I SA/Wa 305/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia 1. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych ; 2. przyznać M. K. prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem z dnia 20 marca 2015 r. skarżący M. K. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Pismem z dnia 1 kwietnia 2015 r. M. K. wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia wskazując, że zaskarża je w części dotyczącej odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Jednakże skutkiem wniesionego sprzeciwu, zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowienie z dnia 24 marca 2015 r. utraciło w całości moc i sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd. Zarządzeniem z dnia 13 kwietnia 2015 r. M. K. został wezwany do nadesłania: a) wyciągu z posiadanych przez skarżącego rachunków bankowych z okresu ostatnich trzech miesięcy, b) dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanego przez skarżącego wynagrodzenia za pracę c) dokumentów potwierdzających wysokość otrzymywanej przez żonę skarżącego emerytury - na przykład odcinka wypłaty emerytury bądź kopii decyzji właściwego organu emerytalnego o przyznaniu świadczenia, d) dokumentów wskazujących, jakie koszty miesięcznie ponosi skarżący na codzienne niezbędne utrzymanie siebie i małżonki. - w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Przy piśmie z dnia 7 maja 2015 r. M. K. nadesłał aneks do umowy o pracę, orzeczenie o stopniu niepełnosprawności, faktury dot. zakupu węgla oraz opłaty za gaz, dowód uiszczenia opłaty za czynsz, odcinek opłaty za energię elektryczną oraz wyciągi z kont bankowych prowadzonych dla skarżącego oraz K. N. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Prawo pomocy, stosownie do treści art. 243 § 1 tej ustawy może być przyznane osobie fizycznej na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie z art. 252 § 1 i 2 tej ustawy, wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W świetle treści art. 246 § 1 wymienionej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, o ile wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 powołanej ustawy wynika, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania sądowego spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. To wnioskodawca jako osoba zainteresowana winien wykazać zasadność złożonego wniosku oraz spełnienie ustawowych przesłanek. W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. W złożonym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżący wskazał, że miesięczny dochód skarżącego wynosi [...] zł netto oraz, że dochód pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym K. N. wynosi [...] zł. Z przedłożonych wyciągów bankowych wynika, że w miesiącu lutym 2015 r. K. N. otrzymała świadczenie ZUS w wysokości [...] zł, a następnie w miesiącu marcu 2015 r. kwotę [...] zł, a w miesiącu kwietniu 2015 r. kwotę [...] zł. Jednocześnie M. K. otrzymywał wynagrodzenie w wysokości: [...] zł (za miesiąc grudzień 2014 r.), [...] (za miesiąc styczeń 2015 r.), [...] zł (za miesiąc luty 2015 r.). Powyższe oznacza, że w miesiącu lutym miesięczny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego wyniósł [...] zł. Z przedłożonych dokumentów potwierdzających wysokość ponoszonych opłat wynika, że skarżący w grudniu poniósł wydatek w wysokości [...] zł tytułem zużycia wyrobów węglowych przez gospodarstwo domowe, opłata czynszowa w miesiącu marcu wyniosła [...] zł, opłata za gaz – w miesiącu marcu [...] zł, zaś w miesiącu maju – [...] zł, zaś za prąd [...] zł (w miesiącu marcu) oraz [...] zł w miesiącu maju. Powyższe oznacza, że przy utrzymującym się miesięcznym dochodzie na poziomie [...] zł skarżącemu w gospodarstwie domowym pozostaje kwota ok. [...] zł, zaś przy uwzględnieniu udokumentowanych kosztów opału w wysokości [...] zł skarżącemu pozostaje kwota [...] zł. Powyższa kwota daje bowiem kwotę [...] zł dochodu na członka rodziny pozostającego we wspólnym gospodarstwie domowym, a zatem większą kwotę od najniższej krajowej lub najniższej emerytury. Reasumując, wysokość oraz jednorazowy charakter kosztów postępowania, w odniesieniu do przedstawionej powyżej sytuacji finansowej skarżącego, posiadającego obecnie stałe źródło dochodów nakazują stwierdzić, że skarżący nie wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (co jest przesłanką przyznania prawa pomocy w zakresie żądanym przez stronę). Jednocześnie w ocenie Sądu sytuacja finansowa skarżącego wskazuje, że nie jest on w stanie pokryć kosztów pomocy prawnej w zakresie własnym. Tym samym należało przyznać skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie radcy prawnego. Wobec powyższego, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. orzeczono jak w postanowieniu.