I SA/Wa 284/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska /spr./ Sędziowie WSA Monika Nowicka Asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2005 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję [...] Inspektora [...] w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Państwowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] października 2003 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. I SA/Wa 284/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r., nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektorat Sanitarny w W. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z dnia [...] października 2003 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia u S. P. choroby zawodowej spowodowanej [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), Państwowy Inspektor Sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej lub braku podstaw do jej stwierdzenia na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego pracownika. Nadmienić należy, że w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji, przy wydawaniu decyzji, oparł się m.in. na treści orzeczenia lekarskiego z dnia [...] września 2003 r. nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej w którym ustalono, że badanie audiometryczne zostało wykonane u S. P. w roku 2002, czyli po upływie 10 lat od zakończenia ekspozycji na [...], a zatem brak jest podstaw do rozpoznania u niego zawodowego uszkodzenia słuchu. W przypadku tego rodzaju choroby zawodowej okres w którym wystąpienie udokumentowanych objawów upoważnia do jej rozpoznania, wynosi 2 lata po zaprzestaniu pracy w warunkach narażenia na [...]. Państwowy Wojewódzki Inspektorat Sanitarny w W. w decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. również powołał się na wskazane wyżej orzeczenie lekarskie. Organ stwierdził ponadto, że rozpoznawanie chorób zawodowych leży wyłącznie w gestii upoważnionych do orzekania w sprawach chorób zawodowych jednostek organizacyjnych służby zdrowia, a lekarze orzecznicy wskazując, iż S. P. pracował w warunkach narażających go na ponadnormatywne wartości [...] oraz oddziaływanie czynników chemicznych przy uwzględnieniu ścisłych kryteriów dotyczących rozpoznania chorób zawodowych, nie potwierdzili zawodowej etiologii występujących u niego schorzeń. Skargę na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektoratu Sanitarnego w W. z dnia [...] grudnia 2003 r. złożyła do Sądu I. P., spadkobierczyni jej zmarłego męża, nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, iż badania audiometryczne z lat 1992 – 1994 nie nadają się do rzetelnej oceny. Skarżąca podnosi, iż nie jest prawdą, że ostatnie takie badanie zostało wykonane w roku 2002, jak również, że upłynęło 10 lat od zakończenia ekspozycji na [...]. Wskazuje również, że o możliwości uzyskania renty jej mąż dowiedział się już po przejściu na emeryturę i wtedy podjął starania o przyznanie mu dodatku. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektorat Sanitarny w W. wniósł o jej oddalenie. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu, organy administracji orzekające w sprawach chorób zawodowych winny stosować się do kryteriów orzeczniczych ustanowionych przez ustawodawcę. Wbrew twierdzeniom skarżącej, jednostki orzecznicze nigdy nie kwestionowały występowania u S. P. wielu poważnych schorzeń, negowały jedynie ich związek z wykonywaną pracą zawodową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga, aczkolwiek z innych powodów niż podano w skardze, zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa dającym podstawy do wznowienia postępowania. Organy administracji obydwóch instancji nie powiadomiły o toczącym się postępowaniu z naruszeniem art.10 § 1 i 28 kpa, D. i J. P., choć następstwo prawne tych osób po zmarłym S. P. było znane organom w dacie wydawania decyzji. Powyższe naruszenie prawa, jako dające podstawę do wznowienia postępowania w myśl art. 145 § 1 pkt.4 kpa stanowi przesłankę, o której mówi art.145 §1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Rozpoznając ponownie sprawę organ winien rozpoznać ją z udziałem wszystkich stron, którym powinien zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania /art.10 kpa /, jak również poinformować o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego /art.9 kpa /. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w wyroku na podstawie art.145 §1 pkt. 1 lit. b i art.152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.