I SA/Wa 295/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Emilia Lewandowska WSA Tomasz Wykowski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2014 r. sprawy ze skargi M. L. i B. G. na Prezydenta W. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 399/12 1. wymierza Prezydentowi W. grzywnę w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych płatną w terminie jednego miesiąca od daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 2. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz skarżących M. L. i B. G. kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Pismem z dnia 13 grudnia 2013 r. M. L. oraz B. G. (dalej "skarżące"), działając na podstawie art.154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu"), za pośrednictwem organu, skargę na niewykonanie przez Prezydenta W. (dalej "Prezydenta") wyroku Sądu z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 399/12, uwzględniającego skargę T. S. oraz W. S. na bezczynność Prezydenta w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], hip. [...]. W skardze skarżące wniosły o wymierzenie Prezydentowi grzywny w wysokości 30 000 złotych. Wniesienie skargi zostało poprzedzone skierowaniem przez skarżące do Prezydenta wezwania do wykonania przedmiotowego wyroku, zawartego w piśmie z dnia 21 października 2013 r., które wpłynęło do organu w dniu 25 października 2013 r. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżące podniosły, że wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. Sąd zobowiązał Prezydenta do rozpoznania wniosku o ustalenie odszkodowania za nieruchomość położoną w W. przy ulicy [...], hip. [...] - w terminie dwóch miesięcy od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Pomimo upływu wyznaczonego przez Sąd terminu wniosek ten nie został przez organ rozpoznany. II. W odpowiedzi na wniesioną skargę Prezydent wniósł o jej oddalenie, podnosząc że w toku prowadzonego postępowania podjął szereg czynności, mających na celu skompletowanie całości materiału dowodowego, niezbędnego do oceny, czy teren objęty roszczeniem spełnia przesłanki z art.215 ust.2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Pismami z dnia 29 sierpnia 2013 r. znak [...] i z dnia 2 października 2013 r. znak [...] oraz z dnia 13 listopada 2013 r. znak [...] strony postępowania zostały poinformowane o krokach podjętych w toku prowadzonego postępowania oraz o przyczynach jego niezakończenia w terminie wskazanym w wyroku. Organ podniósł ponadto, że wyrok z dnia 15 marca 2013 r. zapadł po rozpatrzeniu skargi T. S. i W. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Z przepisu art. 154 § 1 p.p.s.a. wynika, że w razie (-) niewykonania przez organ administracji wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie (-) bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Przedmiotem rozpatrywanej skargi jest wymierzenie Prezydentowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku tutejszego Sądu z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt I SAB/Wa 399/12, uwzględniającego skargę na bezczynność Prezydenta w przedmiocie rozpoznania wniosku o odszkodowanie za nieruchomość [...]. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że skarżące spełniły wymóg formalny, przesądzający o dopuszczalności skargi, tj. przed jej wniesieniem do Sądu za pośrednictwem organu, dokonały uprzedniego, pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. Odnośnie meritum sprawy wskazać należy, że niewykonanie przez organ wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność ma miejsce wówczas, gdy organ administracji zobowiązany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, nie wykonuje nałożonego przez sąd obowiązku polegającego na wydaniu w określonym terminie aktu lub dokonaniu czynności (art. 149 § 1 w związku z art. 154 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie wyroku, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce zarówno wtedy, gdy organ nie wykonał orzeczenia sądu w ogóle, jak i wtedy, gdy wprawdzie wykonał orzeczenie, ale z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Do takiego wniosku prowadzi wykładnia art. 154 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym wykonanie wyroku po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi. Z akt sprawy wynika, że w dniu 27 maja 2013 r. (data zwrócenia Prezydentowi akt sprawy przez Sąd) rozpoczął swój bieg dwumiesięczny termin na wykonanie przez organ wyroku Sądu z dnia 15 marca 2013 r. Termin ten upłynął z dniem 27 lipca 2013 r. Mając na uwadze nierozpoznanie przez organ wniosku odszkodowawczego do dnia wyrokowania przez Sąd w sprawie niniejszej, stwierdzić należy że zwłoka organu w wykonaniu przedmiotowego wyroku wynosi już blisko 15 miesięcy. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy wystąpienie w rozpatrywanej sprawie przesłanek do wymierzenia organowi grzywny z tytułu niewykonania wyroku Sądu, albowiem brak jest przekonujących podstaw do uznania, że znaczna zwłoka w rozpoznaniu wniosku odszkodowawczego wynika z przyczyn innych, aniżeli leżące po stronie organu. Należy zauważyć, że w pismach z dnia 29 sierpnia, 2 października i 13 listopada 2013 r. Prezydent poinformował strony postępowania, że rozpoznanie wniosku odszkodowawczego jest uzależnione od sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego operatu szacunkowego oraz zabezpieczenia środków finansowych na wypłatę odszkodowania, które te warunki nie zostały do tej pory spełnione. Stwierdzić w związku z powyższym należy, że podniesione przez organ okoliczności, nie wynikające w żaden sposób z działań, czy też zaniechań stron postępowania, nie są okolicznościami, w świetle których niewykonanie wyroku Sądu z dnia 15 marca 2013 r. należałoby uznać za usprawiedliwione. Zarówno bowiem zapewnienie sporządzenia operatu szacunkowego w wyznaczonym przez Sąd terminie, jak też zabezpieczenie środków na wypłatę odszkodowania były w oczywisty sposób kwestiami pozostającymi w gestii organu. Wbrew stanowisku organu, zasygnalizowanemu w odpowiedzi na skargę, przeszkody do uwzględnienia skargi skarżących na niewykonanie wyroku Sądu z dnia 15 marca 2013 r. nie może stanowić okoliczność, że wyrok ten został wydany w wyniku rozpoznania skargi wniesionej przez osoby inne niż obecne skarżące. Prawo do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na niewykonanie wyroku tego sądu przysługuje bowiem każdej ze stron postępowania administracyjnego, którego wyrok ten dotyczył. W sytuacji w której bezsprzecznie obie skarżące są stronami toczącego się postępowania odszkodowawczego, w oczywisty sposób były legitymowane do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Wymierzając grzywnę w wysokości 1000 zł Sąd uznał, iż w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, takich jak długotrwały charakter zwłoki organu kwota ta w adekwatny sposób odzwierciedli ciężar uchybienia organu oraz zapewni wywiązanie się przez organ z obowiązków nałożonych wyrokiem z dnia 15 marca 2013 r. Przyjąć przy tym należy, iż przepis art. 154 § 6 p.p.s.a. odwołujący się w swojej treści do ogłaszanej corocznie przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego wysokości przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, określa w ten sposób jedynie górną granicę grzywny, a zatem przy wymierzaniu grzywny poniżej tej granicy, nie jest konieczne, aby kwota wymierzonej grzywny odpowiadała określonej wielokrotności tego wskaźnika. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł jak w sentencji. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 154 § 1 i § 6 oraz art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji wyroku.