I SA/Wa 2781/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Dariusz Pirogowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi W. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na rzecz skarżącej W. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2013 r. nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy własną decyzję z [...] czerwca 2013 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w K. z [...] lipca 1976 r. nr [...] o przejęciu na własność państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego własność S. i H. małż. B. za spłaty pieniężne. Powyższa decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z [...] lipca 1976 r. Naczelnik Gminy w K., działając na podstawie art. 28 i art. 31 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. - o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118), orzekł o przejęciu na własność Państwa za spłaty pieniężne gospodarstwa rolnego bez budynków o pow. [...] ha (w tym udziału we wspólnocie wsi [...] - [...]ha), położonego we wsi [...] gmina [...], stanowiącego wspólność ustawową S. i H. małż. B. Ustalił wartość przejmowanego gospodarstwa na kwotę [...] złotych, od której odliczył zadłużenie wobec Państwa mające związek z przejętymi nieruchomościami w wysokości [...] złotych, w tym: należność w Banku Spółdzielczym w K. [...] złotych, a w Urzędzie Gminy w K. [...] złotych. W komparycji decyzji Naczelnik Gminy wskazał, że przejęcie gospodarstwa nastąpiło w efekcie rozpoznania złożonego w tym względzie wniosku ww. małżonków. Pismem z 30 listopada 2012 r. W. J. – będąca jednym z następców prawnych S. B., co potwierdzone zostało postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z [...] listopada 2007 r., sygn. akt [...] - wystąpiła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w K., która w jej ocenie wydana została bez podstawy prawnej jak też z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Zdaniem wnioskodawczyni S. B. wnioskował wyłącznie o przejęcie części nieruchomości gruntowej wchodzącej w skład gospodarstwa rolnego tj. działki nr [...] (całość gospodarstwa obejmowała poza udziałem we wspólnocie gruntowej wsi [...] działki nr [...],[...],[...] i [...]). Wywodziła także, że w efekcie podjętego rozstrzygnięcia doszło do naruszenia zasady superficies solo cedit, a to poprzez oderwanie własności budynków posadowionych na działkach nr [...] i [...] (które to budynki pozostać miały własnością rolników) od własności przejętych gruntów. Wskazywała ponadto na brak zgody na przekazanie nieruchomości wyrażonej przez H.B., czego wymagał art. 3 ust. 1ustawy z dnia 29 maja 1974 r. W następstwie przeprowadzonego postępowania nadzorczego, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2013 r. odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w K., że przy jej wydawaniu nie naruszono w sposób rażący prawa, jak też nie jest ona obarczona żadną inną wadą prawną wymienioną w art. 156 § 1 k.p.a. Przywołując treść art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. Minister wskazywał, że nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogły być przejęte odpłatnie na własność Państwa na wniosek rolnika, jeżeli nie spełniał on warunków do uzyskania renty określonych w ustawie. Z kolei ust. 2 tego artykułu stanowił, że przejęcie przez Państwo części nieruchomości mogło nastąpić, jeżeli na pozostałej części gospodarstwa można było nadal prowadzić towarową produkcję rolną. W ocenie Ministra w dacie wydania kontrolowanej decyzji małżonkowie B. nie spełniali warunku uzyskania renty dotyczącego wieku rolników, określonego w art. 9 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, a z akt nie wynika również by byli oni zaliczeni do jednej z grup inwalidów. W aktach sprawy znajduje się także wniosek S. B. z [...] lutego 1976 r., określający przybliżoną wielkość gospodarstwa, co jednoznacznie wskazuje, że jego wolą było przekazanie na własność państwa wszystkich gruntów rolnych, a tym samym argument inicjatorki postępowania nadzorczego o chęci przekazania przez niego jedynie działki nr [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu nie jest zasadny również zarzut naruszenie zasady superficies solo cedit, gdyż ustawa o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne przewidywała konstrukcję prawną wedle której rolnik przekazujący gospodarstwo rolne mógł zatrzymać budynki, które stają się odrębnym od gruntu przedmiotem własności z chwilą przejęcia własności nieruchomości. Minister wywodził przy tym, że na gruncie rozpoznawanej sprawy przejęcie gospodarstwa bez budynków należy w istocie traktować jako przejęcie jego części, stosownie do art. 28 ust. 2 powołanej ustawy. Odnosząc się zaś do kwestii zgody na przekazanie nieruchomości przez drugiego z małżonków, Minister zauważył, że przepisy ustawy nie wskazują żadnej szczególnej formy w jakiej zgoda taka ma być wyrażona. W treści wniosku o przekazanie gospodarstwa, S. B. powołał się zaś na uzgodnienie kwestii przekazania gospodarstwa z żoną i dziećmi. Poza tym decyzja skierowana została do obojga małżonków, a sama H. B. nie czyniła starań zmierzających do eliminacji tego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. To w ocenie Ministra oznacza, że przejęcie gospodarstwa rolnego przez Państwo było zgodne z wolą małżonków. Niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem W. J. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] września 2013 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2013 r., podtrzymując podniesioną w nim argumentację. Na powyższą decyzję W. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej naruszenie prawa materialnego i procesowego, a w szczególności nieprawidłowo ustalonym stanie faktycznym sprawy i przy zignorowaniu większości podnoszonych przez stronę wniosków. W obszernym uzasadnieniu skargi wywodziła ona, że wbrew stanowisku Ministra istniały podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w K. z [...] lipca 1976 r. z powodu rażącego naruszenia prawa do jakiego doszło przy jej wydawaniu oraz jej niewykonalności. W jej ocenie małżonkowie B. nie złożyli wniosku, o którym mowa w decyzji Naczelnika Gminy w K. i nie zamierzali ubiegać się o jakiekolwiek świadczenia rentowe. Z decyzji tej nie wynika także, by organ przeprowadził wówczas postępowanie w sprawie ustalenia czy małżonkowie mieli uprawnienia rentowe. Ponadto jej zdaniem postępowanie w sprawie powinno odbyć się w trybie ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 70), na co skazywała treść podania S. B., a nie ustawy o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne. Sama decyzja Naczelnika Gminy w K. wydana została wbrew zakazom zawartym w art. 3 i art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r; nie określono w niej przedmiotu postępowania (ponieważ nie wskazano nieruchomości zgodnie z ich oznaczeniami w ewidencji gruntów); nie zawierała ona także zapisu, że wchodzące w skład przejmowanego gospodarstwa budynki stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności - co skutkowało jej niewykonalnością, ponieważ nie można było jednocześnie przejąć gruntu pod budynkami i pozostawić własność budynków przy dotychczasowych właścicielach nie naruszając zasady superficies solo cedit. Zdaniem skarżącej Minister nie wyjaśnił czy wniosek, na który powołuje się Naczelnik Gminy w K. został przez S. i H. małż. B. fatycznie złożony, nie przeprowadził także analiza czy zostały w ogóle spełnione przesłanki do przejęcia przedmiotowego gospodarstwa w trybie ustawy z 1974 r., jak również nie dokonał oceny czy Naczelnik Gminy w K. był organem właściwym do ustalenia wartości przejmowanego gospodarstwa rolnego. Ponadto stwierdzając, że decyzja Naczelnika Gminy w K. została doręczona małż. B. Minister błędnie ustalił stan faktyczny sprawy oraz nie dokonał właściwej oceny poprawności tego doręczenia. W tym kontekście skarżąca wskazywała, że podpis znajdujący się na zwrotnym potwierdzeniu tej decyzji prawdopodobnie nie jest podpisem należącym do osób pełnoletnich zamieszkujących z H. B. Zarzuciła także Ministrowi, że nie ustalił wszystkich stron postępowania oraz nie powiadomił ich o prowadzonym postępowaniu. W oparciu o tak sformułowane i uzasadnione zarzuty wniosła ona o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2013 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W uzupełnieniu skargi przy piśmie z [...] maja 2014 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu na okoliczność spłaty zadłużenia w Banku [...] w dniu [...] kwietnia 1976 r. z dokumentu w postaci uwierzytelnionego dowodu wpłaty, a także dowodu z uwierzytelnionych dokumentów zawierających podpisy małżonków B. i osób z nimi zamieszkujących na okoliczność, że podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji Naczelnika Gminy w K., nie należy do żadnej z tych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją prowadzone było w trybie nadzwyczajnym przewidzianym w art. 156 § 1 i n. k.p.a. , a jego przedmiotem była decyzja Naczelnika Gminy w K. z [...] lipca 1976 r, orzekająca o przejęciu na własność Państwa za spłaty gospodarstwa rolnego S. i H. małżonków B., położonego we wsi [...] o pow. [...] ha, z wyłączeniem budynków posadowionych na przejmowanych gruntach. Istotą tego rodzaju postępowania jest zbadanie czy wydana w postępowaniu zwykłym decyzji dotknięta jest w sposób oczywisty przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym nie rozstrzyga się więc ponownie istoty sprawy (tu kwestii przejęcia nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego na rzecz Państwa), ale jedynie ocenia legalność wydanego rozstrzygnięcia, na gruncie obowiązujących w dacie jego wydawania przepisów, w kontekście ustalonego wówczas przez organy stanu faktycznego. Materialnoprawną podstawą ww. decyzji stanowił art. 28 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. – o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. nr 21, poz. 118), który w ust. 1 stanowił, że nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego mogą być na wniosek rolnika przejęte na własność Państwa w całości lub części za spłaty pieniężne, jeżeli rolnik nie spełnia warunków do uzyskania renty. W myśl ust. 2 tego artykułu przejęcie przez Państwo części nieruchomości mogło nastąpić, jeżeli na pozostałej części gospodarstwa można nadal prowadzić towarową produkcję rolną. Przy czym w przypadku gdy nieruchomości wchodzące w skład gospodarstwa rolnego stanowiły współwłasność małżonków lub objęte były wspólnością ustawową (a z taka sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie) przekazanie ich na własność Państwa mogło nastąpić tylko za zgoda obojga małżonków, o czym stanowił z kolei art. 3 ust. 1 powołanej ustawy. W efekcie przeprowadzonego postępowania nadzorczego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi ocenił, że wydana na podstawie tych przepisów decyzja Naczelnika Gminy w K. nie jest ona obarczona żadną z kwalifikowanych wad prawnych, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., a zwłaszcza wadą rażącego naruszenia prawa, wskazaną w pkt 2 § 1 wymienionego artykułu. Ze stanowiskiem tym jednak nie sposób się zgodzić. Przede wszystkim fundamentalne znaczenie dla oceny legalności kontrolowanej decyzji miało zbadanie, czy w świetle ww. ustawy, jak też szerzej obowiązującego w dacie jej podejmowania sytemu prawnego dopuszczalne było przejęcie przez Państwo własności gruntowych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, przy jednoczesnym pozostawieniu przy rolnikach jako przedmiotu odrębnej własności posadowionych na nich budynków – a do takiego ukształtowania stosunków własnościowych miała prowadzić decyzja Naczelnika Gminy w K. Przywoływana ustawa nie zawiera własnej definicji pojęcia "nieruchomości", zatem jego zdekodowania, a w dalszej kolejności interpretacji art. 28 tej ustawy należy dokonywać przez pryzmat uregulowań zawartych w kodeksie cywilnym. Zgodnie zaś z art. 46 § 1 k.c. nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z kolei w myśl ustanowionej w art. 48 k.c. zasady superficies solo cedit (do której nawiązywała skarżąca zarówno w skardze jak i na etapie całego postępowania nadzorczego) budynki trwale związane z gruntem są, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie, jego częścią składową. Tym samym o ile przepisy rangi ustawowej nie przewidują sytuacji, w której jako tzw. nieruchomości budynkowe, o których mowa w art. 46 § 1 k.c., stanowić mogą przedmiot odrębnej od gruntu własności, wszelkie zmiany własnościowe obejmujące grunt, na którym budynki są posadowione odnoszą skutek także do tych budynków, jako części składowej gruntu. Innymi słowy co do zasady dzielą one los prawny nieruchomości. Przepisy ustawy z 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne, ani inne przepisy rangi ustawowej obowiązujące w dacie wydania przez Naczelnika Gminy w K. kontrolowanej decyzji, nie przewidywały by w przypadku przekazywania nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego za spłaty możliwe było pozostawienie przy rolniku budynków posadowionych na przekazywanym gruncie jako przedmiotu odrębnej od gruntu własności. Taka konstrukcja prawna w omawianej ustawie zastrzeżona była wyłącznie do gospodarstw rolnych przekazywanych na własność Państwa w zamian za rentę, o czym stanowi art. 11 ust. 1 i art. 33 ust. 3 tej ustawy. W tej sytuacji ewentualne orzeczenie o przejęciu części nieruchomości, na zasadach określonych w art. 28 ust. 2 powołanej ustawy, odnosić się mogło jedynie do sytuacji, w której cześć nieruchomości (a więc grunt wraz z jego częściami składowymi) zostaje przekazana na własność Państwa, a pozostała część tak rozumianej nieruchomości pozostaje przy dotychczasowych właścicielach. Okoliczności tej zdaje się nie dostrzegać organ nadzoru błędnie przyjmując, że zastosowanie konstrukcji prawnej, o której mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. było dopuszczalne także na gruncie sprawy rozstrzygniętej decyzją z [...] lipca 1976 r. W konsekwencji czego w sposób nieuprawniony okolicznościami faktycznymi i prawnymi sprawy uznał on, że przy przejmowaniu nieruchomości wchodzących w skład gospodarstwa rolnego małżonków B. nie doszło do naruszenia wspomnianej wyżej zasady. W efekcie powyższego uszło także uwadze Ministra, że decyzja Naczelnika Gminy K. kreowała stosunki własnościowe na objętej jej rozstrzygnięciem nieruchomości w sposób sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym i w tym zakresie w istocie wydana ona została bez podstawy prawnej, a w konsekwencji powyższego była także prawnie niewykonalna. Niewykonalność ta związana była zaś z niemożnością zastosowania się do dyspozycji rozstrzygnięcia w niej zawartego z uwagi na istniejący w obowiązującym prawie zakaz ustanawiania jako przedmiotu odrębnej własności części składowej rzeczy (por. art. 47 § 1 k.c.). Tego rodzaju niewykonalność decyzji natomiast, jak przyjmuje się w orzecznictwie mieści się z kolei w przesłance z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z 17 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 1101/10 Lex nr 992474). W tym stanie rzeczy odmowa przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi stwierdzenia nieważności ww. decyzji, w sytuacji, gdy w sposób oczywisty obarczona ona była wskazanymi kwalifikowanymi wadami prawnymi, narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. To zaś oznacza, że wydana w tym przedmiocie przez Ministra decyzja z [...] czerwca 2013 r. jak też utrzymująca ją w mocy zaskarżona decyzja już z tego tylko względu są wadliwe i nie mogą się ostać. Niezależnie od powyższego Sąd podziela także argumentację skargi, iż w świetle zgromadzonych w aktach archiwalnych dokumentów nie sposób przyjąć, że przejęcie nieruchomości nastąpiło za zgodą współmałżonki wnioskującego o to rolnika (tj. H.B.), co warunkowało w świetle art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. możliwość przekazania nieruchomości na własność Państwa. Wprawdzie rację ma Minister, że przepisy powołanej ustawy nie ustanawiają szczególnej formy w jakiej zgoda ta ma być wyrażona, niemniej nie sposób przyjąć, że może ją zastąpić oświadczenie rolnik występującego z wnioskiem czy domniemanie zgody wywodzone z braku działań tego małżonka zmierzających do podważenia decyzji. Skoro zatem zgoda taka, za wyjątkiem sytuacji opisanej w ust. 2 art. 3 powołanej ustawy (która w realiach rozpoznawanej sprawy nie zachodzi), stanowi warunek sine qua non przekazania gospodarstwa, o czym świadczy użycie w redakcji ww. przepisu zwrotu "tylko za zgodą obojga małżonków", to nie budzi wątpliwości Sądu, że złożone w tym względzie przez małżonka rolnika oświadczenie woli musi pochodzić bezpośrednio od niego i winno być zakomunikowane organowi w sposób jednoznaczny przed wydaniem decyzji, a nie ex post i to w sposób dorozumiany. Tymczasem z akt nie wynika by tego rodzaju oświadczenie H. B. kiedykolwiek składała. A to oznacza, że kontrolowana w postępowaniu nadzorczym decyzja wydana została także z rażącym naruszeniem art. 3 ust. 1 ww. ustawy, co również prowadzić powinno do eliminacji tej decyzji ze skutkiem ex tunc, o ile w sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka opisana w art. 156 § 2 k.p.a. Nie ma natomiast racji skarżąca, że ewentualne przejęcie nieruchomości małżonków B., w związku ze złożonym przez S. B. wnioskiem, mogło być zrealizowane wyłącznie na gruncie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 17, poz. 70). Wywłaszczenie nieruchomości odbywa się wszak na wniosek ściśle określonych podmiotów w celu realizacji przez nie zadań i celów publicznych, a nie na wniosek właścicieli nieruchomości zainteresowanych ich zbyciem. Z tego względu formułowane w tym względzie zarzuty skargi uznać należy za całkowicie chybione. Nie jest także trafny zarzut braku zbadania przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi właściwości Naczelnika Gminy do orzekania w sprawie. W tym zakresie bowiem Minister, wbrew temu co twierdzi skarżąca, dokonał analizy obowiązujących przepisów i prawidłowo wskazał w uzasadnieniu swojej decyzji z [...] czerwca 2013 r. na wynikającą z art.31 ust. 1 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. właściwość naczelnika gminy do władczego załatwiania tego rodzaju spraw. Bez znaczenie dla oceny legalności kontrolowanej w nadzorze decyzji, a w dalszej kolejności poprawności stanowiska Ministra wyrażonego w zaskarżonych decyzjach, pozostaje także brak oznaczenia geodezyjnego przejmowanych nieruchomości. W sytuacji bowiem, w której w sentencji decyzji określono areał przejmowanych nieruchomości, miejsce ich położenia i osoby właścicieli istnieje realna możliwość ich identyfikacji, a w konsekwencji także wykonania decyzji (o ile nie byłaby ona obarczona innymi wadami). Wyjaśnić jednocześnie należy, że wniosek dowodowy strony, zawarty w piśmie procesowym z 19 maja 2014 r., nie mógł zostać uwzględniony, gdyż zakres wnioskowanego postępowania dowodowego i okoliczności jakie za pośrednictwem wykazanych w piśmie dowodów miałby stwierdzać Sąd, wykracza poza określony w art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. zakres uzupełniającego postępowania dowodowego, jakie może być przeprowadzone przed sądem administracyjnym. Z tego względu powyższy wniosek został oddalony (vide protokół z rozprawy). Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ, uwzględni ocenę prawną sformułowaną w niniejszym wyroku i ustali jakie skutki prawne wywołała decyzja Naczelnika Gminy w K. z [...] lipca 1976 r., a następnie dokona ich oceny w aspekcie negatywnej przesłanki z art. 156 § 2 in fine k.p.a i w zależności od poczynionych w tym zakresie ustaleń podejmie stosowne rozstrzygnięcie, którego treści skład orzekający obecnie nie przesądza.