I SA/Wa 2917/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) sędzia WSA Monika Sawa asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 września 2023 r. sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 12 października 2022 r. nr KOA/4303/Go/22 w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, na skutek odwołania A. S., postanowieniem z 12 października 2022 r. nr [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego od decyzji Burmistrza [...] z 24 września 2011 r. nr [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie sprawy. Do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie wpłynęło odwołanie A. S. od decyzji Burmistrza [...] z 24 września 2021 r. nr [...]. Kolegium podało, że art. 134 kpa zobowiązuje organ odwoławczy do podjęcia czynności mających na celu ustalenie, czy wniesienie odwołania w przedmiotowej sprawie było dopuszczalne. Dalej organ odwoławczy wskazał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 3 listopada 2021 r. nr [...] rozpoznało odwołanie A. S. od decyzji Burmistrza [...] z 24 września 2021 r. nr [...]. A zatem, z uwagi na brak przedmiotu sprawy, SKO w Warszawie postanowiło stwierdzić niedopuszczalność odwołania. Od postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 października 2022 r. A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zarzucił organowi odwoławczemu, że zaskarżone postanowienie jest bezprawne, ponieważ: 1) nie posiada przekonującego i rzetelnego, zwłaszcza szczegółowego, uzasadnienia w oparciu o stan faktyczny. Skarżący podał, że odwołanie od decyzji nr [...] było załącznikiem do skargi na przewlekłość w rozpatrywaniu przez SKO w Warszawie odwołań skarżącego oraz skargą na OPS w [...], które przez 14 dni nie doręczało tych odwołań do SKO w Warszawie, nie doręczało do skarżącego pisma do wiadomości o przekazaniu akt postępowania administracyjnego razem z odwołaniem do SKO w Warszawie oraz nie doręczało skarżącemu pisma do wiadomości jakie stanowisko zajął organ I instancji wobec jego odwołania; 2) postanowienie wykracza poza granice uznania administracyjnego, gdyż skarżący pisał skargę, a odwołania były jedynie załącznikami, były materiałem dowodowym do postępowania skargowego; załączników było więcej niż jeden; 3) w postępowaniu administracyjnym przed organem II instancji nie zebrano kompletnego materiału dowodowego, m.in. nie włączono do akt teczki aktowej postępowania administracyjnego z OPS w [...] i postępowania odwoławczego w SKO w Warszawie; 4) SKO w Warszawie powinno doręczyć skargę właściwemu ministrowi ds. administracji publicznej i odpis skargi do Rady Miasta [...] oraz mocodawcy pełnomocnika Burmistrza Miasta [...] czyli do rąk własnych G. B. Burmistrza Miasta [...]; 5) miejscami brakuje w uzasadnieniu logiki prawniczej. Wobec tego skarżący wniósł o: 1) doręczenie za pośrednictwem SKO w Warszawie skargi w trybie kpa wraz z załącznikami odpowiednim organom administracji publicznej, zgodnie z ich właściwością rzeczową; 2) prowadzenie postępowania sądowego w formie elektronicznej, w trybie niejawnym, uproszczonym, bez rozpraw; 3) uchylenie zaskarżonego postanowienia; 4) przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym; 5) uznanie wszystkich załączników do skargi za materiał dowodowy i wnioski dowodowe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wniosło o jej oddalenie wskazując, że w treści postanowienia Kolegium wyjaśniło stronie podstawę prawną i motywy podjętego rozstrzygnięcia. W uzupełnieniu skargi z 23 maja 2023 r. pełnomocnik skarżącego działający na zasadzie prawa pomocy – radca prawny A. K. podała, że zaskarża postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 12 października 2022 r. w zakresie jego uzasadnienia zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 8 § 1, art. 11, art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 kpa poprzez zbyt lakoniczne uzasadnienie faktyczne i prawne i tym samym spowodowanie ograniczenia zaufania strony postępowania do organu. Wobec powyższego wniosła o: 1) uwzględnienie skargi w całości; 2) stwierdzenie, że postanowienie SKO w Warszawie z 12 października 2022 r. zostało wydane z naruszeniem prawa i przekazanie sprawy do SKO w Warszawie w celu sporządzenia uzasadnienia orzeczenia odpowiadającego obowiązującemu prawu; 3) przyznanie od Skarbu Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Z akt sprawy wynika, że od doręczonej A. S. 5 października 2021 r. poprzez platformę ePUAP decyzji Burmistrza [...] z 24 września 2021 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłków celowych na zakup dekodera, fotela i leków A. S. wniósł odwołanie w podaniu z 6 października 2021 r. Odwołanie to zostało merytorycznie rozpoznane decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 3 listopada 2021 r. nr [...]. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie otrzymało 28 września 2022 r. kolejne podanie A. S.o z 6 października 2021 r. wraz z wymienionymi w tym podaniu załącznikami. Z treści tego podania wynika wyraźnie, że jest to odwołanie od decyzji nr [...]. Z treści tego podania wynika, że skarżący jest niezadowolony z tej decyzji. Uważa, że jest ona niesprawiedliwa, krzywdząca, nieprofesjonalna i bezprawna. Nie jest to zatem skarga na działalność OPS w [...], jak utrzymuje A. S. w skardze. Wbrew temu co twierdzi skarżący z odwołania z 6 października 2021 r. nie wynika, że jest ono załącznikiem do innego pisma. Jego treść (odwołania) wskazuje, że jest to pismo samodzielne. Odwołanie zawiera bowiem załączniki. Nie jest zatem załącznikiem do innego pisma (np. skierowanej do SKO w Warszawie skargi na przewlekłość Burmistrza [...] w rozpatrzeniu odwołań skarżącego). To w jaki sposób, w jakim trybie, od kogo i w jakiej formie odwołanie to Kolegium otrzymało nie ma znaczenia dla wyniku sprawy bowiem organ odwoławczy nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania odwołania, które otrzymał po raz drugi i które pochodzi od tej samej osoby oraz dotyczy tej samej decyzji, już wcześniej procedowanej w postępowaniu odwoławczym przez organ wyższego stopnia. W takim przypadku SKO w Warszawie było zobligowane do stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, co też Kolegium prawidłowo uczyniło. Zgodnie bowiem z art. 134 kpa organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania. To z jakich powodów skarżący po raz drugi złożył odwołanie do SKO w Warszawie od decyzji organu I instancji pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Jeżeli skarżący uważa, że odwołanie z 6 października 2021 r. winno być dowodem w innej sprawie (sprawie ze skargi na przewlekłość) to nie koliduje to z tym, że wniesione po raz drugi do SKO w Warszawie nie mogło być rozpoznane merytorycznie. Odwołanie to pozostanie w materiale dowodowym sprawy zasiłkowej i dlatego może być wzięte pod uwagę przy analizie akt administracyjnych przez inne organy do których skarżący skierował podania, a które dotyczą sprawy poruszonej w tym odwołaniu. Skarżący pomija to, że stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wniesionego po raz drugi w tej samej sprawie zasiłkowej nie niweczy możliwości analizy akt tej sprawy przez inny organ przy rozpatrywaniu innego podania skarżącego. Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 124 § 2 w zw. z art. 107 § 3 kpa w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku zarzucane naruszenie przepisów prawa procesowego mogłoby być skuteczne. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634) orzekł, jak w sentencji wyroku.