I SA/Wa 2921/14

Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] odmawiającą A. W. zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej i umorzyło postępowanie w sprawie. Zaskarżona decyzja podjęta została w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...] odmówiono A. W. zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej. W odwołaniu od tej decyzji A. W. podał , że przysługuje mu renta socjalna okresowa, ponieważ kiedy wykryto u niego chorobę, figurował jako uczeń w zawodowej szkole zawodowej przy zakładzie karnym w [...]. Rozpoznając złożone odwołanie Kolegium wskazało, że organ I instancji bez dodatkowych wyjaśnień wnoszącego, nie miał prawa zakwalifikować jego żądania jako żądania zasiłku stałego, kiedy z jego treści wynikało , iż domaga się przyznania renty socjalnej. Od dnia 1 października 2003 r. właściwym do przyznania i wypłaty renty socjalnej jest właściwa jednostka organizacyjna ZUS. W tej sytuacji Kolegium wskazało, że zasadnym jest umorzenie postępowanie w przedmiocie zasiłku stałego i przekazanie podania A. W. właściwej jednostce ZUS. Skargę na powyższą decyzję wniósł A. W. W skardze szczegółowo opisał wydane orzeczenia dotyczącego jego niepełnosprawności oraz podał, że spełnia warunki do otrzymania renty socjalnej. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W dniu 14 października 2014 r. skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; powoływana dalej jako "p.p.s.a.") sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jedna ze stron złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego oraz przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję .Zdaniem sądu taka sytuacja nie ma miejsca w przedmiotowej sprawie. Zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie ma wyjaśnienie czy organ II instancji zasadnie zastosował w niniejszej sprawie art. 138 §1 pkt 2 kpa tj. uchylił zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] i umorzył postępowanie w sprawie. Umorzenie to następuje w związku z art. 105 § 1 k.p.a. Stosownie do tegoż przepisu zaś, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zawarta w powołanym przepisie przesłanka bezprzedmiotowości nie została wprawdzie zdefiniowana przez ustawodawcę, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się jednakże, iż występuje ona, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Umorzenie postępowania administracyjnego jest orzeczeniem formalnym, kończącym postępowanie bez merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, nie orzeka zaś - jak zdaje się to rozumieć skarżący- o odmowie przyznania mu renty socjalnej. Przepis art. 105 § 1 k.p.a. nie powinien być interpretowany rozszerzająco, a umorzenie postępowania powinno być traktowane jako środek ostateczny, mający zastosowanie tylko w tych sytuacjach, kiedy nie ma możliwości podjęcia merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie, gdyż żądaniem skarżącego od początku było przyznanie renty socjalnej, a nie jak wadliwie uznał organ I instancji- przyznanie zasiłku stałego dla osoby gospodarującej. Kwestie renty socjalnej reguluje ustawa z dnia 27 czerwca 2003 r. o rencie socjalnej (Dz. U. z 2013 r., poz. 982 ze zm.). W myśl art. 12 ust. 1 powołanej ustawy, decyzję w sprawie renty socjalnej wydaje i świadczenie to wypłaca jednostka organizacyjna Zakładu (ZUS) właściwa ze względu na miejsce zamieszkania lub pobytu osoby ubiegającej się o rentę socjalną. Prawidłowo zatem organ odwoławczy uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie prowadzone w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej, w sytuacji braku wniosku o przyznanie tego świadczenia. Prawidłowo również zastosował przepis art. 65 §1 k.p.a., który stanowi, że jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego, zawiadamiając jednocześnie o tym wnoszącego podanie. Po przekazaniu tego wniosku, kwestią renty socjalnej będzie zajmowała się właściwa jednostka organizacyjna Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Z powyższych względów, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 ppsa.