I SA/Wa 309/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Emilia Lewandowska Asesor WSA Iwona Kosińska Protokolant M. C.-K. po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2007 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia licencji zawodowej pośrednika w obrocie nieruchomościami oddala skargę. ISA/WA 309/07 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2006r. nr [...] Minister Budownictwa po rozpatrzeniu wniosku I. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005r. nr [...] orzekającej o zastosowaniu wobec I. K. pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia - utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2005r. W toku postępowania administracyjnego ustalono następujący stan faktyczny: Pismem z dnia 17 listopada 2003 roku Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej z wnioskiem o wszczęcie postępowania wyjaśniającego wobec pośrednika w obrocie nieruchomościami I. K. Komisja rozpatrzyła skargi, które dotyczyły okresu, gdy I. K. posiadała licencję zawodową pośrednika w obrocie nieruchomościami tj od dnia 5 sierpnia 2003r. Rozpatrzeniu Komisji podlegały skargi K. F., M. G., A. G. i M. B. Komisja nie wzięła pod uwagę skargi A. G. wobec braku możliwości wysłuchania skarżącego. W związku z powyższymi skargami Komisja Odpowiedzialności Zawodowej zbadała czy pośrednik w obrocie nieruchomościami I. K. wykonując czynności pośrednictwa w sprawach przedstawionych przez skarżące wypełniła obowiązki określone w art. 181 ust. 1 - 32 ustawy z dnia 21 sierpnia 1977r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz. 543 z póz. zm.). Komisja Odpowiedzialności Zawodowej ustaliła w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, że pośrednik w obrocie nieruchomościami I. K. w ramach prowadzonej przez siebie działalności zawodowej naruszyła obowiązki wynikające z art.181 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Naruszenie obowiązków polegało na tym, ze wszyscy klienci, świadkowie w niniejszej sprawie, byli wprowadzani w błąd, co do zasad wykonywania usługi przez pośrednika. W rozmowach zarówno telefonicznych, jak i bezpośrednich mówiono im, że pośrednik nie pobiera opłaty wstępnej, że umowy są bez klauzuli wyłączności. Nie wyjaśniano klientom treści umowy. Nie były prowadzone jakiekolwiek negocjacje. Stosowane umowy były bardzo obszerne i napisane bardzo małym drukiem, co zdecydowanie utrudniało szczegółowe zapoznanie się z treścią umowy. Zdarzało się również, że treść umowy przedstawionej klientowi do przeczytania była inna niż dawana później klientowi do podpisania. Regułą było nie wydawanie klientom kopii umowy pośrednictwa. Stwarzano atmosferę pośpiechu i naciskano na szybkie podpisanie umowy. Nagannym było też zamieszczanie przez agencję [...] ogłoszeń prasowych o nieruchomościach, które klienci sprzedali sami lub z pomocą innego biura, w sytuacji, gdy pośrednik I. K. była o tym fakcie poinformowana przez klientów. Zdaniem Komisji zapis w umowie pośrednictwa o "zbędnej ofertacji", w połączeniu z ww. praktyką I. K. był wyraźnie obliczony na wyłudzenie od klientów dodatkowych, tak naprawdę nienależnych pieniędzy. Nie było żadnego innego uzasadnienia na zamieszczanie ogłoszeń sprzedaży nieruchomości, które zostały już sprzedane i pośrednik o tym wiedział. Kolejną naganną praktyką było nie podawanie w ogłoszeniach prasowych i rozmowach telefonicznych z klientem, informacji, że kontaktuje się on z pośrednikiem w obrocie nieruchomościami. Zupełnie niedopuszczalne było agresywne i aroganckie zachowanie się wobec klientów. Okoliczność ta wskazana przez większość klientów została potwierdzona oświadczeniem niezależnego podmiotu Agencji Ochrony, której pracownicy byli świadkami takiego zajścia. Podaje to w wątpliwość wiarygodność wyjaśnień I. K., która zaprzecza, by jej mąż zachowywał się w ten sposób. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej ustaliła, że pośrednik wprowadzał w błąd zamawiających przedstawiając inne brzmienie niż druk umowy przekazywany do podpisania, celowo wprowadził w błąd zamawiającego informując, że podpisanie umowy z klauzulą na wyłączność nie wpływa w żaden sposób na realizację umów pośrednictwa podpisanych wcześniej, pośrednik wprowadził w błąd klientów zamieszczając ogłoszenia w prasie o sprzedaży nieruchomości bez podania nazwy agencji, sugerując w ten sposób, ze oferta pochodzi od osoby fizycznej, pośrednik podjął się wykonać usługę pośrednictwa na rzecz osoby bez jej wyraźnej zgody, pośrednik przekazywał zamawiającemu nieaktualne, bez wcześniejszego sprawdzenia, oferty nieruchomości, pośrednik pomimo ważnej umowy nie podjął się realizacji zobowiązań wynikających z podpisanej umowy pośrednictwa. Komisja dała wiarę zeznaniom świadków Są to osoby wobec siebie obce. W różnym czasie zetknęły się z pośrednikiem I. K. i jej mężem. Świadkowie przedstawiają niezwykle podobny obraz relacji z pośrednikiem oraz powtarzają się te same zarzuty. Natomiast odnośnie wyjaśnień I. K., Komisja stwierdziła, że pozostają one w sprzeczności z zeznaniami świadków oraz zgromadzonym materiałem dowodowym takim jak kopie ogłoszeń prasowych czy też oświadczenia pracowników firmy ochrony. Ponadto Komisja zwróciła uwagę na fakt, że oceniając czynności pośrednika I. K., wzięła pod uwagę sprawy przedstawione przez cztery osoby, jednakże skarg na postępowanie agencji [...] było wiele. Komisja uznała, że nie można pominąć faktu istnienia tak wielu skarg na działanie I. K. Tak samo jak opinii Miejskiego Rzecznika Konsumentów, wyników kontroli Inspekcji Handlowej, informacji z [...] Oddziału Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów oraz z Prokuratury Rejonowej w Ł. Są to wszystko środki dowodowe wzmacniające i wspierające podstawowe w sprawie zeznania czterech świadków. W związku z powyższym Komisja Odpowiedzialności Zawodowej wnioskowała o zastosowanie w stosunku do pośrednika w obrocie nieruchomościami I. K. kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia. Zdaniem Komisji kara ta jest adekwatna do zaistniałego zdarzenia i zachowania się pośrednika. Komisja podkreśliła znaczne natężenie złej woli w działalności pośrednika. Postępowanie wobec klientów od momentu ich pierwszego kontaktu z pośrednikiem, poprzez zawieranie umowy, aż po czynności windykacyjne, nie było nakierowane na rzeczywiste wykonanie czynności pośrednictwa, lecz na uzyskanie przez pośrednika jak największej korzyści finansowej kosztem klienta. Okolicznością obciążającą pośrednika jest także niespotykane nagromadzenie skarg kierowanych na nią. Świadczy to nie o zmowie klientów czy innych pośredników, lecz o tym, że działalność pośrednika jest niewłaściwa. Dodatkowym elementem obciążającym jest opinia Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta, Miejskiego Rzecznika Konsumentów raz ilość spraw prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w Ł. Komisja nie dopatrzyła się w przedmiotowej sprawie żadnych okoliczności łagodzących. Minister Transportu i Budownictwa przychylił się do wniosku Komisji i decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. orzekł o zastosowaniu wobec I. K. pośrednika w obrocie nieruchomościami kary dyscyplinarnej w postaci pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia. Wskazał w uzasadnieniu decyzji, że wina pośrednika w obrocie nieruchomościami I. K. w świetle zebranego materiału dowodowego nie ulega żadnej wątpliwości. Zachowanie pośrednika wskazuje na rażące naruszenie przepisów prawa i zasad etyki zawodowej oraz charakteryzuje się znaczną społeczną szkodliwością dla środowiska zawodowego pośredników. I. K., postępując w sposób opisany powyższej, sprawia, że zawód pośrednika w obrocie nieruchomościami jest postrzegany negatywnie przez społeczeństwo, w sytuacji gdy obowiązkiem pośrednika jest dbanie o prestiż wykonywanego zawodu. Organ I instancji stwierdził, że jedyną zasadną karą dyscyplinarną, uzasadnioną przede wszystkim ochroną interesów osób zamawiających czynności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami, jest kara pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia. I. K. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzuciła Organowi I instancji decyzji, że nie dał jej jakiejkolwiek możliwości ustosunkowania się do protokołu końcowego sporządzonego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej. "Protokół końcowy", otrzymała listem poleconym w dniu 27 grudnia 2005 r. dokładnie w tym samym dniu, co decyzję wydaną Przez Ministra Transportu i Budownictwa, która podlega niniejszemu rozpatrzeniu. Wskazała, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie dała jej możliwości uczestnictwa w konfrontacji z osobami zaproszonymi na posiedzenie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 2 czerwca 2006r składającymi skargi. Podniosła, że sama nie przybyła na posiedzenie Komisji z powodu choroby i nie stawił się na nie również jej ówczesny obrońca z urzędu pomimo jego skutecznego powiadomieniu o terminie posiedzenia KOZ. Zarzuciła, że skarga A. G. nie została rozpatrzona z powodu niemożności przesłuchania skarżącego. Zakwestionowała ustalenia odnośnie skarg złożonych przez M. B. i A. R. Rozpoznając wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy Minister Transportu i Budownictwa pismem z dnia 17 stycznia 2006r. zwrócił się do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Pośrednik I. K. nie uczestniczyła czynnie w ponownie przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym i nie złożyła żadnych nowych wniosków dowodowych. Komisja przy ponownym rozpoznaniu sprawy dała wiarę wyjaśnieniem obu skarżącym M. B. i A. R. Uzasadniła, że ich zeznania są logiczne, spójne i konsekwentne oraz w wielu elementach korespondują ze sobą. Zgodne z niekwestionowanymi przez I. K. zeznaniami K. F. i M. G. Komisja podniosła, że wszystkie skargi tworzą jednolity obraz charakteru działań pośrednika i obsługi klientów. Skarżące nie miały możliwości negocjacji treści umów i były wprowadzane w błąd co do ich postanowień, głównie w zakresie obowiązywania klauzuli wyłączności oraz obowiązku zapłaty opłaty rejestracyjnej. Z kolei te ze skarżących, które były zainteresowane nabyciem mieszkania, w większości przypadków otrzymywały oferty, które były już nieaktualne. Te wszystkie okoliczności, a przede wszystkim zbieżność sytuacji faktycznych opisywanych przez wszystkie skarżące pozwoliły Komisji uznać za prawdziwe zeznania, którym wiarygodności odmawia pośrednik. Kolejny zarzut dotyczył nie rozpatrywania przez Komisję skargi A. G. Komisja wskazała, że skarga A. G. dotyczyła umowy pośrednictwa zawartej z biurem I. K. w grudniu 2002 roku, kiedy nie posiadała licencji zawodowej. Z tego więc powodu skarga nie mogła być rozpatrzona. Ponadto A. G. nie stawiła się na posiedzenie Komisji. Odnośnie zarzutu I. K., iż nie miała możliwości uczestnictwa w konfrontacji ze świadkami obecnymi na posiedzeniu Komisji, Komisja wskazała, że strona miała możliwość konfrontacji ze świadkami, gdyż w tym celu wyznaczono wyjazdowe posiedzenie w Ł. I. K. nie stawiła się, przedstawiając zwolnienie lekarskie. Zwolnienie to nie wskazywało jednak rodzaju choroby. Zawierało natomiast adnotację, iż chora może chodzić. Ponadto I. K. otrzymała kopie protokołów z tego posiedzenia w celu ustosunkowania się do nich, czego nie uczyniła. Komisja podniosła, że okoliczności sprawy wskazują w sposób wyraźny na naruszenie przez pośrednika przepisów prawa i uzasadniają konieczność zastosowania wobec niego kary dyscyplinarnej. Zdaniem Komisji kara pozbawienia licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia pozbawienia jest karą współmierną do nieprawidłowości, jakich pośrednik dopuścił się wykonując swój zawód. Minister Budownictwa po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005r. W uzasadnieniu wskazał, że z akt sprawy wynika w sposób bezsporny, że pośrednik w obrocie nieruchomościami I. K. uchybiła ustawowym obowiązkom, określonym wart. 181 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami i w związku z powyższym podlega odpowiedzialności zawodowej przewidzianej w art. 183 ww. ustawy. Organ w całości podzielił argumentację Komisji odnoszącą się do zarzutów I. K. Ponadto odnosząc się odnosząc się do zarzutu braku możliwości przedstawienia swoich racji, w tym ustosunkowania się do protokołu końcowego Organ wskazał, że w zawiadomieniu z dnia 30 września 2005 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, wyznaczono stronie termin na zapoznanie się z aktami sprawy i ewentualne wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. I. K. nie skorzystała z tej możliwości. Pismem z dnia 24 października 2005 r. pośrednik I. K. zwróciła się o przesłanie kopii protokołów. Kopie protokołów zostały stronie przesłane przy piśmie z dnia 30 listopada 2005 roku. W dniu [...] grudnia 2005 roku Minister Transportu i Budownictwa wydał decyzję w przedmiotowej sprawie. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła I. K. Rozpatrując ponownie sprawę organ zwrócił się w dniu 17 stycznia 2006 r. do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego. Po jego zakończeniu strona została poinformowana, w piśmie z dnia 24 czerwca 2006 r. o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zawiadomienie I. K. odebrała w dniu 23 października 2006 roku. Tym samym organ umożliwił stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. I. K. nie skorzystała z przysługującego jej prawa. Organ wobec powyższego stwierdził, że przeprowadzając postępowanie w II instancji podjął wszelkie kroki w celu zrealizowania przez stronę prawa, o którym mowa w art. 10 Kpa. W ten sposób wszelkie ewentualne uchybienia powstałe w trakcie postępowania przed wydaniem decyzji zostały naprawione. Organ podniósł, że w postępowaniu z tytułu odpowiedzialności zawodowej prowadzonemu w stosunku do pośrednika I. K. nie dopatrzył się uchybień, mogących mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania. Skargę na decyzję Ministra Budownictwa z dnia z dnia [...] listopada 2006r. utrzymującą w mocy decyzję Ministra Transportu i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2005r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła I. K. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniosła, że podczas prowadzenia postępowania Organ nie dał jej możliwości ustosunkowania się do protokołu końcowego sporządzonego przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, bowiem na jej pismo z dnia 24 października 2005 r. "Protokół końcowy", otrzymała listem poleconym dnia 27 grudnia 2005 r. dokładnie w tym samym dniu co decyzję wydaną Przez Ministra Transportu i Budownictwa. Wskazała, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej nie dała jej możliwości konfrontacji z zaproszonymi na posiedzenie Komisji świadkami, gdyż na posiedzenie Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w dniu 2 czerwca 2006r. nie stawiła się z powodu choroby, a na to posiedzenie nie stawił się również jej pełnomocnik, pomimo skutecznego powiadomienia go o terminie posiedzenia. Minister Budownictwa w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, przeprowadzone postępowanie nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, tak więc decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.) strona ma prawo do dwukrotnego rozpoznania sprawy. Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra nie służyły odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań (art. 127 § 3 k.p.a.). Zgodnie z art. 194 ust. 1 i 2 i art. 195 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm.) o zastosowaniu kar dyscyplinarnych z tytułu odpowiedzialności zawodowej orzeka minister właściwy do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej w drodze decyzji na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, które przeprowadza Komisja Odpowiedzialności Zawodowej. Szczegółowe zasady i tryby przeprowadzania postępowania wyjaśniającego oraz stosowanie kar dyscyplinarnych reguluje rozdział 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących działalności zawodowej (Dz. U. Nr 115, poz. 745). Uwzględniając powyższą regulację prawną, organ rozpoznając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy obowiązany jest do merytorycznego rozpoznania sprawy i ponownego skontrolowania przeprowadzonego postępowania. Kontrola organu rozpoznającego taki wniosek powinna być zawsze kontrolą pełną, polegającą na ponownym merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy (wyrok NSA z 24 czerwca 1998 r., sygn. akt III SA 1379/97; ONSA z 1999 r., nr 3, poz. 85). Stwierdzić należy, że postępowanie przeprowadzone zostało prawidłowo zgodnie ze wskazanymi przepisami. Materiał dowodowy zgromadzony w przedmiotowym postępowaniu jest bardzo obszerny. Organ w sposób wnikliwy i prawidłowy dokonał analizy całości materiału dowodowego. Organ w sposób logiczny i przekonujący dokonał oceny zeznań świadków oraz wyjaśnień skarżącej. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze skarżąca podnosiła uchybienia procesowe, których dopuścił się organ, a które jak wskazała naruszają prawo i interes prawny. Zawiadomieniem z dnia 30 września 2005r. poinformowano I. K. o zakończeniu prac przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej i możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Rozpoznając sprawę Organ I instancji dopuścił uchybienia przepisom postępowania administracyjnego przesyłając skarżącej przy piśmie z dnia 30 listopada 2005 r. kopie protokołów ze wszystkich posiedzeń Komisji oraz decyzję o pozbawieniu jej licencji zawodowej z możliwością ubiegania się o ponowne jej nadanie po upływie 3 lat od dnia jej pozbawienia. Organ II instancji prowadząc postępowanie, przed wydaniem decyzji przesłał do skarżącej zawiadomienie z dnia 24 czerwca 2006 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania się z całością akt sprawy. Strona odebrała je w dniu 23 października 2006 r. Decyzję w przedmiotowej sprawie wydano w dniu [...] listopada 2006 r. Od czasu otrzymania przez stronę zawiadomienia (22.10.2006) do czasu wydania decyzji ([...].11.2006) I. K. nie skorzystała z możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego w tym do protokołu końcowego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, który skarżąca otrzymała 30 listopada 2005r. Tym samym stwierdzić należy, że uchybienie Organu I instancji nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Storna uzyskała możliwość wypowiedzenia się do całości zgromadzonego materiału dowodowego w tym protokołu końcowego Komisji Odpowiedzialności Zawodowej, z czego nie skorzystała. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, że Komisja nie dała jej możliwości uczestnictwa w konfrontacji z zaproszonymi na posiedzenie w dniu 2 czerwca 2004rr. osobami składającymi skargi, stwierdzić należy że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. O terminie posiedzenia powiadomiony był pełnomocnik skarżącej. Fakt, iż ustanowiony w sprawie pełnomocnik mimo prawidłowego zawiadomienia o czynnościach organu nie bierze w nich udziału, nie może stanowić o naruszeniu art. 10 § 1 kpa, bowiem sposób reprezentacji strony przez pełnomocnika należy do stosunku prawnego łączącego zleceniodawcę ze zleceniobiorcą i wykracza poza granice oceny organu administracji publicznej. Skarżąca w skardze wskazała, że jej niezdolność do pracy trwała od dnia 2 czerwca 2006r do 16 stycznia 2007r. Jednakże jak podniósł organ w aktach sprawy nie ma zaświadczenia lekarskiego, z którego wynika wskazana przez skarżącą niezdolność do pracy. Nadto wskazać należy, że sąd podzielił poglądy organu drugiej instancji wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ administracji publicznej w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały bardzo obszerny materiał dowodowy oraz podkreślić należy, że analizując całokształt materiału dowodowego dokonał jego wnikliwej oceny. Tak więc w tej sytuacji nie ma podstaw do przyjęcia, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie, Z tych względów sąd na podstawie art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.