I SA/Wa 2996/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: - Sędzia WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku U.T., A. K. i L.W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi U.T., A. K. i L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania wieczystego postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W dniu 31 października 2013 r. U. T., A. K. i L. W. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...]. Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. W związku z przedmiotową skargą skarżące wystąpiły o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji z uwagi na fakt, że jej wykonanie może spowodować dla skarżących negatywne skutki, które będą następnie niemożliwe lub trudne do odwrócenia. Zaskarżona decyzja jest ostateczna, co jest równoznaczne z tym, że może być wykonana. Tym samym Prezydent [...] może rozpoznać wniosek o ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu nieruchomości [...] przy ul. [...] na rzecz nieuprawnionych osób lub ich następców prawnych. To z kolei może powodować, że na skutek działań podjętych przez spadkobierców dawnych właścicieli nieruchomości A. i W. D. nieruchomość przejdzie w ręce osób trzech, co doprowadzi do nieodwracalnych skutków prawnych zaskarżonej decyzji i narazi skarżących na znaczną szkodę pozbawiając ich uprawnień nabytych w drodze umów przelewu praw i to bez możliwości obrony swoich praw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie wykonania. Sygn. akt I SA/Wa 2996/13 Ze wskazanej normy prawnej wynika obowiązek strony skarżącej wykazania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. określenie na jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki może narazić wnioskodawcę wykonanie zaskarżonej decyzji. Pozytywne rozstrzygnięcie żądania strony zależy więc od spełnienia jednej z dwóch wymienionych wyżej przesłanek. Przy czym podnieść należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych został utrwalony pogląd, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wobec tego nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a więc nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości więc problem wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania oraz aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. W niniejszej sprawie przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania - a więc ze swej istoty nie nadająca się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie posiada cechy wykonalności, bowiem nie wymaga ona żadnej czynności stron tj. nie przyznaje stronie, co do zasady, żadnych uprawnień ani nie nakłada na stronę żadnych obowiązków. Zatem charakter skarżonego aktu nie zezwala na zastosowanie w sprawie instytucji wstrzymania wykonania, określonej w art. 61 § 3 powołanej ustawy, wobec czego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należało uznać za bezzasadny. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu. . .