I SA/Wa 3000/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Magdalena Durzyńska (spr.) WSA Emilia Lewandowska Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasadza od Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na rzecz M. K. 307,80 zł (trzysta siedem złotych 80 groszy) tytułem kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2013 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 273, dalej :"k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Wojewody [...] (dalej "Wojewoda") z dnia [...] stycznia 2013 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika [...] (Naczelnik) z dnia [...] stycznia 1977 r. o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości położonych w K. w dz. adm. K. przy ul. Z., w tym wymienionej w punkcie [...] działki nr [...] o powierzchni 824 m2 (dalej: "Nieruchomość") w części dotyczącej ustalenia odszkodowania na rzecz współwłaścicielki Nieruchomości, M. S., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej (dalej : "Minister) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Z akt administracyjnych wyłania się następujący przebieg postępowania. Decyzją z [...] stycznia 1977 r. Naczelnik orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem Nieruchomości stanowiącej współwłasność P. S. w 9/20 częściach, F. S. w 2/20 częściach i M. S. w 9/20 częściach. M. K. (Skarżący) pismem z 16 maja 2012 r. wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika w części dotyczącej odszkodowania za wywłaszczenie udziału 9/20 części M. S.. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wskazał, że decyzja wydana została z rażącym naruszeniem prawa w części orzekającej o odszkodowaniu. Naruszenie to polegało m.in. na braku wskazania w jej sentencji lub w uzasadnieniu jakichkolwiek podstaw faktycznych odkreślenia wysokości odszkodowania, metodologii jego ustalenia, sposobu i terminu jego wypłaty, organu lub osoby zobowiązanej do jego wypłaty. Skarżący wskazał, że w 1977 r. teren objęty wywłaszczeniem stanowił teren budowlany z dopuszczoną w planie miejscowym i od wielu lat realizowaną zabudową mieszkaniową wysokiej intensywności a jego wartość nawet według standardów ówczesnych wielokrotnie przekraczała ustalone w decyzji odszkodowanie. Skarżący dołączył do wniosku dokumenty potwierdzające, że jest następcą prawnym M. S.. Wojewoda decyzją z 3 stycznia 2013 r. wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika z 24 stycznia 1977 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania. Na wstępie Wojewoda wyjaśnił, że decyzja Naczelnika wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974 r., Nr 10 poz. 64 ze zm., dalej: "ustawa"). Odnosząc się do podniesionego we wniosku o stwierdzenie nieważności zarzutu nieprawidłowego ustalenia odszkodowania Wojewoda wyjaśnił, że wysokość odszkodowania została określona przez Naczelnika stosownie do treści przepisów art. 8 ust. 8 ustawy i Zarządzenia Naczelnika [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1974 r. to jest jak za grunt położony w II strefie śródmiejskiej po 18 złotych za 1 m2, które w swojej treści odsyła do Uchwały nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. K. z dnia [...] września 1962 r. w sprawie opłat z tytułu korzystania z terenów państwowych w K. (Dz. Urz. RN m. k. nr [...] poz. [...] z 1966 r. Nr [...] poz. [...], z 1968 r. Nr [...] poz. [...]). Wojewoda wskazał następnie, że Uchwała nr [..]. Prezydium Rady Narodowej m. K. określała przynależność poszczególnych nieruchomości do stref w zależności od ich położenia. Na podstawie zgromadzonych w aktach dokumentów Wojewoda ustalił, że Nieruchomość położona była w dacie wydania decyzji w strefie II Dzielnicy [...]. W Planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Nieruchomość opisana została jako teren upraw rolnych i częściowo szczątkowej zabudowy mieszkaniowe przeznaczony po r. 1970 pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Na podstawie wykazu zmian gruntowych przyjętego do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego pod nr [...] w 1975 r. Wojewoda ustalił, że Nieruchomość miała wskazany użytek rolny. Dlatego też w ocenie organu, wbrew twierdzeniom Skarżącego, Naczelnik prawidłowo obliczył odszkodowanie mnożąc ilość wywłaszczonych metrów przez stawkę ustaloną w Zarządzeniu nr [...] Naczelnika [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 1974 r. dla strefy II Dzielnicy [...] w kwocie 18 złotych za 1m2 (824m2 x 18 zł. wynosi 14832 zł. a 9/20 z 14832 zł. wynosi 6.674,40 zł.), Organ pierwszej instancji wskazał, że wobec podania w decyzji jako podstawy prawnej m.in. art. 12 ustawy, zgodnie z którym wypłata odszkodowania następuje w ciągu 3 miesięcy od dnia, w którym decyzja ustalająca odszkodowanie stała się ostateczna uznać należy, że nastąpiło wystarczające zakreślenie terminu do wypłaty ustalonego odszkodowania. Wojewoda przywołał następnie treść art. 17 ust. 1 i ust. 2, art. 19 ust. 1 i ust. 2 oraz 21 ust. 1, art. 22 i art. 32 ust. 1 ustawy i wskazał, że nie podziela zarzutu Skarżącego, iż brak jest w sentencji decyzji Naczelnika i jej uzasadnieniu jakichkolwiek podstaw faktycznych określenia wysokości odszkodowania, metodologii i sposobu jego ustalenia winien być uznany za istotną wadę postępowania. Wyjaśnił, że w toku postępowania nieważnościowego udało się odnaleźć zawiadomienie z dnia 10 listopada 1975 r. o wszczęciu postępowania wywłaszczeniowego i rozprawie administracyjnej. Czynności mające na celu odnalezienie protokołu z rozprawy okazały się bezskuteczne. Jednak brak tego protokołu, w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych nie może skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji, gdyż brak kompletnych akt wywłaszczeniowych, których nie można odtworzyć w całości powoduje, że nie można przeprowadzić w tym zakresie oceny postępowania wywłaszczeniowego i ustalić czy było ono prowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Skarżący wniósł od powyższej decyzji odwołanie wnosząc o jej uchylenie i merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu wskazał, że rażące naruszenie prawa przy wydaniu decyzji z 1977 r. polegało na tym, że odszkodowanie nie zostało ustalone na podstawie wyników rozprawy administracyjnej po wysłuchaniu opinii biegłego oraz że o wysokości odszkodowania orzeczono bez uprzedniego uzyskania pisemnej i zawierającej szczegółowe uzasadnienie opinii sporządzonej przez uprawnionego biegłego, co stanowi naruszenie art. 22 ustawy. Skarżący wyjaśnił, że z zawiadomienia z dnia 10 listopada 1975 r. wynika, że strony nie zostały powiadomione o terminie rozprawy administracyjnej gdyż w dokumencie tym brak wskazania daty i godziny planowanej rozprawy. Z uzasadnienia zaś decyzji Naczelnika wynika, że rozprawy nie przeprowadzono w ogóle a organ orzekał o wysokości odszkodowania bez uprzedniego pozyskania opinii uprawnionego biegłego zawierającej szczegółowe uzasadnienie. Skarżący wskazał następnie, że decyzja z 1977 r. nie zawiera szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, wymaganego zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy. Decyzja nie wskazuje również, czy nieruchomość jest niezbędna dla wnioskodawcy na cele dla których wywłaszczenie jest według ustawy dopuszczalne, czy wnioskodawca dysponuje odpowiednimi sumami lub kredytami na zapłacenie odszkodowania ani też jaki podmiot jest zobowiązany do wypłaty odszkodowania. Skarżący podkreślił następnie, że Naczelnik sam obliczył odszkodowanie, nie można natomiast uznać, że zrobił to prawidłowo. Naczelnik w ocenie Skarżącego nie miał uprawnień do samodzielnego obliczenia odszkodowania, ale winien je ustalić zgodnie z art. 22 ustawy na podstawie opinii biegłego. Skarżący podkreślił również, że odszkodowanie winno być obliczone na podstawy art. 8 ust. 8 pkt 1 ustawy, a więc obliczenie odszkodowanie wyłącznie jako iloczynu powierzchni i stawki 18 zł. za m1 nie było ustalone prawidłowo. Po rozpoznaniu odwołania, opisaną na wstępie decyzją Minister utrzymał w mocy decyzję Wojewody podzielając w pełni jego stanowisko. Odnosząc się do zarzutu nie powiadomienia stron o terminie rozprawy administracyjnej Minister zauważył, że na jedynej zachowane j kopii zawiadomienia z dnia 10 listopada 1977 r. uzyskanej z Sądu Rejonowego dla K. w miejscu podania daty i godziny rozprawy brakuje daty. Jednakże w ocenie organu był to egzemplarz kierowany do ksiąg wieczystych na którym organ mógł nie wpisać daty, ewentualnie mógł o terminie rozprawy zawiadomić w terminie późniejszym, w szczególności z uwagi na to, że od daty zawiadomienia o wszczęciu postępowania do dnia wydania decyzji upłynął ponad rok. Dodatkowo Minister wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych nie można pominąć zagadnienia, czy niezależnie od uchybień organu odszkodowawczego orzeczona wysokość odszkodowania odpowiada prawu. Organ odwoławczy przywołał wskazał, że zgodnie z art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy, jeżeli wywłaszczeniu podlega część gruntu, a pozostała część wynosi nie mniej niż powierzchnia działki normatywnej przyjętej w danej miejscowości pod budowę domu jednorodzinnego wolno stojącego, odszkodowanie obliczano jak w art. 8 ust. 8 pkt 1 lit. b). ustawy najwyżej do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej. Organ odwoławczy wskazał, że wysokość odszkodowania przyznanego za całą wywłaszczoną nieruchomość ustalono w wyniku przemnożenia wywłaszczanej nieruchomości i sztywnej stawki określonej w obowiązujących tabelach, to jest wywłaszczoną powierzchnię parceli 824 m2 przemnożono przez stawkę 18 zł a uzyskaną kwotę podzielono według wielkości poszczególnych udziałów współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości. W konsekwencji, w ocenie organu odszkodowanie zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Skarżący nie zgadzając się z treścią powyższego rozstrzygnięcia wniósł do tutejszego sądu skargę podnosząc w niej zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 8 ust. 8 pkt 3 , art. 8 ust. 8 pkt 1b ustawy poprzez z zastosowanie oraz art. 8 ust. 8 pkt 1 a, art. 19 ust. 2, art. 21 ust. 1 i ust. 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy poprzez ich niezastosowanie lub błędną wykładnię, oraz przepisów postępowania to jest art. 7, art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1-3k.p.-a. w związku z art. 7 i art. 77 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez nie odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich zarzutów odwołania jak również poprzez błędne ustalenia faktyczne. Z uwagi na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Skarżący podtrzymał w całości zarzuty i stanowisko zawarte w odwołaniu. Podkreślił, że w jego ocenie z dokumentu uzyskanego z akt księgi wieczystej będącego podstawą ujawnienia praw Skarbu Państwa do przedmiotowej nieruchomości wynika, że w sprawie nie zawiadomiono stron o rozprawie odwoławczej, zaś interpretacja powyższego dokumentu przedstawiona przez organ świadczy, że dokument będący co do zasady odpisem dokumentu skierowanego do stron może się różnić od oryginału i stanowić podstawę wpisu do ksiąg wieczystych. Wskazał, że organ nie odniósł się do jego zarzutu błędnego ustalenia odszkodowania, gdyż odszkodowanie winno być ustalone przy zastosowaniu art. 8 ust. 8 pkt 1 lit. a) a to wobec faktu, że wywłaszczeniu podlegała cała działka a nie jej część. Skarżący podkreślił, że przywołany przez Ministra art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy mógł być zastosowany wyłącznie w razie wywłaszczenia części nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga jest uzasadniona. Kontroli sądu poddana została decyzja utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji odmawiające stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika. W ocenie sądu zarzuty Skarżącego, co do decyzji Naczelnika dotyczą nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej oraz ustalenia wysokości odszkodowania z naruszeniem przepisów ustawy, bez sporządzenia opinii biegłego, przy jednoczesnym pominięciu przez Naczelnika okoliczności, że wywłaszczeniu podlegała cała nieruchomość, co oznacza konieczność ustalenia odszkodowania na podstawie art. 8 ust. 8 pkt 1 lit. a) ustawy a nie na podstawie art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy. Odnosząc się do pierwszego zarzutu, to jest nie przeprowadzenia w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 27 stycznia 1977 r. rozprawy administracyjnej i łączącego się z nim zarzutu nie odniesienia się w zaskarżonej decyzji Ministra do argumentów Skarżącego dotyczących treści zawiadomienia z 10 listopada 1975 r. wskazać należy co następuje : Sama okoliczność, że na uzyskanej z Sądu Rejonowego kopii zawiadomienia z dnia 10 listopada 1975 r. nie została wskazana data ani godzina rozprawy administracyjnej nie mogła przesądzać w ocenie sądu o tym , że rozprawa taka nie odbyła się. W tym zakresie – wbrew poglądowi Skarżącego – nie można uznać, że stanowisko Ministra odnośnie powyższego dokumentu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prowadzi do oparcia rozstrzygnięcia na podstawie dokumentu przerobionego. Tym niemniej, dokonując ustaleń czy odbyła się rozprawa administracyjna na której wysłuchano, a co najmniej odczytano ewentualną opinię biegłych należy mieć na względzie również treść decyzji z [...] stycznia 1977 r. Z uzasadnienia powołanej decyzji nie wynika, by poprzedzona została ona rozprawą administracyjną. Wobec powyższego uznać należy, że zarzut Skarżącego, dotyczący wadliwego ustalenia przez organy prowadzące postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] stycznia 1977 r., iż przy wydawaniu tej decyzji nie zostały naruszone przepisy ustawy dotyczące trybu wydawania decyzji o wywłaszczeniu i odszkodowaniu to jest art. 19, art. 21 i art. 22 ustawy jest uzasadniony. Za uzasadniony sąd uznaje również zarzut Skarżącego dotyczący nie ustosunkowania się przez Ministra do podniesionego w odwołaniu zarzutu, że odszkodowanie winno być obliczone na podstawy art. 8 ust. 8 pkt 1 ustawy, a więc odszkodowanie obliczone przez Naczelnika wyłącznie jako iloczyn powierzchni i stawki 18 zł. za m1 nie było ustalone prawidłowo. Z uzasadnienia decyzji Naczelnika wynika, iż odszkodowanie ustalone zostało według zasad obowiązujących przy wywłaszczeniu części gruntu, to jest zgodnie z art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy, przewidującym, że w razie wywłaszczania części gruntu, jeżeli pozostała część gruntu wynosi nie mniej niż powierzchnia działki normatywnej przyjętej w danej miejscowości pod budowę domu jednorodzinnego wolno stojącego, to jest według zasad określonych w art. 8 ust. 8 pkt pkt 1 lit. b). Natomiast w sytuacji, w której wywłaszczeniu podlegałaby cała nieruchomość, wówczas odszkodowanie winno być ustalone według zasad określonych w art. 8 ust. 8 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym odszkodowanie za obszar równy działce normatywnej przyjętej w danej miejscowości i strefie na wybudowanie domu jednorodzinnego wolno stojącego w wysokości 5-10% kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego w zależności od rodzaju miasta i położenia gruntu, a za pozostały obszar - najwyżej do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej. Z decyzji Naczelnika wynika, że wywłaszczeniu podlegała cała działka [...] o powierzchni 824 m2, stanowiąca współwłasność P. S. w 9/20 częściach, F. S. w 2/20 częściach i M. S. w 9/20 częściach. Nie wynika z niej natomiast, czy działka ta stanowiła część większej nieruchomości. Tymczasem kwestia, czy wywłaszczeniu podlega cała nieruchomość czy też jej część ma znaczenie jeśli chodzi o sposób ustalenia wysokości odszkodowania. Na okoliczność tę zwrócił uwagę Skarżący w odwołaniu. Z uzasadnienia decyzji Ministra nie wynika, by w tym zakresie organ poczynił jakiekolwiek uzasadnienia faktyczne ani też by odniósł się do powyższego zarzutu Skarżącego. Sąd wskazuje w tym miejscu, że w aktach administracyjnych znajdują się dokumenty, z których wynika, że działka 34/6 wydzielana była z większej nieruchomości. Jednak w ocenie sądu, poczynienie dokładnych ustaleń faktycznych co do tego, czy wywłaszczeniu podlegała cała nieruchomość czy też część, zwłaszcza wobec treści podniesionego w odwołaniu zarzutu należało do organu administracji. Sąd, dokonując kontroli decyzji nie może w tym zakresie zastąpić organu i ustalić, czy wywłaszczeniu podlegała cała nieruchomość czy też jej część. Ustalenie powyższej okoliczności faktycznej ma w ocenie sądu istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sposób ustalenia wysokości odszkodowania uzależniony był bowiem od przedmiotu wywłaszczenia. Jeżeli wywłaszczeniu podlegała cała nieruchomość wówczas odwołanie się w decyzji wywłaszczeniowej do zasad ustalania odszkodowania za część gruntu, bez uwzględnienia kosztów budowy domu, winno być uznane również za rażące naruszenie prawa, to jest art. 21 i 22 ustawy. W konsekwencji ocena, czy odszkodowanie w decyzji Naczelnika ustalone zostało prawidłowo czy też nie, uzależnione jest również od ustalenia jaki był przedmiot wywłaszczenia. Wobec powyższego za uzasadniony uznać należy zarzut Skarżącego dotyczący naruszenia przepisów postępowania polegający na nieodniesieniu się przez organ do zarzutów podniesionych w odwołaniu i zaniechaniu ustalenia okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podnosił zarzut ustalenia wysokości odszkodowania za Nieruchomość przez Naczelnika z pominięciem biegłego. Organy orzekające w toku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wskazywały, że nie odnalezienie pełnych akt administracyjnych nie może oznaczać, że opinia nie została przez biegłych sporządzona. Wskazywały także, że nawet gdyby w sprawie nie została sporządzona opinia biegłego, odszkodowanie ustalone w decyzji należy uznać za zgodne z przepisami ustawy. Sąd wskazuje w tym miejscu, że sam fakt nie odnalezienia pełnych akt administracyjnych postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] stycznia 1977 r., a co za tym idzie, fakt nie odnalezienia opinii biegłego nie mógłby skutkować uznaniem, że postępowanie zakończone wydaniem powołanej decyzji było dotknięte wadliwością oznaczającą koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, że z treści decyzji Naczelnika nie wynika, by w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie została sporządzona opinia biegłego, ewentualnie, by biegły uczestniczyli w rozprawie administracyjnej, której przeprowadzenie było obligatoryjne w świetle przepisów ustawy z 1958 r. i w toku tej rozprawy przedstawili swoje stanowisko. Z treści decyzji Naczelnika wynika, że dokonał on obliczenia odszkodowania stosując wskaźniki wynikające z art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy oraz stawki wynikające z Zarządzenia Naczelnika [...] z [...] stycznia 1976 r.. Tym niemniej wskazać należy, że zgodnie z art. 8 ust. 8 pkt 3 ustawy w związku z art. 8 ust. 8 pkt a lit. b ustawy, odszkodowanie to mogło zostać ustalone w wysokości do pięciokrotnej wysokości stawek ustalonych dla gruntu ornego klasy I w strefie ekonomicznej wielkomiejskiej. W decyzji Naczelnik ustalił odszkodowanie w wysokości minimalnej. Wobec powyższego uznać należy, że odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika organy rozpoznające wniosek Skarżącego : - naruszyły przepisy postępowania zaniechały bowiem ustalenia, czy wywłaszczeniu na podstawie decyzji z [...] stycznia 1977 r. podlegała cała nieruchomość czy też tylko jednak działka wchodząca w skład większej nieruchomości, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem od przedmiotu wywłaszczenia uzależniony był sposób obliczenia odszkodowania. W konsekwencji, bez ustalenia powyższej okoliczności nie było możliwe stwierdzenie, że odszkodowanie ustalone zostało przez Naczelnika w prawidłowej wysokości, - pominęły okoliczność, iż jak wynika z treści decyzji z [...] stycznia 1977 r. została ona wydana bez uprzedniego sporządzenia opinii biegłego, zaś w realiach sprawy, w której odszkodowanie mogło być zasądzone do wysokości pięciokrotności stawki minimalnej, ustalenie odszkodowania w wysokości minimalnej bez odwołania się do opinii biegłego uznać należy za rażące naruszenie prawa. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody. Rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 2 wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot uiszczonego przez niego wpisu w kwocie 200 złotych oraz zwrot kosztów przejazdu pociągiem w wagonie klasy drugiej w wysokości 107,80 złotych.