I SA/Wa 2889/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: \\\ Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty adiacenckiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., po rozpoznaniu odwołania B. W., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] ustalającą: opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w C., gm. S., przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...], stanowiącej własność B. W., wskutek stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji sanitarnej, opłatę adiacencką w wysokości [...] zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w C., gm. S., przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...], stanowiącej własność B. W., wskutek stworzenia warunków do korzystania z wybudowanej infrastruktury technicznej w postaci sieci kanalizacji sanitarnej oraz zobowiązującą właścicielkę nieruchomości do wniesienia ustalonej opłaty w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. W. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy S. z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a, sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści cytowanego przepisu wynika, że podstawową przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest istniejące realnie niebezpieczeństwo zaistnienia takiej szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Celem omawianej instytucji jest zatem ochrona strony przed wystąpieniem nieodwracalnych skutków lub znacznej szkody przed zbadaniem przez sąd administracyjny legalności zaskarżonego aktu lub czynności. Z konstrukcji normy prawnej wynika także, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniosku, tj. przedstawienia takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie, wobec braku uzasadnienia przedmiotowego wniosku, skarżąca nie wykazała, że spełniona została którakolwiek z przesłanek wymienionych w omawianym przepisie, zatem wniosek strony nie może zostać uwzględniony. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09). Nadto, należy również zwrócić uwagę na okoliczność, iż wnioskiem skarżącej została objęta wyłącznie decyzja organu pierwszej instancji. Tymczasem, dopiero wówczas, gdy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2005 r., sygn. akt II OZ 1227/05). Z tych przyczyn, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.