I SA/Wa 3036/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Wroczyński Sędziowie: WSA Joanna Skiba WSA Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego D.N., tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych. W dniu 7 sierpnia 2013 r. L.S. wniósł do Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W. skargę na sposób wykonywania czynności przez pracowników socjalnych, zwracając się o podjęcie czynności w trybie nadzoru. Dyrektor Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W. pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] L.dz.[...] w odpowiedzi poinformowała, że zostały podjęte czynności wyjaśniające w zakresie działań podejmowanych przez pracowników Ośrodka Pomocy Społecznej. Dyrektor Ośrodka ustaliła, że pracownicy nie przekroczyli granic swoich kompetencji i nie stwierdzono nieprawidłowości. Pismem z dnia 30 sierpnia 2013 r. skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., nazwanym odwołanie, L. S. zakwestionował pismo Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] L.dz.[...]. Powołując się na przepis art. 127 § 1 k.p.a. wskazał, że odwołuje się od "decyzji" nr [...] L.dz. [...] o nie uznaniu za nieprawidłowe postępowania pracowników socjalnych, albowiem decyzja jest dla niego krzywdząca. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że odwołanie wniesione zostało od pisma Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. a nie od decyzji administracyjnej, a tym samym – wobec braku przedmiotu – jest niedopuszczalne. Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi L. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie postanowienia zarzucił niewłaściwe zastosowanie przepisów określających przebieg postępowania przed organem administracji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na dotychczasowe ustalenia. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 3 czerwca 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. prawidłowo zastosowało w tej sprawie przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. i zasadnie stwierdziło niedopuszczalność odwołania. Zgodnie z powołanym przepisem, organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Odwołanie, zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a., służy od decyzji wydanej w pierwszej instancji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtowanym na tle przepisu art. 134 k.p.a. wyróżnia się dwa rodzaje przyczyn niedopuszczalności odwołania – przedmiotowe i podmiotowe. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Odwołanie nie służy zatem od decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego lub gdy czynność organu administracji państwowej nie jest decyzją administracyjną, a stanowi np. pismo informacyjne, czy czynność materialno-techniczną. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 k.p.a. Do przyczyn przedmiotowych niedopuszczalności odwołania zalicza się zatem taką sytuację, gdy dana czynność nie jest decyzją administracyjną. W ocenie Sądu, w sprawie tej organ zasadnie stwierdził, iż brak było przedmiotu zaskarżenia w postaci decyzji, albowiem przedmiotem odwołania L. S. uczynił pismo Dyrektora Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...] m. W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] L.dz. [...]. W piśmie tym Dyrektor OPS przedstawiła swoje stanowisko co do zastrzeżeń zgłoszonych przez L. S. wobec sposobu działania pracowników socjalnych. Pismo to nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 104 k.p.a., nie rozstrzyga indywidualnej sprawy co do istoty, nie konkretyzuje na gruncie prawa materialnego praw, czy obowiązków jednostki, a jedynie informuje o zajętym stanowisku w zakresie zgłoszonych zastrzeżeń co do sposobu wykonywania czynności przez pracowników socjalnych. Prawidłowo zatem organ stwierdził, iż odwołanie od tego pisma jest niedopuszczalne. Niezależnie od powyższego, Sąd wskazuje, że skarga, w odniesieniu do której Dyrektor OPS wystosował pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r., stanowi w istocie skargę, o której mowa w art. 227 k.p.a. i jej rozpatrzenie powinno nastąpić w trybie przewidzianym w rozdziale 2 działu VIII k.p.a. Powyższe nie wpływa jednakże na wynik niniejszej sprawy, albowiem pismo z dnia [...] sierpnia 2013 r. bezspornie nie stanowi decyzji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. O kosztach pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w punkcie 2 wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490)