I SA/Wa 292/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant referent Aleksandra Cymerska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2022 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia z 1 grudnia 2021 r. nr KOC/4904/Op/21 w przedmiocie uchylenia decyzji i stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa uchyla zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia z 1 grudnia 2021 r. nr KOC/4904/Op/21. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "Kolegium") decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A. B. (dalej: "skarżąca") od decyzji Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent") z [...] czerwca 2021 r. nr [...] uchylającej ostateczną decyzję Prezydenta z [...] września 2016 r. nr [...] przyznającą skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia w okresie od 9 września 2016 r. do 30 września 2016 r. oraz odmawiającej przyznania ww. pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia; działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 725 ze zm.) dalej: "k.p.a.", uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdziło, że ostateczna decyzja Prezydenta z [...] listopada 2016 r. nr [...] przyznająca skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 400 zł na zakup żywności została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można jej uchylić bowiem od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym: Prezydent decyzją z [...] września 2016 r. przyznał skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia w okresie od 9 września 2016 r. do 30 września 2016 r. Podstawą przyznania świadczenia był m.in. dochód rodziny skarżącej spełniający kryterium ustawowe określone w art. 8 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 930), które wówczas wynosiło dla rodziny skarżącej 1028 zł, na osobę 514 zł. Podał, że został on ustalony na podstawie dokumentów oraz wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 30 sierpnia 2016 r. Prezydent wskazał, że w powyższym okresie skarżąca mieszkała z córką G., byłym konkubentem oraz jego rodzicami w lokalu przy ul. [...] w [...]. Wspólne gospodarstwo domowe prowadziła z córką G.. Nie pracowała, nie była zarejestrowana w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Miała orzeczony lekki stopień niepełnosprawności. Deklarowała dochód w wys. 200 zł tj. alimenty na córkę. W lutym 2021 r. Ośrodek Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] uzyskał informację, że na podstawie Księgi Wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla [...] od lutego 2015 r. skarżąca jest właścicielem lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...]. W związku z powyższym oraz okolicznością, że podczas rodzinnego wywiadu środowiskowego przeprowadzonego 30 sierpnia 2016 r. skarżąca nie poinformowała o posiadanym lokalu mieszkalnym, stanowiącym jej zasób majątkowy, Prezydent, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., postanowieniem z [...] lutego 2021 r., wznowił postępowanie administracyjne w sprawie wypłaconego skarżącej we wrześniu 2016 r. zasiłku celowego, gdyż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Następnie Prezydent, działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., decyzją z [...] czerwca 2021 r., uchylił ostateczną własną decyzję z [...] września 2016 r. oraz odmówił przyznania skarżącej pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia. W motywach rozstrzygnięcia powołując się na wynikającą z ujawnionych okoliczności dysproporcję pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodu a faktyczną sytuacją majątkową rodziny w okresie ustalania prawa do świadczeń, Prezydent wskazał, że skarżąca mogła we własnym zakresie, wykorzystując własne możliwości i zasoby, przezwyciężyć trudną sytuację życiową w jakiej się znajdowała. To zaś w świetle art. 12 ustawy o pomocy społecznej może stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Dodatkowo powołał się na brak współdziałania skarżącej z pracownikiem socjalnym, przejawiający się w niewyjaśnieniu, mimo że była o to wzywana, okoliczności związanych z nabyciem lokalu mieszkalnego (środków z jakich to nastąpiło i faktycznego jego wykorzystania) w sytuacji gdy sama z córką miała zamieszkiwać przy ul. [...]. Te okoliczności w myśl art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej mogły zatem także stanowić podstawę odmowy przyznania świadczenia. Niezgadzając się z powyższą decyzją skarżąca wniosła odwołanie, w którym podała, że miejscem czasowego pobytu rodziny był lokal przy ul. [...], zaś rodzina zamieszkiwała przy ul. [...] - a zmuszona była zmienić miejsce pobytu z uwagi na trudną sytuację, która uległa poprawie dopiero w 2018 r. gdy znalazła pracę umożliwiającą jej godzenie opieki nad chorym dzieckiem i utrzymanie rodziny. Podała, że rodzina wielokrotnie zmieniała miejsce pobytu. Nieuzasadniona byłaby sprzedaż lokalu przy ul. [...] w sytuacji, gdy rodzina nie mogła zamieszkiwać w lokalu przy ul. [...], gdyż nie miała żadnego tytułu prawnego do tego, by tam przebywać, a lokal udostępniono krótkoterminowo na czas przezwyciężenia trudnej sytuacji. W latach 2018-2020 rodzina niemalże stale zamieszkiwała przy ul. [...], jednakże z uwagi na utratę pracy i opiekę nad dzieckiem skarżaca nie była w stanie samodzielnie się utrzymać i wracała do poprzedniego miejsca zamieszkania po pomoc i wówczas występowała również o pomoc do organu. Jej zdaniem organ powinien był wznowić postępowanie najpóźniej w grudniu 2020 r., kiedy odbyła się rozmowa telefoniczna z pracownikiem socjalnym w sprawie ustalenia własności lokalu przy ul. [...]. Kolegium, po rozpatrzeniu ww. odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., decyzją z [...] grudnia 2021 r., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdziło, że ostateczna decyzja Prezydenta z [...] listopada 2016 r. przyznająca skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 400 zł na zakup żywności została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można jej uchylić bowiem od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. W uzasadnieniu stwierdziło, że rozpatrując ponownie sprawę w wyniku wznowienia postępowania, Prezydent w pełni zasadnie odmówił przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia. Podkreśliło, że niewątpliwie skarżąca w sposób rażący i długotrwały narusza obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym, uniemożliwiając ustalenie swojej sytuacji majątkowej i życiowej, zatajając fakt, iż była i jest właścicielem odrębnego lokalu mieszkalnego. Jednocześnie wskazał i szczegółowo opisał w treści uzasadnienia korespondencję ze skarżącą oraz bezskuteczne próby przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Podał, że wielokrotnie stawiała organowi przeszkody w przeprowadzeniu wywiadów środowiskowych, nie wpuszczała pracowników socjalnych do lokalu przy ul. [...], utrudniała lub uniemożliwiała kontakt z rodzicami konkubenta, podawała również fałszywe informacje, jakoby brak egzekwowania obowiązku alimentacyjnego od ojca dziecka był utrudniony ze względu na ryzyko nakazania skarżącej opuszczenia lokalu przy ul. [...] podczas gdy w tym samym czasie skarżąca dysponowała własnym, dwupokojowym mieszkaniem o powierzchni niemal 60 m2 w nowym budownictwie (nabytym w 2015 r. od dewelopera). Kolegium powołało się na dokument pozyskany przez organ z sądu wieczystoksięgowego, tj. sporządzoną [...] lutego 2015 r. przed notariuszem U. S. ustanowienia odrębnej własności lokalu i sprzedaży, rep. A nr [...], zawartą przez skarżącą ze Z. P. prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "[...]" Z. P.(deweloperem). Zgodnie z umową skarżąca nabyła własność lokalu nr [...] przy ul. [...] za cenę [...] zł, a nadto nabyła również za kwotę [...] zł udział [...] w lokalu garażowym, z którym związane jest prawo do wyłącznego korzystania z komórki lokatorskiej nr [...]. Jak wynika z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla przedmiotowego lokalu, skarżąca pozostaje wyłącznym właścicielem tegoż lokalu od zawarcia ww. umowy do chwili obecnej. Kolegium podniosło także, że skarżąca powoływała się na trudności w znalezieniu zatrudnienia, podczas gdy przedstawiciel Klubu Integracji Społecznej oceniał, iż podejmuje ona czysto pozorne działania i wcale nie ma zamiaru podjąć pracy. Skarżąca tłumaczyła problemy w znalezieniu pracy rzekomą koniecznością stałej opieki nad dzieckiem, pomimo odmiennych ustaleń w zaświadczeniach od specjalistów i pomimo faktu, że jej córka regularnie uczęszczała do szkoły i nie była nawet tam przyprowadzana, ani stamtąd odprowadzana. Wskazując przy tym, że z akt sprawy wynika, że skarżąca nie wykazywała zainteresowania edukacją dziecka, nie zgłaszała żadnych potrzeb objęcia dziecka opieką specjalistyczną i jeszcze tłumaczyła brak możliwości stawienia się w szkole wykonywaną pracą - chociaż w tym samym czasie twierdziła przed organem pomocy społecznej, że jest bezrobotna. Kolegium stwierdziło, że analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że skarżąca była i jest w stanie pokonać trudną sytuację życiową, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Chodzi tu nie tylko o pozyskanie środków ze sprzedaży lokalu przy ul. [...] lub jego wynajmu, ale także o możliwość egzekucji alimentów od ojca dziecka. Przeszkodą w skierowaniu sprawy do komornika miała być rzekoma obawa przed reakcją rodziców ojca dziecka, u których skarżąca zamieszkiwała, tymczasem skarżąca jest właścicielem lokalu mieszkalnego, który według jej twierdzeń służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych rodziny. Organ wskazał, także, że w trakcie telefonicznego rozeznania 6 kwietnia 2021 r. oświadczyła, że od lutego nie otrzymuje alimentów na córkę, ale nie złożyła jeszcze wniosku do komornika o ich egzekucję. Podkreśliło, że obowiązkiem skarżącej przed ubieganiem się o pomoc społeczną jest próba wykorzystania własnych możliwości i uprawnień, zaś skarżąca bez żadnego uzasadnienia nie korzysta z możliwości wyegzekwowania zasądzonych alimentów od ojca dziecka. Podkreśliło także, że niezależnie od kwestii składania fałszywych oświadczeń o stanie majątkowym oraz wielokrotnej odmowy współdziałania z organem, zasiłek celowy jest świadczeniem przyznawanym w ramach uznania administracyjnego. Zatem organy mają prawo odmówić skarżącej wnioskowanych świadczeń także z tego względu, że jej sytuacja jest zdecydowanie lepsza od wielu innych osób wnioskujących o świadczenia z pomocy społecznej, w szczególności o zasiłki celowe. Podało, że jest ona osobą w wieku produkcyjnym, jest zdolna do pracy, ma wyższe wykształcenie prawnicze, ma własne mieszkanie w nowym budownictwie, za który zgodnie z informacjami ze Wspólnoty Mieszkaniowej były uiszczane opłaty - a w tym samym czasie skarżąca mogła zamieszkiwać w lokalu rodziców konkubenta, przy czym jej córka regularnie uczęszczała do szkoły i nie potrzebowała pomocy w przychodzeniu do szkoły i wracaniu do domu. Wskazało również, że dodatkową podstawą odmowy przyznania świadczenia prawidłowo powołaną przez Prezydenta jest przepis art. 12 ustawy o pomocy społecznej, którym ustawodawca wprost wskazał, że ustalenie posiadania niezadeklarowanej nieruchomości przez wnioskodawcę może być przyczyną odmowy przyznania świadczeń z pomocy społecznej. Jednocześnie Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. jednakże możliwość uchylenia kwestionowanej we wznowionym postępowaniu decyzji i ponowne rozstrzygnięcie istoty sprawy jest możliwe tylko w czasie określonym w art. 146 § 1 k.p.a. Upływ terminu uniemożliwiający uchylenie decyzji w trybie wznowieniowym ma zaś charakter bezwarunkowy, albowiem jest niezależny od okoliczności, które to spowodowały. W rozpoznawanej sprawie decyzja z [...] września 2016 r. została wykonana w dniu [...] września 2016 r., tj. w tej dacie wypłacono skarżącej zasiłek celowy. W związku z tym pięcioletni termin przedawnienia, o jakim mowa w art. 146 § 1 k.p.a., upłynął [...] października 2021 r., co wyklucza obecnie możliwość uchylenia kwestionowanej decyzji Prezydenta i wydanie nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. Tak więc, skoro od doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło 5 lat, to zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej ograniczy się wyłącznie do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz do wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Dotyczy to także sytuacji, w której upływ wskazanego powyżej terminu nastąpił w toku postępowania odwoławczego. Na decyzję Kolegium skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła A. B. podnosząc, że organ uchylając powyższą decyzję powinien był orzec umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości albo umorzyć postępowanie odwoławcze. Jej zdaniem stwierdzenie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa jest niezasadne. W obszernym uzasadnieniu skargi podkreśliła, że przesłanką stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa była sytuacja dochodowa rodziny, którą organ ustalił i która uprawniała rodzinę do udzielenia jej pomocy. Przesłanka posiadania nieruchomości, w której rodzina zamieszkiwała, jej zdaniem, nie może być okolicznością, która wpływa w jakikolwiek sposób na zmianę wydanych decyzji. Nie może być również brana za istotny dla sprawy dowód, gdyż rodzina ma prawo posiadać swoje miejsce zamieszkania. Nakazywanie rodzinie jego sprzedaży lub wynajmu i pogłębianie i tak już trudnej sytuacji życiowej, nie jest zasadne. Podała, że okoliczności, na których opierał się organ odwoławczy nie zostały w żaden sposób dowiedzione, mianowicie, że lokal położony przy ul. [...] nie był przez rodzinę zamieszkiwany w 2016 r. Organ całe swoje postępowanie wznowieniowe oparł na oświadczeniach strony oraz na domniemaniach i sugestiach. Bezspornym jest posiadanie od 2015 r. przez wnioskodawczynię lokalu, ale nie był on wykorzystywany przez rodzinę w celach innych niż mieszkalne. Podkreśliła, że Ośrodek Pomocy Społecznej kieruje się w przedmiotowym postępowaniu niezrozumianymi dla niej przesłankami. Przyznane świadczenie zostało przez skarżącą zrealizowane i niemożliwym jest jego podważanie - przez stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa - po tak długim czasie w sytuacji, gdy organ opiera się jedynie na jednej nieprawdziwej przesłance, która nie została w żaden sposób przez niego zweryfikowana. Wznawianie zaś postępowania z powodu pojawienia się nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi w powyższej sprawie, jest niewystarczające do stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Wskazała, że postępowanie sprzed 6 lat było postępowaniem szczególnym, gdyż zaliczane jest do postępowań o charakterze społecznym, pomocowym, a organ przed wydaniem decyzji badał sytuację rodziny, która jest mu znana od 2006 r. Podkreśliła, że świadczenia, których zwrotu żąda Ośrodek zostały skonsumowane tj., wykorzystane zgodnie z ich przeznaczeniem, po ich przyznaniu. Ich zwrot (niezależnie w jakim trybie) w sytuacji stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, godzi w byt rodziny: niepełnosprawnej wnioskodawczyni i niepełnosprawnego małoletniego dziecka, a organ opiera się jedynie na jednej przesłance, która nie może być decydująca dla stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa. Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż z innych przyczyn niż w niej wskazano. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z przepisem art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z powołaną regulacją prawną, relacje pomiędzy uzasadnieniem a rozstrzygnięciem decyzji są ścisłe i nie może być między nimi rozbieżności. Obie części stanowią jedność w znaczeniu materialnym i formalnym, żadna z nich nie może istnieć oddzielnie w obrocie prawnym i powinny być ze sobą spójne wewnętrznie. W przedmiotowej sprawie skarżąca uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Kolegium z [...] grudnia 2021 r. wydaną po rozpatrzeniu jej odwołania, które dotyczyło decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2021 r. nr [...] uchylającej ostateczną decyzję Prezydenta z [...] września 2016 r. nr [...] przyznającą skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia w okresie od 9 września 2016 r. do 30 września 2016 r. oraz odmawiającej przyznania ww. pomocy w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia. Z osnowy ww. decyzji wynika, że Kolegium orzekając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie, na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 k.p.a., stwierdziło, że ostateczna decyzja Prezydenta z [...] listopada 2016 r. nr [...] przyznająca skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 400 zł na zakup żywności została wydana z naruszeniem prawa, jednakże nie można jej uchylić bowiem od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. Zaś w treści uzasadnienia decyzji z [...] grudnia 2021 r. organ przedstawił stan faktyczny, który dotyczył przedmiotu odwołania, tj. decyzji Prezydenta z [...] czerwca 2021 r. nr [...], którą na skutek wznowienia postępowania, uchylono ostateczną decyzję z [...] września 2016 r. nr [...] przyznającą skarżącej pomoc w formie zasiłku celowego w wysokości 50 zł na zakup odzieży i obuwia, a nie jak to wskazał w sentencji decyzji z [...] listopada 2016 r. Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej, określane też mianem osnowy lub sentencji decyzji – jest jej kwintesencją; stanowi bowiem o ustaleniu prawa, czy też nałożeniu obowiązku; wyrażając rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku w kontekście określonych okoliczności. Z powyższego wynika, że podjęte w dniu [...] grudnia 2021 r. rozstrzygnięcie Kolegium nie dotyczy przedmiotu odwołania. Nie istnieje logiczny związek pomiędzy treścią sentencji a treścią uzasadnienia. Zatem istniejąca rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem a uzasadnieniem decyzji Kolegium skutkuje koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, gdyż została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Mając powyższe okoliczności na uwadze, sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. - uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż wydana ona została z naruszeniem art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. sąd wskazuje, aby organ rozpoznając sprawę uwzględnił podniesione uwagi i zważył, że relacje pomiędzy uzasadnieniem a rozstrzygnięciem decyzji są ścisłe i nie może być między nimi rozbieżności.