Spółdzielnia wskazała, że w zaskarżonym orzeczeniu znalazło się błędne pouczenie o środkach zaskarżenia, wskazujące że zgodnie z art. 80 ustawy o gospodarce nieruchomościami strona niezadowolona z rozstrzygnięcia może wnieść od niego sprzeciw w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia, co jest równoznaczne z żądaniem przekazania sprawy do sądu powszechnego. W związku z powyższym pouczeniem Spółdzielnia złożyła do sądu powszechnego stosowny sprzeciw. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Sąd Rejonowy [...] odrzucił pozew S. B. [...] wskazując w treści uzasadnienia na brak właściwości sądów powszechnych do orzekania w tego typu sprawach. Skarżąca wskazała, że z ostrożności prawnej od powyższego orzeczenia Sądu Rejonowego złożyła zażalenia. Jednakże dopiero pełnomocnik zawodowy, który w dniu [...] grudnia 2012 r. zapoznał się z aktami sądowymi sprawy, uświadomił stronie konieczność wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ppsa, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 ppsa). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). W pierwszej kolejności wskazać należy, że w ocenie Sądu skarżąca zachowała termin, o którym mowa w art. 87 § 1 ppsa, z uwagi na złożenie wniosku w ciągu 7 dni licząc, od dnia w którym ustała dla niego przyczyna uchybienia terminu, a więc dnia, w którym dowiedział się o konieczności złożenia skargi. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku podkreślić należy, iż w orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1998 r. sygn. akt III SA 7432/98). Warunkiem dopuszczalności przywrócenia stronie terminu do dokonania czynności procesowej, jest zatem uprawdopodobnienie przez stronę, że mimo całej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie, to znaczy, że zachodziły przeszkody od niej niezależne (zewnętrzne) oraz istniejące przez cały czas biegu terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej (wyrok NSA z dnia 13 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1656/97). Nawet lekkie niedbalstwo wyklucza zatem możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. W ocenie Sądu w złożony w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny, gdyż strona nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim wskazać należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w dniu [...] czerwca 2011 r. wydało w sprawie orzeczenie nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego aktualizacji wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w [...], z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku skarżącej. W orzeczeniu tym znalazło się pouczenie o przysługujących środkach zaskarżenia do sądu powszechnego. Strona działała zatem w błędnym, ale uzasadnionym okolicznościami sprawy przeświadczeniu, iż orzeczenie to nie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W konsekwencji Spółdzielnia zamiast złożyć skargę do sądu administracyjnego, wystąpiła do sądu powszechnego. W efekcie tych działań Sąd Rejonowy [...] postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. sygn. akt [...] odrzucił pozew Spółdzielni [...] w [...] wskazując w treści uzasadnienia, że w sprawie nie zapadło orzeczenie merytoryczna, od którego przysługuje prawo złożenia sprzeciwu i przeniesienia postępowania na drogę postępowania cywilnego. Jak wynika z treści pisma pełnomocnika skarżącego z dnia 6 marca 2013 r., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w [...] sygn. akt [...] oddalił zażalenie Spółdzielni na powyższe postanowienie. Powyższe okoliczności przemawiają również w ocenie Sądu za tym, że w rozpatrywanej sprawie zachodzą szczególne (wyjątkowe) okoliczności uzasadniające przywrócenie terminu do dokonania czynności, po upływie roku od uchybionego terminu (art. 87 § 5 ppsa). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 86 § 1 ustawy ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.