I SA/Wa 2789/19

WyrokWSA w Warszawie2020-04-24

Skład orzekający: Magdalena Durzyńska, Anna Wesołowska, Dorota Apostolidis

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy Prezydent miasta, który nie wykonał prawomocnego wyroku zobowiązującego go do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego, podlega karze grzywny, stwierdzeniu rażącego naruszenia prawa oraz przyznaniu sumy pieniężnej na rzecz skarżących?
Ratio decidendi
Sąd uznał skargę za zasadną, stwierdzając, że Prezydent miasta pozostawał w bezczynności w wykonaniu prawomocnego wyroku zobowiązującego go do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. W związku z tym, wymierzył Prezydentowi grzywnę, stwierdził rażące naruszenie prawa przez bezczynność oraz przyznał skarżącym sumy pieniężne, uznając je za adekwatne do okresu zwłoki.
Stan faktyczny
Skarżący wnieśli skargę na niewykonanie przez Prezydenta miasta wyroku WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r., który zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego. Pomimo doręczenia organowi akt i prawomocnego wyroku w dniu 18 kwietnia 2019 r. i upływu terminu trzech miesięcy, organ nie wydał decyzji. Skarżący wezwali organ do wykonania wyroku, a następnie wnieśli skargę, domagając się wymierzenia grzywny, stwierdzenia rażącego naruszenia prawa, przyznania sumy pieniężnej i zwrotu kosztów.
Rozstrzygnięcie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 złotych, stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, przyznał od Prezydenta [...] na rzecz każdego ze skarżących sumę pieniężną w kwocie po 1000 złotych oraz zasądził od Prezydenta [...] na rzecz skarżących solidarnie kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędziowie: WSA Anna Wesołowska WSA Dorota Apostolidis (spr.) po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. S. i A. S. w przedmiocie niewykonania przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 271/18 1. wymierza Prezydentowi [...] grzywnę w wysokości 2000 (dwa tysiące) złotych; 2. stwierdza, że bezczynność organu w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznaje od Prezydenta [...] na rzecz każdego ze skarżących – M. S. i A. S. sumę pieniężną w kwocie po 1000 (jeden tysiąc) złotych; 4. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżących M. S. i A. S. solidarnie kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia [...] listopada 2019 r. M. S. i A. S. (dalej jako: skarżący), wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niewykonanie przez Prezydenta [...] wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2018 r., sygn. akt I SAB/Wa 271/18. Wyrokiem tym Sąd zobowiązał Prezydenta [...] (dalej jako: organ/Prezydent) do rozpoznania w terminie trzech miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, złożonego trybie art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r., poz. 2147 ze zm.), wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...]. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Akta te wraz z odpisem prawomocnego wyroku doręczone zostały zaś organowi [...] kwietnia 2019r. W związku niepodejmowaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, skarżący pismem z [...] kwietnia 2019 r. wezwali Prezydenta [...] do wykonania prawomocnego wyroku z [...] grudnia 2018 r., a następnie wnieśli opisaną na wstępie skargę, w której domagają się: 1. wymierzenia Prezydentowi [...] grzywny w maksymalnej ustawowej wysokości; 2. stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. przyznania na rzecz skarżących od organu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości; 4. zasądzenia zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi wskazano, że pomimo wezwań do wykonania wyroku przez organ, Prezydent nie wydał decyzji w sprawie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że pismem z dnia [...] grudnia 2019r. zlecono rozliczenie geodezyjne przedmiotowej nieruchomości, o czym został poinformowany pełnomocnik stron. Ponadto podniesiono, że akta sprawy na skutek ponagleń i skarg wnoszonych przez strony, pozostają w długotrwałym posiadaniu organów nadrzędnych i sądów administracyjnych, znacząco utrudnia rozpoznawanie spraw gdyż nie jest możliwym prowadzenie przedmiotowych postępowań wyłącznie w oparciu o akta zastępcze. Podkreślono również, że o kolejności rozpatrzenia spraw nie może decydować wyłącznie aktywność procesowa strony i ilość składanych skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga jest zasadna. Przedmiotowa skarga wniesiona została w trybie art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r., poz. 2325), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a." Przepis ten w § 1 stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Grzywnę, o której mowa w tym przepisie, stosownie do § 6 art. 154 p.p.s.a., wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, na podstawie odrębnych przepisów. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2 art. 154). Uwzględniając skargę sąd, w myśl § 7 art. 154 p.p.s.a., może ponadto przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I SAB/Wa 271/18 zobowiązał Prezydenta [...] do rozpoznania wniosku o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego do gruntu położonego w [...] przy ul. [...] ozn. hip. [...] - w terminie trzech miesięcy od zwrotu akt administracyjnych wraz z prawomocnym wyrokiem. Akta sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu wpłynęły do organu w dniu [...] kwietnia 2019r. i od tej daty, zgodnie z art. 286 § 2 p.p.s.a., rozpoczął swój bieg wyznaczony wyrokiem termin w jakim sprawa, w której organ pozostawał bezczyny, winna być rozpoznana. W konsekwencji upłynął on [...] lipca 2019 r. Niekwestionowaną okolicznością jest przy tym, że do dnia wydania niniejszego orzeczenia, mimo uprzedniego wezwania przez stronę do wykonania powyższego wyroku, organ ów zawisłej przed nim sprawy administracyjnej nie rozstrzygnął. Oznacza to, że od prawie roku pozostaje przy wykonywaniu powyższego wyroku w stanie bezczynności, która w tych okolicznościach przybiera postać kwalifikowaną, a więc rażąco narusza prawo, w tym przede wszystkim narusza w ten sposób przepisy art. 153 p.p.s.a. i art. 286 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 12 k.p.a. Nie sposób bowiem usprawiedliwić tak znacznej zwłoki w wykonaniu prawomocnego wyroku skomplikowanym charakterem zawisłej przed nim sprawy administracyjnej, czy ilością analogicznych spraw rozpoznawanych przez organ. To z kolei czyni zasadnym żądanie wymierzenia organowi z tytułu niewykonywania prawomocnego wyroku grzywny. Uzasadnia także nałożenie nań dodatkowej sankcji w postaci przyznania na rzecz każdego ze skarżących od organu sumy pieniężnej, aczkolwiek w niższej od oczekiwanej przez nich wysokości. Skarżący bowiem żądali ustalenia jej na maksymalnym ustawowym poziomie na rzecz każdego z nich, który to wymiar byłby w ocenie Sądu niewspółmierny do okresu zaistniałej zwłoki w wykonaniu wspomnianego wyroku, jak też okresu jaki upłynął od zwrotu organowi akt po prawomocnym rozpoznaniu sprawy I SAB/Wa 271/18. Za adekwatną w takich okolicznościach faktycznych Sąd uznał natomiast sumę pieniężną w wymiarze 1.000 złotych na rzecz każdego ze skarżących. Ten jej wymiar, w powiązaniu z grzywną w wysokości 2.000 złotych winien przy tym skłonić organ do zaniechania dalszego naruszania prawa i rozpoznania sprawy przed nim zawisłej, bez konieczności występowania przez stronę ubiegającą się o odszkodowanie z kolejną przewidzianą w art. 154 p.p.s.a skargą. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 154 § 1 i 7 w zw. z art. 154 § 6 oraz art. 154 § 2 zd. drugie p.p.s.a. orzekł jak w punktach 1-3 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego (pkt 4 sentencji) orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło