I SA/Wa 300/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie WSA Marta Kołtun-Kulik WSA Emilia Lewandowska (spr.) Protokolant Zbigniew Dzierzęcki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2011 r. sprawy ze skargi M.K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Skarbu Państwa na rzecz skarżącej M.K. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Minister Skarbu Państwa, postanowieniem z [...] grudnia 2010 r. nr [...], stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez M.K. odwołania od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r. Z ustaleń organu odwoławczego wynika, że w przedmiotowej sprawie, organ odwoławczy ustalił, że decyzją z [...] września 2010 r. Wojewoda [...] odmówił M.K. zmiany decyzji Prezydenta Miasta K. z [...] września 2003 r., potwierdzającej prawo do rekompensaty za mienie nieruchome pozostawione na byłym terytorium państwa polskiego. W pouczeniu do decyzji strona została poinformowana o przysługującym jej prawie do wniesienia odwołania do Ministra Skarbu Państwa, za pośrednictwem organu wojewódzkiego, w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzja wojewody została wysłana na znajdujący się w aktach sprawy adres kancelarii adw. M.J. – pełnomocnika strony i jak wynika ze znajdującej się w aktach koperty nadawczej decyzji, przesyłka ta nie została przez pełnomocnika odebrana, a po dwukrotnym awizowaniu (w dniach 28 września i 6 października 2010 r.) zwrócono ją do [...] Urzędu Wojewódzkiego. Z notatki służbowej sporządzonej w dniu 25 października 2010 r. przez pracownika [...] Urzędu Wojewódzkiego wynika, że pełnomocnik M.K. poinformował w tym dniu o zmianie adresu swojej kancelarii i odebrał przedmiotową decyzję osobiście, co zostało potwierdzone jego własnoręcznym podpisem na egzemplarzu decyzji znajdującej się w aktach sprawy. Pismem z 8 listopada 2010 r. strona złożyła za pośrednictwem pełnomocnika odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r.. Jak wynika ze stempla pocztowego na kopercie nadawczej odwołania, zostało ono nadane 8 listopada 2010 r. w polskiej placówce pocztowej. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik strony poinformował organ wojewódzki o nowej siedzibie swojej kancelarii 25 października 2010 r. podczas wizyty w siedzibie urzędu wojewódzkiego, a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji. W związku z tym, w sytuacji braku wskazania przez adwokata M.J. nowego adresu do doręczeń, aby można było mówić o prawidłowym doręczeniu decyzji pod dotychczasowym adresem, powinno dojść do tzw. doręczenia zastępczego. Tryb doręczenia zastępczego został w sposób kompletny uregulowany art. 44 kpa. Postanowienia art. 44 kpa dla prawnej skuteczności doręczenia wymagają m.in. dwukrotnego awizowania przesyłki i jej pozostawienia na okres 14 dni w placówce pocztowej, a doręczenie uważa się za dokonane z upływem 14 dnia od daty pozostawienia w skrzynce odbiorczej (lub na drzwiach mieszkania) pierwszego zawiadomienia o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej. W niniejszej sprawie wszystkie wskazane powyżej czynności zostały dokonane. Mając to na uwadze, w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja Wojewody [...] została doręczona pełnomocnikowi strony – adw. M.J. 12 października 2010 r., a zatem 14-dniowy termin na złożenie od niej odwołania upłynął 26 października 2010 r.. Skoro zatem pełnomocnik strony nie powiadomił organu wojewódzkiego o zmianie adresu siedziby swojej kancelarii i nastąpiło doręczenie zastępcze przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję, to należy przyjąć, że decyzja skierowana do pełnomocnika pod poprzedni adres odniosła skutek prawny. Z uwagi na ten fakt, odwołanie od decyzji nadane na poczcie 8 listopada 2010 r., uznać trzeba za złożone z uchybieniem terminu zawartego w art. 129 § 2 kpa. W skardze na postanowienie Ministra Skarbu Państwa M.K. zarzuciła, że przy jego wydaniu doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 134 kpa – poprzez jego błędne zastosowanie w wypadku, gdy nie doszło do uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, 2. art. 41 § 2 w zw. z art. 44 kpa poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie za skuteczne doręczenie zastępcze dokonane na nieaktualny adres pełnomocnika, w sytuacji, gdy nowy aktualny adres pełnomocnika został w toku postępowania podany i był znany organom obu instancji. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz, o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Przepis art. 109 § 1 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek doręczenia stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej wydanej przez siebie decyzji. Natomiast przepis art. 129 § 2 kpa stanowi, że odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Z materiału dokumentacyjnego wynika, że decyzja Wojewody [...] z [...] września 2010 r. została doręczona pełnomocnikowi skarżącej – adwokatowi M.J. w czasie jego pobytu w siedzibie [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 25 października 2010 r. Odbiór decyzji pełnomocnik pokwitował osobiście na oryginale decyzji znajdującej się w organie i zostało to także stwierdzone w notatce służbowej sporządzonej przez pracownika urzędu. Zatem bieg czternastodniowego terminu do wniesienia odwołania należy liczyć od tej daty i wynika, że ostatni dzień tego terminu przypada na 8 listopada 2010 r.. Jest bezsporne, że w tej dacie w polskiej placówce pocztowej zostało nadane odwołanie od decyzji Wojewody [...] z [...] września 2010 r. Wynika więc, że odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu określonego w art. 129 § 2 kpa. Zaskarżone postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania zostało więc wydane z naruszeniem art. 134 kpa co uzasadnia jego uchylenie. Wobec powyższych ustaleń za bezprzedmiotowe należy uznać zarówno rozważania organu zawarte w zaskarżonym postanowieniu jak i odnoszące się do nich zarzuty skargi. Skoro organ doręczył pełnomocnikowi skarżącej decyzję w dniu 25.10.2010 r., to uznał, że nie nastąpiło skuteczne wcześniejsze doręczenie tej decyzji. W przeciwnym razie nie powinien ponownie doręczać decyzji w dniu 25.10.2010 r.. Przepisy postępowania administracyjnego nie przewidują wielokrotnego doręczania stronie decyzji. Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.