I SA/Wa 290/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Sędziowie WSA Monika Nowicka asesor WSA Mirosław Gdesz Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2007 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania T. G. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że decyzją organu pierwszej instancji odmówiono przyznania T. G. świadczenia w formie zasiłku celowego w grudniu 2006 r. na umycie i pomalowanie dużych dwuskrzydłowych okien w wysokości 150 zł. Rozpoznając odwołanie T. G. organ drugiej instancji stwierdził, iż zaistnienie przesłanek do udzielenia pomocy w trudnej sytuacji życiowej nie jest równoznaczne z koniecznością udzielenia pomocy w oczekiwanym przez stronę zakresie, a ocena każdej zgłoszonej przez stronę potrzeby bytowej pozostawiona jest uznaniu organu pomocy społecznej – zgodnie z treścią art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.). W ocenie organu, powołując się na treść art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, która ma na celu zaspokojenie niezbędnych potrzeb, nie zaś stałe zapewnianie pełnego utrzymania rodziny, a żądania skarżącej przekraczają możliwości Ośrodka Pomocy Społecznej. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. G. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W skardze skarżąca wskazała na zły stan okien, zły stan zdrowia, ponoszone opłaty i koszty na wyżywienie siebie i swojego małoletniego syna. Skarżąca podała, iż nie ma ona możliwości pokrycia tego wydatku z własnego dochodu, a niezbędnej konserwacji mógłby dokonać fachowiec jeszcze przed mrozami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podkreślił, iż brak jest podstaw do uznania, że niezaliczenie malowania okien do celów najbardziej uzasadnionych przekroczyło granice uznania administracyjnego i naruszało prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga jest bezzasadna, ponieważ sądowa kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Podstawę prawną do wydania decyzji w niniejszej sprawie stanowił art. 41 pkt 1 powołanej ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, iż w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. W ocenie Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo wykazało, że specjalny zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Oznacza to, iż samo spełnianie kryteriów ustawowych nie powoduje automatycznego przyznania osobie zainteresowanej tego świadczenia, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać takiego świadczenia. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania zasiłku celowego wynika, że udzielając świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji o odmowie przyznania zasiłku celowego wskazał, iż przy rozstrzyganiu sprawy wzięto pod uwagę zakres przyznanej już pomocy oraz potrzeby wnioskodawczyni, jak również możliwości finansowe Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ podkreślił, iż odmowa udzielenia wnioskodawczyni pomocy w formie zasiłku celowego na umycie i pomalowanie dużych dwuskrzydłowych okien w wysokości 150 zł., wynika również z faktu, iż w miesiącu listopadzie 2006 r. T. G. otrzymała z Ośrodka Pomocy Społecznej zasiłek celowy w łącznej kwocie 939,55 zł, w tym: 500 zł na remont łazienki, 225 zł na częściowe dożywianie syna, 100 zł na uszczelki do okien, 114, 55 zł na opłatę za energię oraz 225 zł na talony do baru. Ponadto organ wskazał, iż w październiku 2006 r. dochód wnioskodawczyni wynosił 943,23 zł, a w listopadzie 773,23 zł (oprócz pomocy uzyskanej z Ośrodka Pomocy Społecznej), w związku z tym może ona zaspokoić powyższą potrzebę we własnym zakresie, z posiadanych środków i zasobów własnych. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż nie można postawić organom orzekającym zarzutu dowolności w kwestii podjętego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie decyzje zostały wydane w oparciu o obowiązujące przepisy, a o odmowie przyznania świadczenia decydowały nie tylko sytuacja życiowa wnioskodawczyni, ale przede wszystkim rodzaj potrzeb, które w pierwszej kolejności zabezpieczał Ośrodek Pomocy Społecznej, jak również możliwości finansowe tego ośrodka. W związku z powyższym organy obu instancji dokonały ustaleń wszystkich okoliczności, od jakich w świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego i oceny tej dokonały prawidłowo. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.