I SA/Wa 2887/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Powiatu W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zaopiniowania projektu podziału nieruchomości oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r. SKO. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. (dalej jako "SKO"/"organ"), działając na podstawie art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej "kpa") art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kpa oraz art. 93 ust. 1, ust.2, ust. 4, ust. 5 i art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz.U. z 2014 r. poz.518 z późn. zm. dalej jako "ugn"/"ustawa") utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy D. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału działki oznaczonej nr [...], o powierzchni 2,29 ha, położonej w miejscowości C. gm. D., polegający na wydzieleniu na wniosek właściciela przeznaczonych pod zabudowę rekreacji indywidualnej działek od [...] do [...] (o pow. od 0,1012 ha do 0,1450 ha); działki nr [...] o pow. 0,0276 ha przeznaczonej pod poszerzenie drogi powiatowej nr [...] oraz działki nr [...] o pow. 0,1350 ha przeznaczonej pod drogę wewnętrzną (§ 24 pkt. 10 ppkt 2 lit. a, ppkt 3 lit. a planu miejscowego). Organ wskazał, iż zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy D. z dnia [...] listopada 2004 r., będąca przedmiotem podziału działka o numerze ewidencyjnym [...] położona jest na terenie zabudowy rekreacji indywidualnej oraz na terenie dróg lokalnych w ciągu dróg powiatowych (dział II - § 24, § 41, § 44 planu). Według przepisów planu szerokość drogi powiatowej w liniach rozgraniczeniowych wynosi 15,00 m (§ 41 ust. 3 planu), natomiast drogi wewnętrznej - 6,00 m (§ 24 pkt. 10 ppkt 2 a i ppkt 3 a). Podał, że aktualna szerokość drogi powiatowej wynosi 12,00 m, a zatem proponowany projekt podziału działki nr [...] uwzględnia poszerzenie drogi powiatowej do 15,00 m. Stąd nowo wydzielona działka [...] o szerokości 1,5 m powstała z przeznaczeniem pod poszerzenie ww drogi powiatowej nr [...]. Dalej organ przywołał art. 93 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy, zgodnie z którym podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Powołując się na art. 93 ust. 2 ugn wskazał, iż zgodność z ustaleniami planu dotyczy zarówno przeznaczenia terenu, jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu a zatem przy opiniowaniu projektu podziału (art. 93 ust. 4) właściwy organ (wójt, burmistrz lub prezydent miasta) musi przede wszystkim uwzględnić przeznaczenie terenu określone w planie miejscowym i z tego punktu widzenia ocenić, czy projekt realizuje to przeznaczenie, a także, czy służy temu przeznaczeniu. Odnosząc się do zarzutu Zarządu Powiatu w W. o braku zgody na poszerzenie drogi powiatowej z 12 m do 15 m i zarzutu co do niesymetryczności zaprojektowanej na mapie granicy pasa drogowego w stosunku do istniejącej osi drogi asfaltowej organ podniósł, że w sytuacji gdy dla terenu gminy D. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Powiat W. nie jest organem uprawnionym do zmiany określonych w tym planie linii rozgraniczających pas drogowy. Podkreślił przy tym, że plan miejscowy został przez Zarząd Powiatu w W. uzgodniony na etapie jego opracowywania; wyjaśnił też że zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 43, poz.430 z późn. zm.), linie rozgraniczające reguluje plan zagospodarowania przestrzennego. Skargę na powyższe postanowienie organu II instancji złożył Powiat W. - właściciel drogi publicznej [kategorii powiatowej], do której przylega podlegająca podziałowi działka (dalej jako "skarżący") zarzucając mu naruszenie art. 93 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami a także art. 7 i art. 10 kpa. Skarżący wniósł o: 1) uchylenie przedmiotowego postanowienia i 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych. W uzasadnieniu podniósł, że w sprawie nie został uwzględniony interes społeczny [publiczny] Powiatu W., co stanowi jaskrawe naruszenie procedury określonej w art. 7 kpa. Zdaniem skarżącego dotychczasowa szerokość pasa (12 m) jest wystarczająca na ww terenie wiejskim (przeznaczonym pod tereny rekreacyjne), a różna szerokość pasa drogowego narzuca Powiatowi określone rozwiązania techniczne przebudowy tej drogi w przyszłości, na co Powiat się nie godzi. W ocenie strony skarżącej nieuwzględnienie tych argumentów, narusza dyspozycję art. 93 ust. 2 ustawy gdyż przy wydawaniu opinii w sprawie podziału ocenia się nie tylko jego zgodność z ustaleniami planu, pod kątem przeznaczenia terenu, ale i możliwość zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Skarżący Powiat podniósł, że w wyniku podziału powstaną dla niego nie tylko problemy natury materialnej, związane z koniecznością poszerzenia drogi powiatowej, ale i techniczne – z uwagi na niesymetryczność od istniejącej osi jezdni asfaltowej sięgającej na niektórych odcinkach nawet 9 m. Skarżący zarzucił ponadto, że organ naruszył art. 10 kpa, poprzez brak zawiadomienia przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o wypowiedzeniu się co do zebranych materiałów dowodowych i możliwości zgłoszenia dodatkowych żądań. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "ppsa"), uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, przy czym, jak stanowi art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Dokonana zgodnie z przedstawionymi kryteriami sądowa kontrola zaskarżonego aktu wykazała niezasadność zarzutów skargi i konieczność zastosowania w niniejszej sprawie art. 151 ppsa. Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie SKO (jako organu II instancji) pozytywnie opiniujące wstępny projekt podziału nieruchomości, dokonywanego w trybie przepisów zawartych w art. 93 i nast. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity: Dz. U. 2014 r. poz. 518- dalej jako "ugn"). Jak wynika z ww przepisów, podział nieruchomości winien być zgodny z prawem miejscowym w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 93 ust. 1 ugn) a przy tym każda nowo powstała działka gruntu winna mieć zapewniony dostęp do drogi publicznej (art. 93 ust. 3 ugn). Zgodność podziału z ustaleniami planu miejscowego stosownie do art. 93 ust. 2 ugn, dotyczy zarówno przeznaczenia terenu jak i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. System planowania przestrzennego regulują przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 647, zwanej dalej "upzp"). W myśl art. 20 ust. 1 upzp plan miejscowy uchwala rada gminy po stwierdzeniu jego zgodności z ustaleniami studium. Plan miejscowy składa się z części tekstowej i graficznej a jego ustalenia mają charakter wiążący jako że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 upzp) uchwalanym przez organ stanowiący gminy, tj. radę gminy w ramach wynikającego z upzp władztwa planistycznego. Powyższe determinuje pogląd, że dopóki skarżący nie zakwestionuje w odpowiednim trybie i w odpowiedniej formie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w stosunku do nieruchomości objętej niniejszym postępowaniem o jej podział bądź też w stosunku do drogi powiatowej nr [...] (zarówno gdy chodzi o przedstawione w części graficznej nieprecyzyjne (jak twierdzi) linie rozgraniczające tereny czy szerokość pasa drogowego zapisaną w części tekstowej tego planu) - przepisy prawa miejscowego w postaci spornego mpzp mają charakter wiążący. Na etapie opiniowania wstępnego projektu podziału czy też zatwierdzania w formie decyzji finalnego projektu podziału organy gminy, nie mają kompetencji do weryfikowania we własnym zakresie aktów prawa miejscowego w kontekście kontestowanego przez Powiat interesu publicznego (społecznego) w odniesieniu do interesu indywidualnego właściciela nieruchomości dzielonej. Trzeba podkreślić, że strona wnioskująca o podział nieruchomości również związana jest obowiązującymi przepisami a więc zarówno przepisami planu miejscowego nakazującego w powiązaniu z art. 98 ugn wydzielenie z jej nieruchomości działki gruntu przeznaczonej na poszerzenie powiatowej drogi publicznej jak i przepisami ustawy np. nakazującymi jej zapewnienie dla każdej nowowydzielanej działki dostępu do drogi publicznej. Nie mogły być również uwzględnione zarzuty co do "kwestii technicznych" sprowadzających się do nieadekwatnego w stosunku do rzeczywistości odwzorowania przebiegu linii osi jedni w przedstawionej wnioskodawcy przez Starostę dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej. Przedstawiając powyższy zarzut skarżący nie wyartykułował w skardze, w jaki sposób, w jakim trybie, na jakiej podstawie prawnej a także na czyj koszt, w postępowaniu o zatwierdzenie projektu podziału prywatnej nieruchomości sąsiadującej z drogą powiatową winno nastąpić dostosowanie do stanu istniejącego na gruncie dokumentacji geodezyjnej, w oparciu o którą właściciele nieruchomości sąsiadujących z drogą publiczną mogliby korzystać z przysługującego im prawa własności i prawem tym rozporządzać stosując się do przepisów prawa miejscowego. Sąd nie uznał także za zasadny (jako mający wpływ na wynik sprawy) zarzutu naruszenia art. 10 kpa. Jak wynika z akt sprawy administracyjnej, strona skarżąca brała czynny udział w postępowaniu już na etapie pierwszoinstancyjnym, zatem przedstawiając tak sformułowany zarzut winna jednocześnie sprecyzować jakich konkretnie istotnych dla wyniku sprawy czynności zaniechała z powodu niezawiadomienia jej przed wydaniem zaskarżonego postanowienia o wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i możliwości zgłoszenia dodatkowych żądań. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a jego uzasadnienie spełnia kryteria wyartykułowane w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 126 kpa. Powyższe skutkowało oddaleniem skargi na podstawie art. 151 ppsa.