I SA/Wa 2875/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anna Wesołowska, Sędziowie: sędzia WSA Elżbieta Lenart, sędzia WSA Dariusz Pirogowicz (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lipca 2021 r. sprawy ze skargi Miasta [...][...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej własną decyzją z [...] lutego 2019 r. nr [...], wniesionych przez Prezydenta [...] i K. S., decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] orzekło o niedopuszczalności wniosku Prezydenta [...] (pkt 1) oraz utrzymaniu w mocy decyzji z [...] lutego 2019 r. (pkt 2 ) Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] kwietnia 2007 r., orzekł o ustanowieniu w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. - o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279) przywoływanego dalej jako "dekret", na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do udziału wynoszącego [...] części zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 przy ul. [...] w [...], oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], a także niezabudowanego gruntu pod tym samym adresem o pow. [...] m2, oznaczonego jako działka nr [...] z obrębu [...], uregulowanego w księdze wieczystej nr [...], na rzecz: B. C. i B. K. vel. C. (w stosownych udziałach) za czynszem symbolicznym (pkt 1 i 2). W punkcie 3 natomiast odmówił ustanowienia tego prawa na rzecz ww. w udziale wynoszącym [...] części do gruntu stanowiącego działkę nr [...]. W następstwie rozpoznania wniosków A. W., B. M., M. P. i M. G. oraz D. G., Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 155 k.p.a., zmienił swoją decyzję z [...] listopada 2006 r. w zakresie jej punktów 1 i 2 w ten sposób, że ustanowił prawo użytkowania wieczystego do udziału [...] części zabudowanego gruntu działki nr [...] oraz do udziału niezabudowanego gruntu działki nr [...] na rzecz na rzecz A. W., B. M., M. P., M. G. oraz D. G. w stosownych udziałach i ustalił z tego tytułu opłatę symboliczną. Pismem z [...] marca 2018 r. Prezydent [...] wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] listopada 2015 r., jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 155 k.p.a. W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego Kolegium wszczęło z urzędu w tym przedmiocie postępowanie, a po jego przeprowadzeniu decyzją z [...] lutego 2019 r., orzekło o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r., nie dopatrując się by była ona obarczona wadą rażącego naruszenia prawa. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiła K. S. podnosząc, że poczynione przez organ ustalenia w zakresie budynku nie są prawidłowe, gdyż w znaczącej części został on wybudowany po 1945 r. Miasto [...] wniosło natomiast na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, która w tym stanie rzeczy - stosownie do art. 54a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej; "p.p.s.a." – podlegała rozpoznaniu jak wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po rozpoznaniu tych wniosków Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] października 2020 r. w punkcie 1. orzekło o uznaniu na podstawie art. 134 k.p.a. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Prezydenta [...] za niedopuszczalny; a w punkcie 2. o utrzymaniu w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., własnej decyzji z [...] lutego 2019 r. Uzasadniając przyczyny uznania środka zaskarżenia wniesionego w imieniu [...] za niedopuszczalny, Kolegium wywodziło, że w sprawie, w której organ jednostki samorządu terytorialnego wydawał decyzję jako organ pierwszej instancji w toku postępowania administracyjnego, rola jednostki samorządu terytorialnego skończyła się z chwilą wydania decyzji. W efekcie jednostka ta nie ma legitymacji do ewentualnego udziału w postępowaniu odwoławczym, ani inicjowania postępowania w trybach nadzwyczajnych lub udziału w nich w przypadku zainicjowania postępowania nadzwyczajnego przez uprawniony podmiot - nawet, jeśli przedmiot tamtych postępowań dotyczy jej praw właścicielskich. Odnosząc się natomiast do merytorycznych aspektów sprawy, w związku ze skutecznie złożonym przez K. S. wnioskiem o ponowne jej rozpatrzenie, stanęło na stanowisku, że wprawdzie przy podejmowaniu przez Prezydenta [...] decyzji zmieniającej z [...] listopada 2015 r. doszło do naruszenia prawa, to nie można uznać, aby naruszenie to było rażące. Zauważało wprawdzie, że jakkolwiek zmiana decyzji związanej, jaką niewątpliwie jest decyzja ustanawiająca prawo użytkowania wieczystego w trybie przepisów dekretu, nie może mieć miejsca w trybie art. 155 k.p.a., to w efekcie wydania tej decyzji doprowadzono do sytuacji, w której użytkowanie wieczyste zaczęło przysługiwało osobom uprawnionym - a więc następcom prawnym osób, na rzecz których ustanowiono prawo użytkowania wieczystego i które mają przecież roszczenie wobec Prezydenta [...] o zawarcie cywilnoprawnej umowy użytkowania wieczystego gruntu, o którym mowa jest w badanej decyzji. Decyzja ta nie wywołała zatem niemożliwych do zaakceptowania skutków społeczno-gospodarczych. Przeciwnie, doprowadziła do ustanowienia prawidłowego katalogu podmiotów, którym, w świetle przepisów dekretu, przysługuje prawo użytkowania wieczystego wobec nieruchomości [...] położonej przy ul. [...]. Dlatego brak jest podstaw do stwierdzenie jej nieważność na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Odnosząc się zaś do argumentacji strony dotyczącej nieistnienia budynku przy ul. [...] zwracało uwagę, że formułowane na tym tle zarzuty nie mogą znaleźć zastosowania w tym postępowaniu, bowiem decyzja zmieniająca Prezydenta [...] rozstrzygnięć w zakresie budynku nie zawierała. Na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2020 r. Miasto [...] wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując ją w całości i zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procesowego, tj: 1.art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28, 29 i 30 § 4 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez skierowanie zaskarżonej decyzji do osoby zmarłej (tj. J. J., który zmarł [...] grudnia 2010 r.), co skutkuje nieważnością decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, 2. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez uznanie, że decyzja Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r. ( w treści zarzutu omyłkowo oznaczono jej nr i datę wydania jako "[...] z [...] lutego 2019 r."), została wydana zgodnie z przepisami prawa, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że została ona skierowana do osoby zmarłej, co powoduje że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, 3. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że decyzja Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r., którą zmieniono (w oparciu o art. 155 k.p.a.) pkt 1 i 2 decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2006 r. został wydana zgodnie z przepisami prawa, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4. art. 28 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a. poprzez przyjęcie, że miastu [...] nie przysługuje status strony w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w [...] w przedmiocie stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2015 r., z powodu wydania decyzji w I instancji w zwykłym postępowaniu administracyjnym przez Prezydenta [...], a tym samym uznanie wniosku (skargi) Prezydenta [...] z [...] marca 2019 r. o ponowne rozpoznanie sprawy za niedopuszczalny; 5. art. 138 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r., podczas gdy została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa, co powinno skutkować stwierdzeniem jej nieważności, 6. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na to, że organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, do czego był zobowiązany, przez co nie wykazał należytej dbałości o dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tym samym dokonał złej oceny dowodów, a w konsekwencji nie stwierdził nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta m[...] z [...] listopada 2015 r.; 7. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji niezgodnej z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej. Uzasadniając zarzut wadliwego stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego środka zaskarżenia, Miasto zwracało uwagę na zasadniczo odmienną sytuację jednostki samorządu terytorialnego jako strony w postępowaniu nieważnościowym w odniesieniu do sytuacji organu tej jednostki wówczas, gdy wydaje decyzję w postępowaniu zwyczajnym w pierwszej instancji. Podkreślało przy tym, że jako strona postepowania niewżnościowego jednostka samorządu terytorialnego nie ma możliwości działania w nim sferze imperium, a jej uprawnienia nie różnią się od uprawnień innych stron tego postepowania. W tym kontekście odwoływało się do poglądu wyrażonego w wyroku NSA z 7 maja 2015 r. I OSK 2188/13, wedle którego "jeżeli postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez organ gminy dotyczy interesu tej gminy chronionego przepisami prawa a opartego na jej uprawnieniach właścicielskich, zarazem zaś organ tej gminy nie uzyskał kompetencji władczych do działania na którymkolwiek etapie postępowania nieważnościowego, to tym samym hipotezę art. 28 k.p.a. odnieść należy do wskazanej gminy i uznać ją za stronę tego postępowania nadzwyczajnego, reprezentowaną przez wójta gminy, jeżeli tylko zostało ono wszczęte przez legitymowany podmiot. Konkludując, jednostka samorządu terytorialnego jest stroną postępowania nadzwyczajnego prowadzonego przez organ wyższego stopnia w przedmiocie decyzji ostatecznej organu tej jednostki, jeżeli postępowanie to dotyczy jej interesu prawnego i zostało wszczęte z inicjatywy legitymowanego podmiotu." Wskazywało także na przynależne jej uprawnienia właścicielskie i potrzebę ochrony interesów majątkowych miasta. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniosło o stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. skarga jest niezasadna. W pierwszej kolejności zauważyć wypada, że zaskarżona decyzja w swej treści zawiera dwa samodzielne rozstrzygnięcia: pierwsze - stwierdzające niedopuszczalność wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Miasto [...]; a drugie (zapadle w następstwie rozpoznania środka zaskarżenia złożonego przez K. S.) – rozstrzygające merytorycznie sprawę legalności decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r., zmieniającej w zakresie podmiotowym wydaną na gruncie art. 7 dekretu własną decyzję z [...] listopada 2006 r. Legitymacja Miasta do zaskarżenia tej decyzji obejmuje niewątpliwie tę jej część, w której przesądzono w sposób negatywnym o jego statusie w postępowaniu nadzorczym mającym za przedmiot decyzję zmieniającą Prezydenta [...]. W zakresie tej części decyzji Kolegium (ujętej w punkcie 1) [...] ma bowiem interes prawny, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., w jej kwestionowaniu. Nie ma natomiast w takich uwarunkowaniach interesu prawnego w kwestionowaniu merytorycznej części owej decyzji (ujętej w punkcie 2). Z tym jednak zastrzeżeniem, że możliwym byłoby uchylenie z jego skargi decyzji w całości (a więc również w zakresie jej punktu 2) o ile rozstrzygnięcie stwierdzające niedopuszczalność środka zaskarżenia decyzji okazałaby się prawnie wadliwe. To zaś ze względu na konieczność umożliwienie wszystkim stronom wnoszącym środek zaskarżenia rozpoznania sprawy jedną decyzją. Podstawową zasadą postępowania administracyjnego (określoną w art. 138 § 1 k.p.a.) jest wszak to, że wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku decyzji wydanej przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze) przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego, nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli bowiem ograniczyłby się do rozpoznania odwołania tylko jednej strony, to podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze, a w konsekwencji wyłączona jest w ogóle możliwość rozpoznania "drugiego", względnie innych dotychczas nie rozpoznanych pism procesowych (odwołań), pochodzących od innych stron tego postępowania. Oczywiście organ odwoławczy może zawrzeć w takiej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności. Dopuszczalna jest zatem – jak wskazuje się w orzecznictwie - sytuacja, w której organ II instancji w jednej decyzji zawrze rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowanie odwoławczego czy stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, dającego im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznaniu odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu pierwszej instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem, bądź ją uchyli i przekaże sprawę do ponownego rozpoznania (por. wyrok WSA w Poznaniu z 10 stycznia 2019 r. II SA/Po 1045/18, Lex nr 2610828). Podstawą rozstrzygnięcia Kolegium objętego punktem 1 decyzji, był art. 134 k.p.a., zgodnie z którym, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Regulacja ta znajduje zastosowanie do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, z mocy zawartego w art. 127 § 3 in fine k.p.a. odesłania do odpowiedniego stosowania do nich przepisów dotyczących odwołań. Istotą tego rodzaju rozstrzygnięcia jest formalne stwierdzenie, że odwołania (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) nie może być merytorycznie rozpoznany. Owa niedopuszczalność może wynikać z przyczyn przedmiotowych (np. braku aktu, od którego wniesiono środek zaskarżenia) bądź – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie – z przyczyn podmiotowych, gdy podmiot wnoszący środek zaskarżenia decyzji nie mająca legitymacji do jego wniesienia zgodnie z art. 28 k.p.a. Prawo do zaskarżenia wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji nadzorczej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r. Miasto [...] wywodzi z przysługujących mu uprawnień właścicielskich do nieruchomości, której dotyczyła badana przez Kolegium decyzja, a co za tym idzie potrzeby ochrony interesów majątkowych miasta, a ponadto z odrębnej pozycji jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu zwykłym (gdy jej organ wydaje decyzję) w stosunku do pozycji w jakiej występuje on w postępowaniu nadzwyczajnym mającym za przedmiot tę decyzję, gdzie nie ma już możliwości działania w sferze imperium. Odnosząc się do tej argumentacji wprawdzie można zgodzić się z Miastem, że co do zasady gmina ma interes prawny w sprawie, która dotyczy nieruchomości stanowiącej jej własność. Jako osoba prawną ma ona bowiem zagwarantowaną przepisami prawa niezależność oraz może być podmiotem praw i obowiązków, a gdy chodzi o prawo własności – we własnym zakresie także nim dysponować. Tym niemniej w pewnych sytuacjach, ze względu na role w jakiej występują jej organy, możliwość ochrony owego prawa ulega znacznemu ograniczeniu. Dzieje się tak, gdy w toku procesu administracyjnego jej organ wykonawczy, realizując przyznane przez ustawodawcę kompetencje, podejmuje jednostronny i władczy akt. Wówczas gmina traci status strony w dalszym toku postępowania i nie staje się nią nawet wówczas, gdy decyzja wywołuje określone skutki cywilnoprawne dla gminy jako właściciela. Jak bowiem trafnie wywiodło Kolegium, powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej (tzw. władztwo w sferze imperium) wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego opartego na sferze uprawnień cywilnoprawnych (tzw. sfery dominium) w trybie postępowania administracyjnego (instancyjnego), czy sądowoadministracyjnego. Co istotne, tego rodzaju pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, czego przykładem jest przywoływana przez Kolegium uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 lutego 2016 I OPS 2/15 (ONSAiWSA 2016/4/54), czy wcześniejsze uchwały NSA z 9 października 2000 r. OPK 14/00 (ONSA 2001/1/17) oraz z 19 maja 2003 r. OPS 1/03 (ONSA 2003/4/115). Argumenty które legły u podstaw tego poglądu, przedstawione obszernie m.in. w uchwale z 16 lutego 2016 r., odnoszą się także do etapu postępowań nadzwyczajnych, w tym o stwierdzenie nieważności. Ich celem jest wszak doprowadzenie do weryfikacja decyzji podjętej przez organ w postępowaniu zwykłym i ewentualna jej eliminacja ze skutkiem ex tunc, co prowadziłoby do ponownego otworzenia postępowania zwykłego w sprawie dekretowej – a dokładniej rzec ujmując w sprawie zmiany w trybie art. 155 k.p.a. decyzji uprzednio wydanej na gruncie dekretu z dnia 26 października 1945 r. Poza sporem jest, że w sprawach o przyznanie w oparciu o przepisy dekretu prawa użytkowania wieczystego do gruntów nieruchomości [...], ustawodawca wyznaczył Prezydentowi [...] (jako organowi wykonawczemu gminy) rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. i to on podejmował decyzją z [...] listopada 2015 r. poddaną przez Kolegium weryfikacji w trybie art. 156 § 1 i n. k.p.a. W takiej też sytuacji reprezentował on interes tejże jednostki samorządowej, z tym że czynił to wyłącznie w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Ona sama nie była natomiast stroną tego postępowania, choć decyzja z 2015 r. wywoływała określone skutki cywilnoprawne dla niej jako właściciela. Skoro więc w sprawie zakończonej ww. decyzją, Prezydent [...], jako organ wykonawczy gminy (miasta na prawach powiatu) podjął decyzję, która wobec jej niezaskarżenia w toku instancji uzyskała walor ostateczności), to owa gmina (nie mając w sprawie przymiotu strony), powołując się na przynależny jej prawo do nieruchomości w przedmiocie, której rozstrzygano, nie mogła skutecznie domagać się jej weryfikacji w postępowaniu nieważnościowym. Analogicznie jak nie miała ona prawnej możliwości skutecznego wniesienie środka zaskarżenia od wydanej w takim postepowaniu, wszczętym z urzędu, decyzji nadzorczej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lutego 2019 r. Stąd podjętemu w takich uwarunkowaniach faktyczno-prawnych rozstrzygnięciu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2020 r. ujętemu w punkcie 1 skarżonej decyzji, stwierdzającemu niedopuszczalność wniosku Miasta o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...] lutego 2019 r., nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia prawa, a zawłaszcza naruszenia przepisów art. 28 w zw. z art. 134 k.p.a. Przywoływany z kolei w uzasadnieniu skargi pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażony w wyroku z 7 maja 2015 r. I OSK 2188/13 (Lex nr 1747223), jest o tyle nie miarodajny, że nie odzwierciedla ukształtowanej w tej materii dominującej linii orzeczniczej i skład orzekający w sprawie go nie podziela. Stwierdzenie braku legitymacji podmiotu wnioskującego o ponowne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nadzorczym powoduje, że akcentowane w skardze okoliczności mające świadczyć o wadliwości decyzji z Prezydenta [...] z [...] listopada 2015 r., a w konsekwencji także błędnemu zajętemu względem niej stanowisku Kolegium - wyrażonemu w rozstrzygnięciu ujętym w punkcie 2 skarżonej decyzji - nie mogą być obecnie przez Sąd rozważane. Legitymacja Miasta, jak już zaznaczono na wstępie, do skutecznego wniesienia skargi obejmował bowiem wyłącznie tę część decyzji, w której rozstrzygana była w sposób negatywny dla Miasta kwestia procesowa. Dla oceny legalności podjętego w tym zakresie rozstrzygnięcia, bez znaczenia prawnego pozostaje także to, że kwestionowana decyzja skierowana została do nieżyjącego J. J.. Stąd także zarzut, naruszenia przez Kolegium art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 28, 29 i 30 § 4 k.p.a., jeśli odnieść go do tej części skarżonej decyzji nie mógł okazać się skuteczny. Badanie zaś zasadności tego zarzutu w kontekście merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w zaskarżeniu którego Miasto nie miało własnego interesu prawnego, było niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).