I SA/Wa 306/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska Sędziowie WSA Iwona Kosińska WSA Bożena Marciniak (spr.) Protokolant starszy referent Justyna Kobylarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. Decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], Minister Inwestycji i Rozwoju, po rozpatrzeniu wniosku M. M. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] Nr Nr [...] z [...] grudnia 1992 r., znak: [...], dotyczącej uwłaszczenia [...] Huty [...] z siedzibą w O. działką nr [...] z obrębu O., odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Inwestycji i Rozwoju złożył M. M. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym; Decyzją Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464), stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 r. przez [...] Hutę [...] z siedzibą w O. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w O., przy ul. [...] o pow. [...] ha, oznaczonego jako działka nr [...] w obrębie O. oraz nieodpłatne nabycie prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Wnioskiem z [...] października 2009 r. M. M., były właściciel ww. nieruchomości, wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] grudnia 1992 r. wskazując, że w dacie uwłaszczenia istniały przesłanki do zwrotu spornej nieruchomości. Decyzją z [...] stycznia 2011 r., znak [...], Minister Infrastruktury stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. w części dotyczącej pkt III decyzji oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w pozostałej części. Decyzją z [...] stycznia 2012 r., znak [...], Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej utrzymał w mocy decyzję Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2011 r. Wyrokiem z 17 października 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 493/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] stycznia 2012 r. oraz decyzję Ministra Infrastruktury z [...] stycznia 2011 r. Decyzją z [...] maja 2014 r., znak [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. Decyzją z [...] maja 2015 r., znak [...], Minister Infrastruktury i Rozwoju utrzymał decyzję z [...] maja 2014 r. w mocy Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1348/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r. oraz decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2014 r. Decyzją z [...] stycznia 2018 r. Minister Inwestycji i Rozwoju odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przywołał poglądy sądów administracyjnych dotyczące pojęcia rażącego naruszenia prawa i wskazał, że sporna decyzja została wydana na podstawie art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Minister podniósł, że aktem notarialnym z [...] maja 1975 r., Rep. nr [...], M. M. sprzedał Skarbowi Państwa - Kombinatowi [...] "[...]" w zarząd i użytkowanie [...] Hut [...] w O. działkę nr [...]. Następnie zarządzeniem nr [...] z [...] marca 1976 r. Minister Przemysłu Maszynowego utworzył przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] Huty [...] "[...]" poprzez przekształcenie dotychczasowego zakładu pod nazwą "[...] Huty [...]" w O. jego oddziału w F. według stanu majątkowego zakładu na dzień [...] marca 1976 r. Kolejnym zarządzeniem nr [...] z [...] marca 1985 r. Minister Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego połączył [...] Huty [...] "[...]" w O. z Zakładami [...] "[...]" w P., utworzonymi na podstawie zarządzenia Ministra Przemysłu Maszynowego Nr [...] z [...] lutego 1976 r., zgodnie z którym Zakłady [...] "[...]" w P. przejęły majątek, zadania i środki oraz weszły w prawa i obowiązki przedsiębiorstwa [...] Huty [...] "[...]" w O. (§ 1 pkt 2 zarządzenia). Następnie zarządzeniem Nr [...] z [...] grudnia 1989 r. Minister [...] dokonał podziału, z dniem [...] grudnia 1989 r., przedsiębiorstwa Zakłady [...] "[...]" w P. poprzez wyłączenie zakładu pod nazwą [...] Huty [...] w O. celem utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą [...] Huta [...] w O. Następnie, zarządzeniem Nr [...] z [...] grudnia 1989 r., Minister Przemysłu, z dniem 1 stycznia 1990 r., utworzył przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] Huta [...] w O. na bazie wydzielonego zakładu pod nazwą [...] Huty [...] w O. W ocenie organu nadzoru, z powyższego wynika, że przedsiębiorstwo [...] Huta [...] w O. jest następcą prawnym dawnego zakładu [...] Huty [...] w O., który na podstawie aktu notarialnego z [...] maja 1975 r. nabył prawo zarządu do działki nr [...]. Organ wskazał, że właścicielem ww. działki w dniu [...] grudnia 1990 r. był Skarb Państwa. Kwestią sporną pozostaje natomiast czy przedsiębiorstwo państwowe [...] Huta [....] w O. w spornej dacie tj. dniu [...] grudnia 1990 r. legitymowało się prawem zarządu działki nr [...]. Minister podniósł, iż zgodnie z zaleceniami zawartymi w wiążącym wyroku WSA z 18 stycznia 2016 r. przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w którym podjął próbę odnalezienia dokumentów świadczących o przekazaniu działki nr [...] przedsiębiorstwu państwowemu [...] Huta [...] w O. Jednakże, pomimo pism skierowanych do Archiwum Akt Nowych w W., Archiwum Państwowe W. oraz Sądu Rejonowego w P. nie udało się odnaleźć w archiwach takich dokumentów, w tym w szczególności protokołu zdawczo - odbiorczego o którym mowa w § 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia [...] grudnia 1989 r., nr [...]. W ocenie Ministra, po analizie obszernego materiału dowodowego w zakresie przekształceń i następstwa prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] Huta [...] w O. oraz pomimo nieodnalezienia dokumentów potwierdzających przekazanie spornej działki wydzielonemu z Kombinatu [...] "[...]", któremu przysługiwało prawo zarządu spornej działki, w dniu [...] grudnia 1990 r. działka nr [...] pozostawała w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...] Huta [...] w O. Organ wskazał też, że mając na uwadze również fakt lokalizacji spornej nieruchomości uprawniony jest wniosek, że musiała ona przejść w zarząd przedsiębiorstwa państwowego [...] Huta [...] w O., bowiem była ona związana z działalnością powstałego przez podział przedsiębiorstwa. Wskazując na niekompletność akt archiwalnych organ zauważył, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych brak kompletnych akt archiwalnych powoduje, że nie można przeprowadzić oceny postępowania i ustalić, czy było ono przeprowadzone w sposób prawidłowy, a tym samym nie można stwierdzić, czy zaszły przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Brak akt powoduje również, że nie można organowi przedstawić zarzutu, że nie zbadał wszechstronnie sprawy i że nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (wyrok WSA w Warszawie z 12 lipca 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 170/04). W ocenie organu, niemożność odszukania przez organ nadzoru określonego dokumentu nie oznacza, że taki dokument nie funkcjonował w obrocie prawnym, w szczególności jeżeli na jego istnienie wskazują inne dokumenty zebrane w toku postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] października 2003 r., sygn. akt [...]). Wobec powyższego, organ nadzoru uznał, że w sprawie byłyby spełnione przesłanki uwłaszczenia - przy zastrzeżeniu "nie naruszenia praw osób trzecich". W ocenie organu, w związku z tym, że wniosek o zwrot nieruchomości został złożony po dacie uwłaszczenia i po dacie wydania decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r., przyjąć trzeba, że w powyższych datach roszczenie o zwrot nie było zgłoszone. Organ wskazał, że dopiero złożenie wniosku o zwrot powodowało ujawnienie względem objętej tym wnioskiem nieruchomości praw osób trzecich. W ocenie Ministra, skoro w sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, to nie naruszono praw osób trzecich, co przesądził WSA w Warszawie w wiążącym w sprawie wyroku z 17 października 2012 r., I SA/Wa 493/12. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa wniósł M. M. zarzucając tej decyzji naruszenie: - prawa procesowego tj. art. 80 oraz 81a kpa, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, iż brak stosownych dokumentów, potwierdzających przejście prawa zarządu do działki nr [...] z Zakładów [...] "[...]" w P. na [...] Hutę [....] w O. nie oznacza, iż dokumenty te de facto nie istniały; a w konsekwencji, naruszenie: - prawa materialnego tj. art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 29 września 1990 roku o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości w związku z art. 38 ust. 2 ustawy z 29 kwietnia 1985 roku o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez uznanie, iż [...] Huta [...] w O. w dniu [...] grudnia 1990 roku była w posiadaniu prawa zarządu do spornej nieruchomości, podczas gdyż z przebiegu postępowania dowodowego oraz ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że zarządu tego w dniu [...] grudnia 1990 roku nie miała. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji uwłaszczeniowej z [...] grudnia 1992 r., ewentualnie stwierdzenie wydania decyzji uwłaszczeniowej z naruszeniem prawa i odmowę stwierdzenia jej nieważności z uwagi na nieodwracalne skutki prawne. W uzasadnieniu wskazano, iż w sprawie dwukrotnie już orzekał sąd administracyjny wskazując na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego. W ocenie skarżącego, tym razem materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia, jednak organ błędnie ten materiał ocenił i wydał wadliwą decyzję. Skarżący podniósł, iż w okresie od sprzedaży przedmiotowej działki do nabycia użytkowania wieczystego z dniem [...] grudnia 1990 r. następowały liczne zmiany organizacyjne podmiotów gospodarczych wykorzystujących przedmiotową działkę. W zaskarżonej decyzji Minister przyznał, że nie udało się odnaleźć dokumentów, które potwierdziłyby przekazanie działki nr [...][...] Hucie [...] w O., w tym w szczególności protokołu zdawczo-odbiorczego, o którym mowa w § 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia [...] grudnia 1989 r. Organ doszedł do wniosku, że brak tych dokumentów nie oznacza, iż nigdy nie istniały. Tym samym uznał, iż dokumenty te musiały powstać, a wskazuje na to lokalizacja nieruchomości. Nie wyjaśnił jednak, co ma na myśli i jaki związek ma lokalizacja nieruchomości z istnieniem dokumentów. W rezultacie, w ocenie skarżącego, z zebranego materiału dowodowego organ wyciągnął niekorzystne dla niego wnioski, w sposób sprzeczny z zawartą w art. 81a kpa zasadą tłumaczenia wszelkich wątpliwości na korzyść strony. W ocenie skarżącego, z faktu nieodnalezienia dokumentów potwierdzających przeniesienie spornej działki na [...] Hutę [...], organ powinien wyciągnąć wniosek, iż takich dokumentów nigdy nie było, a w konsekwencji nie doszło do uwłaszczenia Huty z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990 roku. To zaś oznaczać powinno, iż decyzja uwłaszczeniowa została wydana z naruszeniem prawa, co umożliwiłoby skarżącemu dochodzenie roszczeń na drodze cywilnej. W odpowiedzi na skargę Minister Inwestycji i Rozwoju wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Natomiast zgodnie z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej "ppsa", badając legalność zaskarżonego aktu sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Infrastruktury i Budownictwa o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] Nr [...] z [...] grudnia 1992 r. o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa, z dniem [...] grudnia 1990 r., przez [...] Hutę [...] z siedzibą w O. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego w O., przy ul. [...] o pow. [...] ha, oznaczonego jako działka nr [...] oraz nieodpłatne nabycie prawa własności budynku znajdującego się na tym gruncie. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowił art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, zgodnie z którym grunty stanowiące własność Skarbu Państwa będące w dniu wejścia w życie w zarządzie państwowych osób prawnych innych niż Skarb Państwa stają się z tym dniem z mocy prawa przedmiotem użytkowania wieczystego. Nie narusza to praw osób trzecich. Przy tym, istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpoznawanej sprawy ma to, że wniosek M. M. z [...] października 2009 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r. był już dwukrotnie przedmiotem rozstrzygnięć organów administracji, które następnie zostały poddane kontroli sądu administracyjnego. W wyniku tej kontroli w sprawie zapadły prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 października 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 493/12 oraz z 18 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Wa 1348/15. W uzasadnieniu ostatniego z powołanych rozstrzygnięć Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że "przeprowadzając dodatkowe postępowanie dowodowe organ odnalazł dokumenty potwierdzające ciągłość następstwa prawnego przedsiębiorstwa [...] Huta [...] w O. po Kombinacie [...], w skład którego wchodził zakład [...] Huty [...]. Ponieważ jednak wśród ustalonych przez organ przekształceń znalazł się podział przedsiębiorstwa Zakłady [...] "[...]" w P., poprzez wyłączenie zakładu pod nazwą "[...] Huty [...]" w O. (na bazie którego nastąpiło następnie utworzenie przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "[...] Huta [...]" w O.), to bez zbadania dokumentów dotyczących podziału majątku dzielonego przedsiębiorstwa (jakim jest protokół zdawczo-odbiorczy, o którym mowa w § 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia [...] grudnia 1989 r., nr [...]) nie można potwierdzić w sposób niewątpliwy, że przedmiotowa działka (nr [...]) został przekazana tej części przedsiębiorstwa, z której zostało następnie utworzone przedsiębiorstwo [...] Huta [....] w O. Brak jest również w aktach sprawy innych dokumentów potwierdzających, że przedmiotowa działka nr [...] faktycznie była przekazywana odpowiednim podmiotom przy kolejnych przekształceniach". Wskazując na powyższe sąd podniósł, że "przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ nadzoru, mając na względzie ocenę prawną wydaną w niniejszym wyroku oraz wcześniejszym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, powinien wykazać w sposób analogiczny do wykazanej ciągłości następstwa prawnego przedsiębiorstwa [...] Huta [....] w O. po Kombinacie [...], w skład którego wchodził zakład [...] Huty [...], że przedmiotowa nieruchomość faktycznie była przekazywana w ramach opisanych przekształceń i w efekcie doszło do ustanowienia prawa zarządu na rzecz [...] Huty [...] (przedsiębiorstwa uwłaszczonego) do spornej nieruchomości (działki nr [...]), dokumentując starannie poczynione w tym zakresie ustalenia. Swoje stanowisko organ wyczerpująco wyjaśni (zgodnie z treścią art. 107 § 3 kpa) w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, powołując się na odpowiednie materiały dowodowe zgromadzone w aktach sprawy". W ocenie sądu obecnie rozpoznającego sprawę, analiza zebranej w sprawie dokumentacji potwierdza, że organ nadzoru wykonał zalecenia zawarte w wiążącym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 stycznia 2016 r. Organ przeprowadził bowiem dodatkowe postępowanie wyjaśniające mające na celu odnalezienie dokumentów świadczących o przekazaniu spornej nieruchomości [...] Hucie [...] w O., w tym w szczególności protokołu zdawczo - odbiorczego, o którym mowa w § 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia [...] grudnia 1989 r., nr [...]. Jednakże, pomimo poszukiwań prowadzonych przez organ w instytucjach archiwalnych i sądowych dokumentów tych nie udało się odnaleźć. Poza sporem w niniejszej pozostaje to, że w okresie od nabycia prawa zarządu przez dawny zakład [...] Huty [...] w O. do wydania spornej decyzji Wojewody [...] z [...] grudnia 1992 r. doszło do licznych przekształceń i następstw prawnych przedsiębiorstw państwowych użytkujących sporną nieruchomość. Bezsporne jest również to, że pomimo poszukiwań w instytucjach archiwalnych i sądowych nie udało się odnaleźć dokumentów świadczących o faktycznym przekazaniu, w ramach opisanych przekształceń i następstw prawnych, spornej nieruchomości [...] Hucie[....] w O. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do tego czy wobec bezspornej okoliczności nieodnalezienia ww. dokumentów archiwalnych organ nadzoru mógł uznać, w oparciu o analizę zgromadzonego materiału dowodowego, że w sprawie zostały spełnione przesłanki uwłaszczenia, a w konsekwencji nie został rażąco naruszony art. 2 ustawy z 29 września 1990 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie trzeba mieć przede wszystkim na względzie okoliczność, że od daty wydania kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej z [...] grudnia 1992 r. upłynęło ponad [...] lat. Z powodu upływu czasu nie udało się odnaleźć kompletnych akt archiwalnych. Z uwagi na braki w archiwalnym materiale dowodowym poprzedzającym wydanie kwestionowanej decyzji z [...] grudnia 1992 r., w tym brak protokołu zdawczo - odbiorczego, o którym o którym mowa w § 3 pkt 2 zarządzenia Ministra Przemysłu z dnia [...] grudnia 1989 r., nie sposób jednak, w ocenie Sądu, kategorycznie stwierdzić, czy w wyniku podziału majątku dzielonego przedsiębiorstwa sporna nieruchomość została faktycznie przekazana przedsiębiorstwu państwowemu [...] Huta [...] w O. Jednocześnie zaś – po analizie zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie przekształceń i następstwa prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] Huta [....] w O. - trudno tej informacji zaprzeczyć. Powyższe uniemożliwia, w ocenie Sądu, stwierdzenie o rażącym naruszeniu prawa dające podstawę do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji uwłaszczeniowej. Podkreślić trzeba, że naruszenia prawa mają charakter rażący, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub części (por. B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 2004, str. 729-730). Podniesiona w skardze argumentacja takich wymogów nie spełnia. Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej ponad [...] lat temu, w innych standardach stosowania prawa, nie może opierać się na domniemaniu, w szczególności takim, że skoro nie udało się zgromadzić pełnych akt archiwalnych postępowania poprzedzającego wydanie decyzji sprzed kilkudziesięciu lat, to czynności, których nie ma w dostępnym materiale dowodowym, nie miały miejsca, a przez to kwestionowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Z powyższych przyczyn, podniesiona w skardze argumentacja nie mogła skutecznie podważyć prawidłowości zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji uwłaszczeniowej. Przy tym, zwrócić trzeba uwagę na ustanowioną w art. 16 kpa zasadę trwałości decyzji administracyjnych. Obalenie kwestionowanej w postępowaniu nadzorczym decyzji uwłaszczeniowej poprzez stwierdzenie jej nieważności jest zatem możliwe jedynie wówczas, gdy zostanie bezspornie wykazane wydanie tej decyzji w warunkach nieważności wynikających z art. 156 § 1 kpa, co w niniejszej sprawie, z przyczyn wskazanych powyżej, nie miało miejsca. W tej sytuacji, w świetle domniemania wynikającego z art. 16 kpa brak jest, w ocenie Sądu, podstaw do przyjęcia, że na dzień [...] grudnia 1990 r. nie istniał zarząd nad sporną nieruchomością po stronie przedsiębiorstwa państwowego. Z tych przyczyn, nietrafne okazały się podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego, to jest art. 80 i 81a kpa, a także zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art. 2 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), orzekł jak w sentencji.