I SA/Wa 306/12

Referendarz sądowy Grzegorz Antas Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.P. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi Pauli P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia[...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie radcy prawnego, którego wyznaczy Okręgowa Izba radców Prawnych w W. Wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie przyznania zasiłku celowego P. P. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu. W wypełnionym formularzu PPF wnioskodawczyni podała, że prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Jej jedynym źródłem utrzymania jest zasiłek stały w wysokości 444 zł. Skarżąca ponosi wydatki na dietę specjalistyczną (800 zł), leki (ok. 200 zł), leczenie rehabilitacyjne (524 zł), zakup kwartalnego biletu ZTM (100 zł/3 miesiące), zakup karty doładowującej telefon (25 zł) oraz energię elektryczną (49 zł). Powyższe wydatki skarżąca pokrywa z udzielanej jej regularnie pomocy Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...]. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważyć należało, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ocena przedstawionego przez wnioskodawczynię żądania wykazała, że skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, niemniej merytorycznemu rozpoznaniu mógł podlegać jedynie wniosek strony o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Powyższe uzasadnione jest tym, że w świetle art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. strona wnosząca skargę na decyzję samorządowego kolegium odwoławczego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych. Zaistniały w rozstrzyganej sprawie brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej zwolnienia na mocy orzeczenia sądu stanowi przyczynę pozostawienia bez rozpoznania jej wniosku we wskazanym zakresie. Odnosząc się do pozostałej części sformułowanego przez skarżącą żądania, uznać należy, że składająca wniosek ma podstawy do wystąpienia o przyznanie prawa pomocy w części dotyczącej ustanowienia pełnomocnika z urzędu (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ustalenia faktyczne wskazują, że możliwości finansowe wnioskodawczyni oparte są wyłącznie na środkach uzyskiwanych z tytułu udzielanej stronie pomocy społecznej. Skarżąca korzysta z pomocy społecznej regularnie od dłuższego okresu czasu, występując o różne jej formy w związku ze zgłoszonymi potrzebami, co pozwala uznać, że sytuacja finansowa skarżącej, oceniana przez nią aktualnie na złą, nie ma charakteru (tymczasowego) krótkotrwałego. Wzgląd na powyższe sprawia, że nałożenie na skarżącą wymogu opłacenia we własnym zakresie kosztów korzystania z zastępstwa procesowego w niniejszej sprawie, jeżeli strona udział profesjonalnego pełnomocnika uważa za konieczny, stałby w sprzeczności z warunkami przyznania prawa pomocy wymienionymi w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.