I SA/Wa 2918/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska (spr.), sędzia WSA Przemysław Żmich, asesor WSA Anna Milicka-Stojek, Protokolant starszy referent Aleksandra Cymerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 25 października 2022 r. nr KOX/946/Pu/22 w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz J. B. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z 25 października 2022 r., nr KOX/946/Pu/22 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie uchyliło w całości decyzję Burmistrza Miasta [...] z 29 lipca 2022 r., nr [...] i orzekło o: 1) ustaleniu wobec J. B. wysokości rocznej opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym, oznaczonej jako dz. ew. nr [...] z obrębu [...], położonej w J. przy ul. [...], o pow. 1922 m2, dla której Sąd Rejonowy w O. prowadzi księgę wieczystą KW nr [...], w kwocie 5026,03 zł; 2) ustaleniu obowiązku wnoszenia opłaty rocznej przekształceniowej przez okres 20 lat licząc od dnia przekształcenia, tj. od 1 stycznia 2019 r. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zaświadczeniem z 11 kwietnia 2019 r., nr [...] wydanym J. B., Burmistrz Miasta [...] potwierdził, że prawo użytkowania wieczystego wyżej opisanej nieruchomości uległo przekształceniu w prawo własności. Dotychczasowy użytkownik wieczysty J. B. stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 2019 r. właścicielem nieruchomości i jest zobowiązana do uiszczania opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w kwocie 5209 zł. Opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Wnioskiem z 11 czerwca 2019 r. pełnomocnik J. B. wniósł o ustalenie wysokości i okresu wnoszenia opłaty przekształceniowej w drodze decyzji administracyjnej. Decyzją z 25 czerwca 2019 r., nr [...] Burmistrz Miasta [...] ustalił opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w 2019 r. w kwocie 5209 zł oraz od 2020 r. do 2038 r. także w kwocie 5209 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z 18 września 2019 r., nr KOA/2579/Go/19 uchyliło decyzję z 25 czerwca 2019 r. i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Decyzją z 29 lipca 2022 r. Burmistrz Miasta [...] ustalił opłatę z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości: 1. - w 2019 r. w kwocie 2514,53 zł - termin płatności do 29 lutego 2020 r., - od 2020 r. do 2022 r. w kwocie 5026,03 zł - termin płatności do 31 marca każdego roku, - począwszy od 2023 r. w kwocie 5282,36 zł - termin płatności do 31 marca każdego roku; 2. określone w niniejszej decyzji opłaty płatne są na konto Urzędu Miasta [...] lub w kasie Urzędu Miasta [...] w wyżej podanych terminach, z zastrzeżeniem naliczenia odsetek ustawowych w przypadku zwłoki w zapłacie. Odwołanie od decyzji Burmistrza wniosła J. B., reprezentowana przez pełnomocnika W. B. Rozpoznając sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie wskazało, że w niniejszej sprawie zastosowanie ma ustawa z 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1495). Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przy czym z art. 1 ust. 2 ustawy wynika, że przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie: 1) budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 4 ustawy podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi wydane przez właściwy organ zaświadczenie potwierdzające przekształcenie i informujące o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniewej, zwanej dalej "opłatą", wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty jednorazowej i zasadach jej wnoszenia. Jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może - zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy - złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Stosownie zaś do art. 6 ust. 2 ustawy do czasu zakończenia postępowania ustalającego wysokość i okres wnoszenia opłaty, opłata wnoszona jest w wysokości wskazanej w zaświadczeniu. Ustalona w postępowaniu wysokość opłaty obowiązuje od dnia przekształcenia. Zgodnie z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę, której wysokość jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia. Natomiast z ust. 3 tego przepisu wynika, że w przypadku gdy w dniu przekształcenia obowiązywałaby opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego ustalona za pierwszy lub drugi rok od aktualizacji, zgodnie z art. 77 ust. 2a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 z p. zm.) wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego w trzecim roku od aktualizacji. Zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy opłata jest wnoszona przez okres 20 lat, licząc od dnia przekształcenia. Następnie organ przytoczył treść przepisów art. 7 ust. 6a, ust. 6c oraz art. 21 ust. 1, ust. 2, ust. 2a i ust. 8 ustawy. Kolegium wskazało, że organ I instancji jest zobowiązany do ustalenia, czy w dniu przekształcenia, tj. 1 stycznia 2019 r., obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości i w jakiej wysokości oraz ile wynosiła obowiązująca stawka procentowa tej opłaty rocznej, a także czy stawka procentowa opłaty rocznej została ustalona prawidłowo, tzn. zgodnie z faktycznym sposobem użytkowania gruntu. W przypadku ustalenia, że w dniu przekształcenia w odniesieniu do danej nieruchomości nie została ustalona wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości albo, że stawka procentowa tej opłaty obowiązująca w dniu przekształcenia jest niezgodna z faktycznym sposobem korzystania z gruntu, organ jest zobowiązany do ustalenia jej w odrębnym postępowaniu. Kolegium wyjaśniło, że pismem z 28 grudnia 2016 r. Burmistrz Miasta [...] wypowiedział J. B. z dniem 31 grudnia 2016 r. wysokość dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej położonej w J. przy ul. [...], stanowiącej działkę ew. nr [...] oraz zaoferował od 1 stycznia 2017 r. nową wysokość opłaty rocznej w kwocie 5209 zł. Orzeczeniem z 5 grudnia 2018 r., nr KOX 4243/Po/17 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, po rozpatrzeniu wniosku J. B. o ustalenie, że podwyższenie opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadnione, orzekło iż nowa wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, tj. 5209 zł obowiązuje od 1 stycznia 2018 r. Od powyższego orzeczenia użytkownik wieczysty wniósł sprzeciw, który spowodował utratę mocy orzeczenia, a sprawa została przekazana do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w O. Wyrokiem z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. ustalił, że J. B. obowiązana jest do uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w wysokości 5209 zł począwszy od 1 stycznia 2018 r. Na skutek apelacji powódki Sąd Okręgowy [...] wyrokiem z 8 czerwca 2022 r., sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że ustalił wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego obowiązującej od 1 stycznia 2018 r. na kwotę 3,02 zł, od 1 stycznia 2019 r. opłata ta obowiązywałaby w wysokości 2514,53 zł, a od 1 stycznia 2020 r. i w kolejnych latach - w wysokości 5026,03 zł. W pozostałym zakresie oddalił apelację. W ocenie Kolegium w tym stanie rzeczy - zgodnie przepisami art. 7 ust. 1-3 ustawy należało ustalić, że J. B. obowiązana jest ponosić na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu, tj. Gminy Miasto [...], roczną opłatę przekształceniową w wysokości 5026,03 zł. Kolegium podkreśliło, że ustalenie w decyzji organu I instancji, iż wysokość rocznej opłaty przekształceniowej wynosiła: w 2019 r. - 2514,53 zł; od 2020 r. do 2022 r. - 5026,03 zł; , a począwszy od 2023 r. - 5282,36 zł stanowiło rażące naruszenie prawa, tj. przepisu art. 7 ust. 3 ustawy. Dlatego też należało zaskarżoną decyzję zmienić w ten sposób, żeby ustalona wysokość rocznej opłaty przekształceniowej była zgodna z ustaloną przez Sąd Okręgowy [...] w ww. wyroku z 8 czerwca 2022 r. wysokością opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywała "w trzecim roku od aktualizacji", czyli od 1 stycznia 2020 r. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do przepisów art. 6 ust. 1-2 ustawy w drodze decyzji ustalane są wyłącznie wysokość i okres wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej. W związku z powyższym brak jest podstaw do rozstrzygania w drodze decyzji o terminach wpłat ustalonej opłaty, czy sposobach dokonywania tych wpłat. Terminy te wynikają wprost z przepisów prawa. Tym samym za wystarczające uznać należałoby poinformowanie strony w uzasadnieniu decyzji, że zgodnie z art. 7 ust. 5 ustawy opłatę wnosi się w terminie do 31 marca każdego roku, przy czym - zgodnie z przepisami art. 20 ust. 1 i 1a ustawy - opłatę należną za rok 2019 wnosi się w terminie do 29 lutego 2020 r., a opłatę należną za rok 2020 wnosi się w terminie do 30 czerwca 2020 r. Organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy opłata może podlegać waloryzacji zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przy czym w myśl art. 10 ust. 2 ustawy waloryzacji opłaty właściwy organ dokonuje z urzędu albo na wniosek właściciela nieruchomości, nie częściej niż raz na 3 lata od dnia dokonania ostatniej waloryzacji. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 8 pkt 2 lit. a ustawy, gdyż poprzednik prawny skarżącej -M. R. - dokonała w latach 1993-1994 wpłaty kwoty 2.764.400 zł na poczet opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego, Kolegium wskazało, że zarzut ten jest niezasadny. W powyższej kwestii wypowiedział się Sąd Rejonowy w O. w uzasadnieniu ww. wyroku z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt [...] wskazując, że w momencie dokonywania przez M. R. wpłat na poczet opłat za użytkowanie wieczyste nie istniała już prawna możliwość uregulowania całości zobowiązania jednorazowo. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 października 2022 r. złożyła J. B. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 kpa w z art. 77 § 1 kpa, poprzez brak wyczerpującego i dokładnego zbadania stanu faktycznego z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz błędne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, czego skutkiem jest utrzymanie w mocy przez organ II instancji decyzji organu I instancji, podczas gdy organy nie zbadały z należytą starannością stanu faktycznego oraz przedłożonych dokumentów i stwierdziły, że od skarżącej należy pobierać opłaty roczne, podczas gdy z uwagi na jednorazowe wniesienie opłat rocznych za cały okres użytkowania, organ nie jest uprawniony do ich pobierania od skarżącej; - art. 107 § 3 kpa, poprzez niewskazanie przez organy faktów, które uznały za udowodnione, dowodów, na których się oparły oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności, a zwłaszcza nie wyjaśniły dlaczego nie wzięły pod uwagę faktu, że przedmiotowa opłata została już uiszczona, podczas gdy uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa; - art. 8 kpa, poprzez brak przyczynienia się przez organy I i II instancji do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować proporcjonalność i równość, w sytuacji, gdy organy zaniechały szczegółowego zbadania sprawy i pominęły w swoich decyzjach istotne elementy stanu faktycznego (uiszczenie opłaty); - art. 9 kpa i 11 kpa, poprzez niedostateczne wyjaśnienie, w jaki sposób organ dokonał waloryzacji ustalonej opłaty rocznej, wskutek czego organ naruszył zasadę należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; oraz zasadę wyjaśnienia zasadności przesłanek załatwienia sprawy, albowiem skarżąca nie jest w stanie zweryfikować poprawności obliczenia wysokości zwaloryzowanej opłaty. Skarżąca zarzuciła także zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 8 pkt 2 a ustawy oraz art. 548 § 1 k.c. poprzez całkowite pomięcie przy ustalaniu wysokości opłaty okoliczności, że opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego zostały wniesione jednorazowo, co w konsekwencji skutkowało niezastosowaniem ww. przepisów i ustaleniem opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w niewłaściwej wysokości; - art. 76 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami, poprzez jego niezastosowanie wskutek niewłaściwego uznania, że od skarżącej należy pobierać opłaty roczne, podczas gdy z uwagi na jednorazowe wniesienie opłat rocznych za cały okres użytkowania organ nie jest uprawniony do pobierania tych opłat od skarżącej; - art. 10 ust. 1 i 2 ustawy w zw. z art. 16 § 1 kpa, poprzez dokonanie waloryzacji opłaty rocznej, której wysokość nie została ostatecznie ustalona. Niezależnie od powyższych naruszeń skarżąca wskazała, że rozstrzygnięcia organów I i II instancji godzą, m.in. w art. 2 Konstytucji RP, gwarantujący ochronę praw nabytych, a która to zasada na gruncie niniejszego postępowania została złamana poprzez nałożenie kolejnej opłaty, mimo uprzednio dokonanej płatności pod tym samym tytułem. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuty rozwinęła w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Należy podzielić zarzuty skargi, że organ naruszył przepisy postępowania w niej wskazane w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zważyć należy, że ustawodawca jednoznacznie nałożył na organy obowiązek przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli oraz oceny sprawy na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w kwestiach najistotniejszych dla rozpoznania sprawy, nie spełnia także wymogu z art. 107 § 3 kpa, podczas gdy elementem koniecznym uzasadnienia każdej decyzji administracyjnej jest wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną część decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną jej część. Z tego względu motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia oraz zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Warunki te w rozpatrywanej sprawie nie zostały spełnione. Poprawne pod względem merytorycznym uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla realizacji zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, zgodnie z którą organ administracji jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Analiza uzasadnienia prowadzi do wniosku, że sprowadza się ono do obszernego przytoczenia przepisów ustawy z 20 lipca 2018 r., jednakże bez odniesienia ich do stanu faktycznego niniejszej sprawy. Organ powołał także przepisy, które w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania, jak np. dotyczące właściciela gruntu będącego przedsiębiorcą. Następnie organ powołał orzeczenie SKO wydane w przedmiocie wniosku skarżącej o ustalenie, że zaproponowana nowa wysokość opłaty z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona oraz wydane wyroki sądów powszechnych dotyczące wysokości tych opłat. Natomiast kwestia dotycząca opłaty z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości została potraktowana w sposób bardzo lakoniczny (przedostatni akapit na str. 8 uzasadnienia decyzji). Kolegium wskazało na przepis art. 7 ust. 1 - 3 ustawy i uznało, że skarżąca powinna ponosić opłatę roczną w wysokości 5026,03 zł. Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie Burmistrza dotyczące wysokości opłaty przekształceniowej rażąco narusza prawo. Jednakże stanowisko to wymagało dokładnego uzasadnienia zarówno wobec treści wyżej powołanego przepisu w zw. z art. 77 ust. 2a ustawy o gospodarce nieruchomościami do którego przepis ten odsyła, w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz wyroku Sądu Okręgowego w W. z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt [...], a także przepisu art. 139 kpa. Podnieść należy, że rozstrzygnięcie organu I instancji ustalało opłatę przekształceniową za 2019 r. w kwocie 2514,53 zł. Organ I instancji ustalając opłatę w takiej wysokości wskazał na wyżej powołany wyrok Sądu Okręgowego w W. Skarżąca z kolei odwołując się od decyzji Burmistrza podnosiła, że nie powinna w ogóle ponosić opłaty. Wobec tego orzeczenie na niekorzyść strony o wysokości opłaty przekształceniowej za 2019 r. nie zostało właściwie uzasadnione. Organ nie dokonał analizy wyżej powołanych przepisów i nie wywiódł z nich konsekwencji prawnych. Jak wyżej wspomniano motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać i zrozumieć stanowisko organu, jego tok rozumowania poprzedzającego wydanie rozstrzygnięcia z powołaniem przepisów prawa i zebranych w sprawie dowodów oraz zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy. Jest to tym bardziej istotne, gdy na skutek odwołania decyzja organu II instancji jest w części lub w całości dla strony niekorzystna - w rozumieniu art. 139 kpa. Natomiast chybiony jest zarzut skargi dotyczący braku obowiązku ponoszenia przez skarżącą opłaty przekształceniowej - stosownie do art. 8 pkt 2a ustawy. W kwestii tej jednoznacznie wypowiedział się Sąd Rejonowy w O. w uzasadnieniu wyroku z 17 czerwca 2020 r., sygn. akt [...] stwierdzając, że powódka jest obowiązana do ponoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego. Sąd wyjaśnił, że w momencie dokonywania przez M. R. wpłat na poczet opłat za użytkowanie wieczyste nie istniała możliwość uregulowania całości zobowiązania jednorazowo. Stanowisko to zostało podzielone przez Sąd Okręgowy w W., który wprawdzie zmienił kwoty wysokości opłat, jednakże nie uznał, że powódka (skarżąca w niniejszej sprawie) opłat tych nie powinna ponosić. W postępowaniu przed sądem powszechnym został też sporządzony operat szacunkowy określający wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste na daty istotne w sprawie. Niezasadny jest więc zarzut skargi dotyczący wniesienia jednorazowo opłat rocznych za cały okres użytkowania wieczystego przez poprzedniczkę prawną skarżącej. Wobec tego chybiony jest także zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji. Niezasadne są też zarzuty skargi dotyczące kwestii waloryzacji. Nie jest ona bowiem przedmiotem niniejszej sprawy. Waloryzacja wynika z przepisu art. 10 ust. 1 ustawy i może być dokonywana nie częściej niż raz na trzy lata od dnia dokonania ostatniej waloryzacji. Kolegium wyjaśniło tę kwestię na str. 9 decyzji. Mając na uwadze wszystkie wyżej wskazane okoliczności Sąd, z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ppsa, orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ppsa (pkt 2 sentencji). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni stanowisko przedstawione w niniejszym uzasadnieniu.