I SA/Wa 296/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Emilia Lewandowska (spr.) Sędziowie NSA Cezary Pryca asesor WSA Jerzy Siegień Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2005 r. sprawy ze skargi [...] Zarządu [...] w R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nabycia z mocy prawa nieruchomości zajętej pod drogę oddala skargę. I SA/Wa 296/04 UZASADNIENIE Minister Infrastruktury, decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...], którą odmówiono stwierdzenia, że Gmina Miasto R. nabyła z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawo własności nieruchomości położonej w R., oznaczonej jako działka nr [...] o powierzchni [...] m2, zajętej pod drogę ul. [...], opisanej w karcie drogi, stanowiącej załącznik do decyzji. Z ustaleń organu wynika, że [...] Zarząd [...] w R., wnioskiem z dnia 14 lipca 2003 r., nr [...], wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Gminę Miasto R., prawa własności nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...], położonej w R., obręb [...], podając, że działka ta w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę krajową - ul. [...]. Przepis art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.), który jest podstawą wydania decyzji, stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), za drogę publiczną może być uznana tylko taka droga, która łącznie spełnia dwa warunki: jest zaliczona na podstawie ustawy o drogach publicznych do jednej z kategorii dróg (krajowe, wojewódzkie, gminne) i może z niej korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem z ograniczeniami i wyjątkami wskazanymi w ustawie lub przepisach szczególnych. Należy więc stwierdzić, że o tym, czy dana droga jest drogą publiczną, stanowią zarówno względy techniczne jak i prawne. Brak jednego z tych elementów powoduje zaliczenie drogi do dróg wewnętrznych, co oznacza, że nie każda droga spełniająca funkcję ciągu komunikacyjnego może zostać uznana za drogę publiczną. By uzyskała taki status musi zostać zaliczona w trybie przewidzianym ustawą o drogach publicznych - przed dniem 1 stycznia 1999 r.- do jednej z kategorii dróg wymienionych w art. 2 ust 1 pkt 1-4 tej ustawy i jednocześnie spełniać warunek możliwości powszechnego z niej korzystania. Z przedłożonej przez wnioskodawcę dokumentacji prawnej oraz przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wynika, aby ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg krajowych. Przebieg drogi krajowej nr [...] ustalony został uchwałą Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] grudnia 1985 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg krajowych (M.P. z dnia [...] lutego 1986 r.). Uchwała ta nie wskazywała przebiegu drogi krajowej nr [...] na terenie miasta R. Przebieg taki został ustalony w załączniku do protokołu z posiedzenia [...] Komisji, powołanej decyzją nr [...] Ministra Transportu, Żeglugi i Łączności, z którego wynika, że droga krajowa nr [...] przebiegała ul. [...] od granic miasta do [...] (obecnie [...]), ul. [...] do granic miasta. Przebieg ten miał charakter tymczasowy, do czasu zakończenia budowy obwodnicy biegnącej [...]. Jak wynika z pisma [...] Zarządu [...] w R. z dnia [...] marca 2001 r., nr [...], w sprawie wykazu ulic leżących w ciągu dróg krajowych w mieście R. wynika, że według stanu na 31 grudnia 1998 r. do ulic leżących w ciągu drogi krajowej nr [...] nie została zaliczona ul. [...]. Ulica [...] nie została także ujęta w rozporządzeniu Ministra Komunikacji z dnia 14 lipca 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. Nr 30, poz. 151 z późn. zm.), między innymi w województwie [...]. Nie została także podjęta przez Radę Gminy stosowna uchwała zaliczająca wyżej wymienioną ulicę do kategorii dróg gminnych. W związku z powyższym urządzenie na tej nieruchomości drogi, która nie została zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych przed dniem 1 stycznia 1999r. w sposób przewidziany w ustawie o drogach publicznych nie pozwała na uznanie, że nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta była pod drogę publiczną, a co za tym idzie brak jednej z podstawowych przesłanek objętych dyspozycją art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. W skardze na decyzję Ministra Infrastruktury [...] Zarząd [...] w R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Nabycie własności nieruchomości na podstawie art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) uzależnione jest od łącznego spełnienia w dniu 31 grudnia 1998 r. przesłanek określonych w tym przepisie, a mianowicie: - zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, - pozostawania nieruchomości we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego, - brak przysługiwania prawa własności nieruchomości Skarbowi Państwa lub jednostkom samorządu terytorialnego. Skarżący utrzymuje, że przedmiotowa nieruchomość znajdowała się w dniu 31 grudnia 1998 r. w ciągu drogi krajowej nr [...]. Stosownie do treści art. 5 ust 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 14, poz. 60 ze zm.) zaliczenie do kategorii dróg krajowych następuje w drodze rozporządzenia Rady Ministrów, zaś zgodnie z ust 3 tego przepisu przebieg dróg krajowych ustala, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw transportu, po zasięgnięciu opinii powołanych w tym przepisie organów. W sprawie zostało ustalone przez organ, że przedmiotowa nieruchomość nie znajduje się w ciągu drogi krajowej. Ustalenie to jest prawidłowe. Z resztą sam skarżący nie powołuje rozporządzenia, z którego wynikałoby, że droga krajowa nr [...] w mieście R. w dacie 31 grudnia 1998 r. przebiegała ul. [...], a w piśmie z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie wykazu ulic leżących w ciągu dróg krajowych w mieście R., według stanu na 31 grudnia 1998 r. Skarżący poinformował organ, że w wykazie ulic leżących w ciągu drogi krajowej nr [...] nie została wymieniona ul. [...]. Z materiału dokumentacyjnego nie wynika również, by przedmiotowa nieruchomość leżała w ciągu innej kategorii drogi stanowiącej drogę publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych. Z tych względów należy uznać za zasadne rozstrzygnięcie organu, zawarte w zaskarżonej decyzji. Ponieważ przedmiotowa nieruchomość nie była zajęta pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r., to nie jest możliwe stwierdzenie nabycia własności tej nieruchomości w trybie art. 73 ust 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Mając powyższe na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w wyroku.